Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 4 Μαΐου 2020

Κβαντική Φυσική και το Ζήτημα του Χρόνου στην ελληνική Μυθολογία: Αλκμάν

Γράφει η Αρετή Γεωργακοπούλου


Ο Αλκμάν ήταν Λυρικός ποιητής του 7ου  αιώνα πΧ, με καταγωγή από 

τις Σάρδεις της Λυδίας και διαμονή στην Σπάρτη μέχρι τα βαθιά του 

γεράματα. Ο Παυσανίας στα Λακωνικά (15,2) μας πληροφορεί οτι 

ανατολικά της Σπάρτης υπήρχε μνημείο του.


Η ανακάλυψη του ποιήματος ήρθε μετά την δημοσίευση από τον Edgar Lobel το 1957 του παπύρου με κωδικο αριθμό 2390 της Οξυρρύγχου, πόλη της κάτω Αιγύπτου όπου σε ανασκαφές είχε βρεθεί ένας μεγάλος αριθμός παπύρων, κυρίως με ελληνικά κείμενα.


Το αρχαίο κείμενο το βρίσκουμε εδώ:

Ποίημα


Αυτός ο πάπυρος έφερε στην επιφάνεια αποσπάσματα από σχόλια στο ποίημα του Αλκμάνα που μας μεταφέρουν κοσμολογικές απόψεις σχετικά με την αποίητη ύλη η οποία τακτοποιείται με την βοήθεια κάποιου τεχνίτη! Από το ποίημα σώζονται οι λέξεις: Θέτις, Πόρος, Τέκμωρ. Σκότος


Ο σχολιαστής του παπύρου, μας μεταφέρει με δικά του λόγια για το τί περίπου λέει ο Αλκμάν λέει:


Στην αρχή η ύλη ήταν ταραγμένη και αποίητη, τότε γεννήθηκε η Θέτιδα και όπως ο μεταλλουργός δουλεύει τον χαλκό, έτσι εκείνη  τακτοποίησε την ακατέργαστη αυτή ύλη, την έβαλε σε τάξη. Έπαιξε τον ρόλο του τεχνίτη. και όπως όλα τα πράγματα έχουν φύση όμοια με του χαλκού, έτσι και η Θέτις έχει φύση όμοια με την φύση του τεχνίτη.


Η Θέτις είναι Νηρηίς, μάλιστα η αρχηγός των Νηρηίδων. κόρη του Νηρέα και εγγονή του Τιτάνα Ωκεανού και της Τιτανίδας Τιθύος και μητέρα του Αχιλλέα! Σύμφωνα με τον Παυσανία στα Λακωνικά 14,4 υπήρχε ξόανό της στην Σπάρτη, όπου διέμενε ο Αλκμάν και που κανείς εκτός από την ιέρεια δεν επιτρεπόταν να το δει. Το όνομά της προέρχεται από την ρίζα τιθέναι , το απαρέμφατο του ρήμα τίθημι, που σημαίνει τοποθετώ.


Γεννήθηκαν μαζί της και ο Πόρος με το Τέκμωρ, 


Είναι ομηρικές λέξεις. Στην Ιλιάδα ο Πόρος αναφέρεται ως πέρασμα σε ποταμούς.

Ιλιάδα Β 592, Ξ 433 

Στην Οδύσσεια ως πέρασμα στην θάλασσα.

Οδύσσεια Μ 259 


Τέκμωρ : τέλος, τέρμα, όριον, έκβαση,

Ιλιάδα Η 30, Ι 48  Οδύσσεια Δ 373, Δ 466

και  σημαίνει και διαβεβαίωση, όπως βλέπουμε στην Ιλιάδα Α 526. "ως η πιο τρανή απόδειξη". Τεκμήριον


Με την βοήθειά τους, η Θέτις, έθεσε την αποίητη ύλη σε τάξη. 


Ο Ήλιος και η Σελήνη δεν είχαν σχήμα, το σχήμα τους το έθεσε η Θέτιδα με τον Πόρο και το Τέκμωρ. Αμέσως μετα το Τέκμωρ γεννήθηκε η Ημέρα, ύστερα γεννήθηκε το Σκότος.  



Σύμφωνα με τις διαπιστώσεις μου, τις οποίες τεκμηριώνω στο παρακάτω βίντεο, ο Πόρος είναι το πέρασμα από την αποίητη ύλη, την ενέργεια, στην τρισδιάστατη πραγματικότητα. Το Τέκμωρ είναι η τεκμηρίωση της συγκεκριμένης πράξης. 


Εμείς μπορεί να βλέπουμε τα σχήματα μπροστά μας άμεσα, όμως μεσολαβεί κάποιος χρόνος για να συμβεί αυτό.


Έστω λοιπόν οτι χαλάει το πρόγραμμα του εγκεφάλου το σχετιζόμενο με την μέτρηση του χρόνου σε έναν άνθρωπο και το 1/1000 του δικού μας δευτερολέπτου γινόταν για εκείνον 10 δευτερόλεπτα.. Τί θα έβλεπε;; 


Πιθανόν το πώς ακριβώς η ενέργεια μέσω του αμφιβληστροειδούς χιτώνα του ματιού του μετατρέπεται σε ύλη! 


Δείτε το βίντεο! Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν γνώσεις για όλα αυτά και μας τις περνούν με κωδικοποιημένο τρόπο μέσα στους μύθους. Η Φιλοσοφία όμως και η Γεωμετρία έχουν καταφέρει σε πολύ μεγάλο βαθμό να τις εξηγήσουν.



Επιτρέπεται η αναδημοσίευση του κειμένου, αρκεί να αναφέρεται η  αρχική του πηγή.




Ένα βίντεο σχετικά με την μέτρηση του χρόνου, όπως μας παρουσιάζεται στους αρχαίους Έλληνες! Αναφορά στο ποίημα του Αλκμάνα, στις σκουληκότρυπες σύμφωνα με μελέτη αστροφυσικών, σε παραδείγματα γεωμετρίας, στον Πλάτωνα σχετικά με την τέταρτη διάσταση, στον Πυθαγόρα σχετικά με τις μαύρες τρύπες και ένα παράδειγμα στο 09:45 για να καταλάβουμε καλύτερα πώς μετριέται ο χρόνος!




Τετάρτη 11 Δεκεμβρίου 2013

Το ταξίδι της ψυχής - Έμμετρος λόγος



Σας παρουσιάζω ένα ποίημα μου που δείχνει το ταξίδι μιας ψυχής μέσα από μύθους που καλείστε να αποσυμβολίσετε.. Καλή σας ανάγνωση! 

Υ.Γ. Όταν το έγραφα, είχα στον νου μου την μουσική απ' τα "Μαλαματένια λόγια", ταιριάζει πολύ. :)

Κατέβηκα ξανά σ’ αυτόν τον κόσμο,
Το πεπρωμένο ψάχνοντας να βρω
Από το στόμιο πάλι να περάσω,
Από στενό ποτάμι να διαβώ,
Νερό απ’ την Λήθη να πιω για να ξεχάσω
Τι κλήρος μου έλαχε, τί είμαι, τί θα δω.

Σαν μπήκα στο Αυγό της Δημιουργίας
Κι ολοκληρώθηκα μες στο νερό,
Είδα τριγύρω μόνο δυστυχία
Και τα μαρτύρια του κορμιού πολλά
Με τριγυρίζουν πάντα αγριεμένα
Και μου ζητούν να ζήσω με αυτά.

Τις Στυμφαλίδες όρνιθες θα διώξω,
Να δω πιο καθαρό τον Ουρανό
Και την Λερναία Ύδρα θα την κάψω,
Στα μαύρα Τάρταρα θα την πετάξω,
Να μην πεθάνει, ν’ αποκοιμηθεί
Σαν άγρια θύελλα να ξανασηκωθεί.

Σαν Περσεφόνη έπεσα στον Άδη,
Στην Τροία την Ελένη για να βρω
Μα αντί για’ κείνη έπεσα σε πλάνη,
Με τράβηξε σε σπήλαιο σκοτεινό,
Ήτανε κι άλλοι, τις σκιές κοιτούσαν,
Μα εγώ ζητούσα να δω τον Ουρανό.

Σαν άρχισα να βγαίνω από το σπήλαιο
Άστραφτε της Αλήθειας η μορφή.
Κοίταζα πέρα και όχι προς τον Ήλιο,
Αναζητούσα τα Άστρα για αρχή
Να με διδάξουν να μην τυφλωθώ
Στην Λάμψη αυτή που θα λυτρωθώ.

Ύστερα αρχισαν οι δοκιμασίες
Σαν Οδυσσέας μέσα στο νερό,
Πάλεψα με τη λήθη και το ψέμα
Και με τον Κύκλωπα τον μοχθηρό,
Μέσα απ’ τα κύματα τα μανιασμένα
Για την Ιθάκη μου ψάχνω να βρω.

Αρετή

Τρίτη 10 Δεκεμβρίου 2013

Περί Ψυχής και Κόσμου έμμετρος μυθικος λόγος



 Φίλοι μου αναγνώστες σας παρουσιάζω μια έμμετρη αφήγηση στην οποία θέλησα να συμπυκνώσω μέσα σε λίγους στίχους την ομορφιά του Νοητού Κόσμου, πώς λαμβάνει χώρα στο Γίγνεσθαι, το ταξίδι της ψυχής και όλα αυτά μέσα από μύθους, τους οποίους ο αναγνώστης καλείται να αποσυμβολίσει.
Καλή σας ανάγνωση!

Αρχή γενέσεως Κόσμου, σύμφωνα με την ροή,

Δύο πελώρια φίδια, φαίνονται να έχουν τυλιχτεί.

Στις ουρές τους φίδια, προς τα πάνω έπαιρναν ανθρώπινη μορφή,

Ήταν ο αγέραστός Χρόνος και η Ανάγκη που σε όλα κυριαρχεί.

Από την συνουσία τους γεννήθηκε το Χάος, η Νύχτα και ο Αιθήρ.

Ύστερα, φωτεινές πυκνές φολίδες πήραν ωοειδή μορφή.

Σπάει το αυγό και να! Ο Πρωτόγονος Φάνης έχει κιόλας γεννηθεί.

Κεφαλές Κριού, Ταύρου, Λιονταριού και Φιδιού μαζί

Στο νεανικό ανδρόγυνο σώμα του έχουν σκορπιστεί,

Με τη Νύχτα ζευγαρώνοντας έκανε τον Ουρανό και την Γη

Όπου από εκείνους ο Κρόνος και άλλα παιδιά έχουν γεννηθεί

Κι ένας νέος κύκλος ζωής έχει πραγματοποιηθεί. 1



Έρχεται στην ζωή ο Ζευς, από τον Κρόνο και την Ρέα

Μεγαλωμένος σε σπηλιά, με τους Κουρήτες για παρέα.

Κυνηγημένος απ’ τον πατέρα του τον Κρόνο,

Διότι ένας απ’ τους δυο πρέπει να επικρατήσει μόνο.

Μέθυσαν λοιπόν τον Κρόνο, με της Νύχτας την συμβουλή.

Ύστερα κατάπιε ό, τι άλλο έως τότε είχε γεννηθεί.

Δέντρα, ποτάμια, άστρα, όλα στην κοιλιά του είχαν βρεθεί,

Ξαναβγήκαν στο Φως, αλλά τώρα διαφορετικά από πριν.

Μια χρυσή αλυσίδα ενώνει κάθε σώμα και κάθε μορφή. 2

Ο Ζευς είναι τώρα πρώτος αυτός Δημιουργός,

 Όλο το Σύμπαν διαπερνά και είναι από όλους ο πιο ισχυρός.



Σε μάχη με τους Τιτάνες κάποτε, ως ισχυρός

Τους έριξε στα Τάρταρα, μακριά από Ήλιου φως.

Σαν το Αργυρό το Γένος, αλυσοδεμένοι περιμένουν

Το τέλος της βασιλείας του Διός να έλθει, για ν’ ανέβουν.

Έτσι και της ψυχής μας τα κατώτερα στοιχεία

Δεν πεθαίνουν, περιμένουν κι ανεβαίνουν μ’ ευκολία

Όταν η δικαιοσύνη του Διός δεν είναι ισχυρή

Και το Λογιστικό κομμάτι της ψυχής μας δεν μπορεί να κρατεί.

Στην ψυχή μα και στην ύλη, για να υπάρχει ισορροπία

Πρέπει στα ζεύγη των Θεών να υπάρχει η Αρμονία,

Της Αφροδίτης και του Άρεως κόρη μοιραία

Γιατί εκ των αντιθέτων έρχονται όλα τα σπουδαία.



Ο Ζευς χωρίς την Ήρα δεν μπορεί να δημιουργήσει

Διότι εκείνη είναι το μέσον, στην χρυσή τομή να προχωρήσει.

Μα και η Εστία χωρίς τον Ερμή δεν μπορεί να λειτουργήσει,

Διότι μήτρα χωρίς σπόρο, αδυνατεί ζωή να γεννήσει.

Η Δήμητρα και ο Ποσειδών αλληλοσυμπληρώνονται

Σαν τα στοιχεία που διαρκώς χωρίζουν και ενώνονται.

Μα η Δήμητρα και με τον Δία ζευγαρώνει

Και φέρνει στην ζωή την κόρη της την Περσεφόνη.

Την ζήλεψε ο Πλούτων και την άρπαξε στον Άδη

Και τραβάει μαρτύρια σαν της σάρκας, στο σκοτάδι.

Την ξεγελάει με ρόδο, στην μητέρα της σαν ανεβαίνει

Κι αναγκάζεται εις αεί ν’ ανεβοκατεβαίνει.



Ο Ζευς διασπά και ζευγαρώνει,

Διαχωρίζει και ενώνει,

Δεν έχει τέλος, μέση, ούτε αρχή,

Βρίσκεται πάντα πίσω από κάθε μορφή.

Σαν την Μονάδα που εκδηλώνεται ως χρυσή τομή στην Δημιουργία, 3

Σαν την Θέτιδα, που με τον Πόρο και το Τέκμωρ γράφουν ιστορία. 4

Με την βοήθεια της Μήτιδος που είχε καταπιεί

Μεταμορφώθηκε σε Ταύρο, με την Ευρώπη για να βρεθεί

Και σε κυνηγημένο Κύκνο, στην αγκαλιά της Νεμέσεως για να κρυφτεί,

Η οποία, σαν την Θέτιδα που την ποθούσε ο Πηλεύς,

Για να τον αποφύγει άλλαζε συνεχώς μορφές. 5



Από την ένωσή τους προέκυψε η Ελένη,

Η πιο όμορφη Κόρη Θεού, στον Κόσμο ξακουσμένη.

Από τον Πάρη εκλάπη στην Τροία για να βρεθεί

Όμως στην Αίγυπτο τράβηξε και είδωλό της έστειλαν εκεί.

Αχαιοί ξεκίνησαν την Τροία να πορθήσουν

Μη γνωρίζοντας πως απλό είδωλο ζητούσαν να κατακτήσουν.

Μαζί και οι Τρώες ζούσαν σε μια πλάνη

Γιατί η Ελένη η αληθινή στην Τροία δεν εφάνη. 6

Διότι η λαμπερή ομορφιά του Νου και της Αλήθειας

Δεν βρίσκεται στα αισθητά φαινόμενα της Νύχτας,

Στο Νοητό τον Κόσμο έχει το βασίλειό της

Κι αν  έχεις βίο συνετό, θα λάμψει εμπρός σου το Φώς της.



Σκοπός της κάθε μιας ψυχής ίσως να είναι

Σαν μπει στο σκότος, να ζητά να βρει το Φως.

Σαν τον Ιάσωνα με τους άλλους Αργοναύτες

Που ξεκινήσαν για Κολχίδα ολοταχώς.

Στον δρόμο τους συνάντησαν παγίδες

Μα σαν συνάντησαν τον Αιήτη, ήταν σαν Ήλιος λαμπερός. 7

Και ο Οδυσσέας για να πάει στην Ιθάκη

Να συναντήσει την Αλήθεια την δική του

Πέρασε βάσανα, έπεσε σε πλάνη

Μέχρι να βρει τον δρόμο για την λύτρωσή του.


Στο Χρυσό Γένος είθε όλοι να περάσουμε

Τις δυστυχίες του κορμιού, για πάντα να ξεχάσουμε. 

Αρετή


1. Ορφικά αποσπάσματα 82 (Kern)
2. Ρομπέρτο Καλάσσο: Οι γάμοι του Κάδμου και της Αρμονίας, σελ 228
3. Πυθαγόρας, Ιπ. Δάκογλου 
5. Κύπρια Έπη, αποσπάσματα 3,5,6,10
6. Ευριπίδης "Ελένη" στίχοι 31-46, 570-588, 702-708
7. Αργοναυτικά Ορφέως, στίχοι 816-823

Σάββατο 9 Νοεμβρίου 2013

Ωραία Ελένη - Η Ομορφιά Του Κόσμου






Λιαντίνης Δημήτριος - Γκέμμα σελ. 206 έγραψε:
Η Ελένη που πλάσανε οι έλληνες καθρεφτίζει την εμορφιά του θεού. Είναι ο νους και ο νόμος της φύσης. Σαρκώνει το δαχτυλικό αποτύπωμα της προέλασης των ωρών. 


Τι μπορεί να συμβολίζει η πολυπόθητη Ελένη του Ομήρου;

Σας παραθέτω απόσπασμα από το βιβλίο "Οι γάμοι του Κάδμου και της Αρμονίας" του Ρομπέρτο Καλάσσο, σελ. 142

 " Στις εκβολές του Δούναβη οι ναυτικοί περνούσαν μπροστά από την Λευκή, την λευκή νήσο. Κανένας δεν τόλμησε ποτέ να παραμείνει εκεί μετά την δύση του ηλίου. Το μοναδικό κτίσμα της νήσου είναι ένας ναός με δυο αγάλματα : του Αχιλλέα και της Ελένης . Στην νήσο τούτη ο μέγας Αχιλλέας ζει ως πέμπτος σύζυγος της Ελένης.
 
Η Ελένη στην λευκότητα τελειώνει και μέσα στην λευκότητα αρχίζει. Ο αφρός των κυμάτων από όπου γεννήθηκε η Αφροδίτη, γίνεται το λευκό τσόφλι ενός αυγού κύκνου, που ρίχτηκε σε μία ελώδη περιοχή. Η κινητή θαλάσσια απεραντοσύνη σμικρύνθηκε σε μία λακκούβα στάσιμου ύδατος, πλαισιωμένη από καλαμιές της όχθης του ποταμού Ευρώτα της γης των Λακεδαιμόνιων. Όταν εκεί στο έλος σκάει το αυγό, παρουσιάζεται η Ελένη. Σύμφωνα με μία άλλη εκδοχή, μέσα στο ίδιο αυγό βρισκόταν και οι Διόσκουροι. Έτσι η Ελένη, η μοναδική, είναι από την αρχή κιόλας συνδεδεμένη με την δυαδικότητα και τον αποχωρισμό. Μοναδική είναι η ίδια η μορφή του Διττού. Έτσι όταν θα αναφερόμαστε στην Ελένη, δεν θα ξέρουμε ποτέ αν πρόκειται για το σώμα ή για το είδωλό της."

Άλλωστε όπως μας αναφέρει ο Ευριπίδης στην τραγωδία του «Ελένη» στο Ίλιον της Τρωάδας δεν πήγε ποτέ η Ελένη του Τυνδάρεω αλλά ένα είδωλό της. Ένα είδωλο ποιημένο από αιθέρα πανομοιότυπο με την Ελένη, που του έδωσε πνοή η θεϊκή δύναμη της Ήρας. Ενώ η πραγματική – ζώσα Ελένη μεταφέρθηκε μέσα σε μια αιθερόπτυχη νεφέλη από τον Θεό Ερμή στην Αίγυπτο, στο νησάκι Φάρος, όπου έμεινε υπό την προστασία του βασιλιά Πρωτέα. Μας λέγει δια την ακρίβεια των λόγων μας :

…………………Ελένη : Αυτό είναι το ρεύμα του Νείλου όπου κατοικούν όμορφες παρθένες και που αντί για την θεϊκή βροχή ποτίζει την πεδιάδα και τα χωράφια της Αιγύπτου, όταν λιώνουν τα άσπρα χιόνια. Ο Πρωτέας, όταν ζούσε, ήταν άρχοντας αυτής της χώρας κι ενώ κατοικούσε στο νησί Φάρος, βασίλευε σε όλη την Αίγυπτο. Αυτός παντρεύτηκε μιαν από της Νηρηίδες, την Ψαμάθη, αφού διέλυσε το γάμο της με τον Αιακό. Σε τούτα δω τα ανάκτορα, (η Ψαμάθη) έτεκε δυο παιδιά, ένα αγόρι το Θεοκλύμενο, τον ονόμασαν έτσι, επειδή σε όλη του τη ζωή σεβόταν τους Θεούς, κι ένα κορίτσι την Ειδώ, το καμάρι της μητέρας της όταν ήταν βρέφος. Όταν όμως έφτασε στην ήβη, κατάλληλη για γάμο, την ονόμασαν Θεονόη. Γιατί γνώριζε όλες τις θείες ενέργειες και τις τωρινές και τις μελλοντικές, αφού κληρονόμησε το προνόμιο από τον πρόγονό της τον Νηρέας. Όσο για εμένα, η πατρίδα μου είναι ξακουστή Σπάρτη και πατέρας μου ο Τυνδάρεως. Υπάρχει κάποια φήμη ότι ο Ζευς, αφού μεταμορφώθηκε σε κύκνο, αποφεύγοντας την καταδίωξη κάποιου αετού, πέταξε στην αγκαλιά της μητέρας μου και κατόρθωσε με δόλια μέσα να έρθει σε επαφή μαζί της, αν η διάδοση αυτή είναι αληθινή. Και μένα με ονόμασε Ελένη. Μα θα διηγηθώ τα κακά που έχω πάθει : Τρεις θεές, η Ήρα, η Κυπρίς και η παρθένα κόρη του Δία πήγαν στην σπηλιά της Ίδης στον Αλέξανδρο, επειδή ήθελαν να κρίνει την ομορφιά τους. Η Κυπρίς όμως, επειδή πρόσφερε στον Αλέξανδρο την ομορφιά μου, αν είναι όμορφο αυτό που φέρνει δυστυχία, και του πρότεινε να με κάνη γυναίκα του, νίκησε. Κι ο Πάρης, που έμενε στην Ίδη, άφησε τους στάβλους με τα βόδια κι έφτασε στην Σπάρτη για να με πάρη γυναίκα του. Μα η Ήρα επειδή θεωρούσε τον Αλέξανδρο αιτία που δε νίκησε, ματαίωσε τον γάμο (μαζί του) και δεν έδωσε εμένα στο γιο του βασιλιά Πριάμου, αλλά ένα ζωντανό ομοίωμα μου που έφτιαξε από τον αιθέρα. Και (εκείνος) ενώ δε με έχει, πιστεύει ότι έχει εμένα – ψεύτικη πίστη. Από την άλλη μεριά τα σχέδια του Δια σε αυτές τις συμφορές πρόσθεσαν κι άλλες. Γιατί ξεσήκωσαν πόλεμο ανάμεσα στην χώρα των Ελλήνων και στους δυστυχισμένους Φρύγες, για να ανακουφίση τη μητέρα Χθόνα από την ενόχληση και το πλήθος των ανθρώπων και για να κάνη γνωστό τον πιο ισχυρό άνθρωποι της Ελλάδας. Μα δεν ορίστηκα εγώ σα βραβείο για το θάρρος των Φρυγών και την γενναιότητα των Ελλήνων, αλλά το όνομά μου. Κι ο Ερμής, αφού με πήρε μες στις πτυχές του αιθέρα, με σκέπασε με ένα σύννεφο – φρόντισε βέβαια για μένα ο Δίας – και με έφερε να μείνω σε αυτό εδώ το σπίτι του Πρωτέα, αφού διάλεξε τον πιο γνωστικό από όλους τους θνητούς, για να διατηρήσω καθαρό τον γάμο μου με το Μενέλαο. ………..……
(Βλ. Ευριπίδης “Ελένη”, 31 - 48
.

Ενώ πιο κάτω στην ίδια πάντα τραγωδία του ο Ευριπίδης θα μας αναφέρει :
………..Ελένη : Εγώ που βλέπεις δεν είμαι νυκτερινή ακόλουθος της Ενοδίας.
Μενέλαος : Ασφαλώς, όμως δε είναι δυνατόν ένας εγώ να έχω δυο γυναίκες.
Ελ. : Ποιας άλλης γυναίκας είσαι αφέντης ;;
Με. : Αυτής που κρύβεται στην σπηλιά και από την έφερα από τους Φρύγες.
Ελ. : Δεν έχει άλλη γυναίκα παρά μονάχα εμένα.
Με. : Ίσως δεν είμαι στα λογικά μου ή μπορεί τα μάτια μου να μην βλέπουν καλά.
Ελ. : Κοιτώντας με δε νομίζεις ότι βλέπεις την γυναίκα σου ;;
Με. : Μοιάζετε, δεν είμαι όμως βέβαιος.
Ελ. : Για σκέψου. Τι άλλο περισσότερο σου χρειάζεται ;; Κανείς δεν έχει μεγαλύτερες ικανότητες από εσένα.
Με. : Μοιάζεις. Αυτό βέβαια δε τα το αρνηθώ.
Ελ. : Ποιος άλλος λοιπόν θα σε πείσει παρά τα όμματα σου ;;
Με. : Το άσχημο είναι ότι έχω κι άλλη γυναίκα.
Ελ. : Δεν πήγα εγώ στην Τρωάδα, αλλά το είδωλό μου.
Με. : Μα ποιος φτιάχνει ζωντανά ομοιώματα ;;;
Ελ. : Ο Αιθέρας από όπου οι θεοί έφτιαξαν την γυναίκα σου.
Με. : Ποιος από τους θεούς το έκανε ;; Λες πράματα ανέλπιστα.Ελ. : Η Ήρα για να αντικαταστήσει εμένα και να μη με πάρει ο Πάρης.
Με. :
Ελ. : Το όνομα μπορεί να βρίσκεται σε πολλά μέρη, το σώμα όμως όχι……
(Βλ. Ευριπίδης “Ελένη”, 570 - 588 ).

Και στην συνέχει θα αναφέρει τα εξής :
………Μενέλαος : Γέροντα, έλα να κουβεντιάσεις κι εσύ μαζί μας.
Άγγελος : Τούτη εδώ δεν είναι η αιτία που ταλαιπωρηθήκαμε στην Τροία ;;
Με. : Όχι !! δεν είναι αυτή. Οι Θεοί μας εξαπάτησαν κι είχαμε στα χέρια μας ένα άγαλμα από νεφέλη που έφερε τόσα κακά.
Άγγ. : Τι λες ;; Αγωνιστήκαμε, λοιπόν μάταια για ένα ομοίωμα από νεφέλη ;;
Με. : Όλα αυτά είναι δουλειά της Ήρας και της έριδας των τριών θεών. ……
(Βλ. Ευριπίδης “Ελένη”, 702 - 708 ).

Για το αυτό είδωλο κάνει λόγο ο μεγάλος μας τραγικός ποιητής και στην τραγωδία του «Ηλέκτρα» όπου αναφέρεται :…
……
Διόσκουροι : …………….Αυτά είχα να σου πω. Κι όσο για του Αίγισθου το πτώμα, θα το θάψουν οι Αργείοι. Και την μάνα σου θα την θάψει ο Μενέλαος, που μόλις ήρθε στην Ναυπλία ύστερα από τόσα χρόνια από τότε που κούρσεψε την Τρωική την Χθόνα, και θα τον βοηθήσει κι η Ελένη. Από του Πρωτέα τα παλάτια, από την Αίγυπτο, έρχεται η Ελένη, δεν πήγε στην Φρυγία. Το είδωλο της ο Δίας είχε στείλει στο Ίλιον, για να γίνει πόλεμος και να σκοτωθούν θνητοί. ………(Βλ. Ευριπίδης “Ηλέκτρα”, 1276 - 1283).

Απόσπασμα από τους "γάμους του Κάδμου και της Αρμονίας" σελ 144

"Την Ελένη συνάντησε ο Θησέας ο οποίος την ερωτεύτηκε και την πείρε μαζί του, ύστερα την έκλεισε στο οχυρό της Αφίδνας. Εκεί βρισκόταν η Αίθρα, η μητέρα του Θησέως, και σε αυτή αναθέτει την φύλαξη της Ελένης, όσο αυτός θα κατέβαινε στον Άδη. Εξοργισμένα τα δίδυμα αδέλφια της Ελένης, ο Κάστωρ και ο Πολυδεύκης, ακολουθούνε τα ίχνη της Αδελφής τους και έφτασαν στην Αφίδνα όταν ο Θησέας είχε κιόλας φύγει. Πολιορκούνε το οχυρό και παίρνουν πίσω την Ελένη όπως και την Αίθρα σκλάβα, μιας και ήτο μαζί με την Ελένη.
Στην Σπάρτη, η μητέρα του ήρωα έγινε θεραπαινίδα της Ελένης. Στην συνέχεια, και αφού την Ελένη την έχουνε ζητήσει σε γάμο 38 υποψήφιοι μνηστήρες, διαλέγει και παντρεύεται τον Μενέλαο που γεννά μαζί της την Ερμιόνη.
Στην συνέχεια του μύθου, βλέπουμε το παλάτι του Μενελάου να επισκέπτεται ο Πάρις – Αλέξανδρος, ο νεαρός πρίγκιπας της Τρωάδας με πρωτεύουσα το Ίλιον και ακρόπολη αυτής την σημερινή Πέργαμο. Σε κάποιο χρονικό σημείο που ο Μενέλαος είχε επισκεφτεί την Κρήτη λόγο του θανάτου του παππού του Ατρέα στις άδειες αίθουσες του παλατιού η Αφροδίτη κάλεσε σε συγκέντρωση τους άρχοντες της ερωτικής επιθυμίας, τον Ίμερο, τον Πόθο και τις Χάριτες. Το αποτέλεσμα είναι εις πάση γνωστό : Ο Πάρις ερωτεύεται την Ελένη και η Αίθρα τον βοηθά να φύγουνε για την Τρωάδα.

Η Ελένη είναι η εξουσία του ειδώλου – και το είδωλο είναι ο χώρος όπου η απουσία υποδουλώνει. Από τους πέντε συζύγους της, η Ελένη αγάπησε περισσότερο τον Πάρι και τον Αχιλλέα. Και για τους δυο, η Ελένη πριν από γυναίκα ήταν είδωλο. Από τότε που η Αφροδίτη υποσχέθηκε στον πρίγκιπα της Ίδης ότι θα έκανε δική του την Ελένη της Σπάρτης, εκείνο το απλό όνομα εκμηδένισε τις αρετές και τα βασίλεια που του πρόσφεραν η Αθηνά και η Ήρα. Συνοδευόμενος από σκοτεινά προμηνύματα ο Πάρις της Ίδης, τώρα αναγνωρισμένος πλέον πρίγκιπας της Τρωάδας, ξεκίνησε με το πλοίο του γεμάτου θησαυρούς προς εκείνο το όνομα.
Όσο για τον Αχιλλέα, ήταν ο μοναδικός από τους Αχαιούς, αρχηγός των Μυρμιδόνων, που δεν είχε πάει στην Σπάρτη ως υποψήφιος μνηστήρας. Ξεκίνησε για έναν πόλεμο που ήξερε πως θα του ήταν μοιραίο, για μία γυναίκα που μόνο το όνομα της είχε ακούσει. Στα εννέα έτη της πολιορκίας ο Αχιλλέας θα μπορούσε να πει για την Ελένη ότι έλεγε ο Πάρις πριν ξεκινήσει από την Τρωάδα : “
Te vigilans oculis, animo te nocte videban”, με τα άγρυπνα όμματα της ψυχής, την νύχτα εσένα έβλεπα. Τόσο πιο μακρόχρονη, ατελείωτη, θα είναι η κοινή ζωή τους ως είδωλα στην Λευκή, στην νήσο με την λευκή λάμψη.

Αδράστεια, Μοίρα, Ανάγκη, Άτη, Αίσα, Δίκη, Νέμεσις, Ερινύες, Ειμαρμένη : είναι οι μορφές της ανάγκης. Όλες θηλυκές. Ενώ ο Κρόνος ονειρεύεται, βυθισμένος στην αμβροσία και στο όνειρο του υπολογίζει τις διαστάσεις του Σύμπαντα Κόσμου, εκείνες οι μορφές επαγρυπνούν ώστε όλα τα όντα να έχουνε τον ρόλο τους, ούτε λιγότερο ούτε περισσότερο, για να μην υπερβαίνει κανένας και τίποτα. Μόνο που ολόκληρη η ζωή είναι μία υπερβολή. Για αυτό τις βλέπουμε να περιφέρονται παντού. Είναι τροφοί, πλοηγοί, υφάντρες, περιπλανώμενες, πυργωτές. Όλες συνδέονται με δεσμούς συγγένειας : Η Δίκη και η Ανάγκη είναι κόρες του Κρόνου. Η Δίκη είναι λειτουργός της Αδράστειας, οι Μοίρες και οι Ερινύες είναι αδελφές. Έχουνε το ύφος της οικογένειας του πεπρωμένου. Προέρχονται από εκείνα τα μακρινά βάθη, όπου υπάρχει μόνον η αφηρημένη, χωρίς όψη δύναμη – το τρίτο, το συντεθειμένο. Προχωρούνε “στην ομίχλη, στο μέλαν σύννεφο”, προβάλλουν κορμιά γυναικών από εξώστες καπνού. Κι εκείνα τα κορμιά είναι διαλείποντα. Η Μοίρα έχει ναούς χωρίς αγάλματα ή άλλοτε αγάλματα χωρίς ναούς που δεν επιτρέπεται η λατρεία. Ανάμεσα σε αυτές τις μορφές μια επιδείκνυε ένα σώμα σταθερό και πολύ ωραίο: η Νέμεσις με τα λευκά πέπλα. Συνδέονταν πάντα από μία φίλη τους : την Αιδώ. Τότε όμως η έξοδος τους από το μέλαν σύννεφο ήταν πρόσφατη, η φύση τους ήταν πιο σύνθετη και διάστικτη. Τι τις ένωνε όμως ; Η προσβολή.

Η Αιδώς συγκρατούσε για να μην γίνει προσβολή. Ήταν ενωμένες στο να προσφέρονται στην ζωή σαν ένα πλάσμα πολύ πληγώνεται και καθώς χτυπιέται πληγώνει. Ο Δίας παρακολουθούσε κρυφά την Νέμεση. Ποτέ ο Δίας δεν είχε επιθυμήσει την Αδράστεια, την Μοίρα, την Ανάγκη την Αίσα, τις Ερινύες. Και μία από αυτές, την Άτη, την είχε πετάξει κάποτε από τον ουρανό. Με την Νέμεση ήταν κάτι όμως το διαφορετικό από ότι με τις υπόλοιπες ερωμένες του πατέρα θεών τε και ανθρώπων. Κάτι το ακατανόητο κρινόταν σε εκείνη την ερωτική κατάκτηση.
Ποτέ ο Δίας δεν υποβλήθηκε σε τόσο μακροχρόνιες περιπλανήσεις για ένα θυληκό, σε όλες τις χώρες και σε όλες τις θάλασσες, κάτω από την γη, κάτω από τα μαύρα νερά ποτέ δε διασχίσθηκαν μέχρι τα πέρατα της γης, στον Ωκεανό, τον υγρό όφη. Η Νέμεσις, έπαιρνε τη μορφή των ζώων, ενώ ο Δίας δεν σταματούσε να την ακολουθεί. Τι συνέβη στο τέλος ;;; Η μυθολογία μας λέγει ότι απέμειναν δυο πτηνά, ένας κύκνος, ο Δίας, και μία Χήνα, η Νέμεσις με την οποία ο Δίας έσμιξε ερωτικά. Η Νέμεσις, μορφή του αναγκαίου, υποταγμένη στην ανάγκη. Η Νέμεσις, η φίλη της Αιδούς, σπάραζε μέσα της από ντροπή και εκδίκηση καθώς ο κύκνος την βίαζε. Οπότε, η Νέμεσις σπαράζεται από τον ίδιο της τον εαυτό.
Ο Δίας πέρασε μισή ερωτική βραδιά με την Λήδα, αφήνοντας την άλλη μισή στον σύζυγο της Τυνδάρεω. Η Λήδα συνέλαβε σε εκείνες τις ώρες τέσσερα πλάσματα, χωρισμένα ανάμεσα σε ουρανού και γη : την Ελένη και τον Πολυδεύκη από τον Δία, την Κλυταιμνήστρα και τον Κάστορα από τον Τυνδάρεω. Εκείνη η νύχτα ήταν μία λεπτοδουλεμένη καμέα και η επανάληψη μίας άλλης νύχτας, επικίνδυνης και μεγαλόπρεπης, που ο Δίας είχε ζήσει με την Νέμεση, όπως και η νύχτα με την Νέμεση ήταν μία λεπτοδουλεμένη καμέα και η επανάληψη της μακρόχρονης καταδίωξης του σε κάθε χώρο της γήινης τριχιάς, που κατάληξε στο βίαιο σμίξιμο του κύκνου με την αγριόχηνα. Το ξελόγιασμα της ανάγκης : δεν μπορούσε παρά να είναι το δυσκολότερο από τα ερωτικά κατορθώματα. Ήταν αυτό που οι άνθρωποι θα αποκαλούσαν αντίφαση. Πράγματι, η Νέμεσις , δεν ενδιαφερόταν για τον Δία και απωθούσε τις παρακλητικές ερωτοτροπίες του. Χρειαζόταν η πονηριά, μια θεϊκή πονηριά. Ο Δίας θα μεταμορφωνόταν σε κύκνο και η Αφροδίτη, με την μορφή Αετού, θα προσποιούταν ότι τον καταδίωκε. Ο κύκνος τρομαγμένος πλησίασε στην κοιλιά της Νέμεσις, αλλά εκείνη δεν τον έδιωξε. Ήθελε να τον προστατεύσει από το απειλητικό αετό. Αποκοιμήθηκαν σφίγγοντας τον ανάμεσα στους μηρούς της. Κοιμήθηκαν. Και η Νέμεσις κοιμόταν ακόμη όταν ο κύκνος την βίασε. Ύστερα από την κοιλιά την Χήνας – Νέμεσις φανερώθηκε ένα ολόλευκο αυγό. Ο Ερμής το πήρε και το μετέφερε στην Σπάρτη, όπου το απέθεσε στην κοιλιά της Λήδας. Την στιγμή της εκκόλαψης, φάνηκε ανάμεσα στα τσόφλια μία μικροσκοπική, τέλεια γυναικεία μορφή : η Ελένη.

Το πέρασμα της Ελένης σημαδεύει την στιγμή της φευγαλέας και ασταθούς ισορροπίας, όπου το αναγκαίο και η ομορφιά κυριαρχούν χάρη στην ύπουλη πονηριά του Δία. Ο βιασμός της Νέμεσις ήταν για τον Δία το ακραίο αποτόλμημα της βασιλείας του. Το να προκαλέσει με βίαιη προσέγγιση ανάμεσα στην ομορφιά και το αναγκαίο ήταν μία πρόκληση στον ουράνιο νόμο. Μόνον ο Όλυμπος θα μπορούσε να την αντέξει, και όχι βέβαια η γη, όπου η πρόκληση φούντωσε τον καιρό που έζησε η Ελένη, και την ακολούθησε από την αρχή συνοδεύοντας τη μέχρι την καταστροφή. Αλλά ήταν ο καιρός που, όταν πέρασε, η γη συνέχισε να ονειρεύεται. "

..σελ 151.

"Στις ακτές της Σιδώνας έφεραν οι δυνατοί άνεμοι την Ελένη και τον Πάρη όταν έφυγαν από την Σπάρτη. Εκεί όπου ο Δίας ως λευκός ταύρος είχε αρπάξει την Ευρώπη, εκεί η λευκή κόρη της Λήδας και ο εραστής της αναζητούσαν καταφύγιο. Από την Συρία πήγαν στην Αίγυπτο, στις κανωβικές εκβολές του Νείλου. Υπήρχε σε εκείνη την αμμουδιά, όπως υπάρχει και τώρα, ένας ναός αφιερωμένος στον Ηρακλή : εάν κάποιος σκλάβος καταφύγει και χαράξει τα ιερά σημάδια, καθαγιάζεται με αυτόν τον τρόπο και δεν μπορούνε να τον αγγίξουνε. Υπάρχουν, όμως, μορφές που μαθαίνουν τα πάντα και κοιτάζουνε απαθείς : οι Αιγύπτιοι Ιερείς . Ο βασιλιάς της Μέμφιδος, ο Πρωτέας, είχε κιόλας πληροφορηθεί από αυτούς την πραγματική ιστορία των δυο χαμένων εραστών, καθώς ανέκρινε ανυπόμονα τον άγνωστο – και ο Πάρις ονειροπολούσε. Στο τέλος τους γνωστοποίησε την κρίση του : δεν μπορούσε να διατάξει να σκοτώσουνε εκείνον τον εγκληματία, τον Πάρη, όπως θα επιθυμούσε, γιατί ήτο ξένος και είχε το άσυλο του ναού. Θα κρατούσε όμως την Ελένη και τα πλούτη της. Ο Πάρις θα μπορούσε να γυρίσει στην Τρωάδα, αλλά μόνο με το είδωλο της.
Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, ο Όμηρος γνώριζε αυτό το κομμάτι από την ιστορία της Ελένης και επιτρέπει να γίνει αντιληπτό όταν γράφει “τα υφαντά τα μυριοξόμπλιστα, φασμένα από γυναίκες/ σιδώνισσες, που ατός του Αλεξάνδρου τις έφερε ο πανώριος / από τη Σιδώνα, σύντας έσκιζε τα απέραντα πελάγη, / την αρχοντοθρεμμένη φέρνοντας Ελένη από τα ξένα”.
Γιατί όμως ο Όμηρος αποσιώπησε αυτό το κομμάτι της ιστορίας ;;

Κι ένα τόσο σημαντικό κομμάτι, γιατί από αυτό συμπεραίνεται ότι οι Τρώες ήξεραν πως δεν είχαν την Ελένη στην πόλη τους, αλλά μόνον το είδωλό της. Για 10 συναπτά έτη, ο πόλεμος μαινόταν γύρω από μία γυναίκα που απουσίαζε, την οποία οι Τρώες θα ήταν πολύ ευτυχισμένοι να παραδώσουν στους Αχαιούς, εάν την είχαν στα χέρια τους. Γιατί τότε ο Όμηρος αποσιωπά αυτό το τόσο σημαντικό γεγονός που είχε προηγηθεί του πολέμου ;

Το έπος είναι μια συμπαγής επιφάνεια, αντανακλαστική, όπου καταδιώκονται οι ψηφίδες των διατυπωμένων εκφράσεων – εννοιών – ιδεών. Ο Όμηρος δεν θέλησε να κοινοποιήσει το μυστικό της Ελένης, δηλαδή την φύση της του ειδώλου, γιατί στην επιφάνεια του στίχου θα δημιουργούταν ένα κενό. Το όνομα της Ελένης πρέπει να προσδιορίζει ένα πλάσμα στέρεο όσο και ο επιβλητικός Διομήδης. Και ακριβώς τότε το είδωλο είναι κυρίαρχο, όταν είναι κρυμμένο και σκάβει τα σώματα από μέσα."


Συμπερασματικά, η Ελένη του Ομήρου συμβολίζει την Ομορφιά του Κόσμου. Στην Τροία (στον κόσμο των Αισθητών) δεν βρέθηκε ποτέ η ίδια αλλά το είδωλό της, μια που όλα γύρω μας είναι είδωλα. Η πραγματική ομορφιά βρίσκεται κρυμμένη πίσω από τα είδωλα, στον κόσμο τον Νοητό...


Related Posts with Thumbnails