Τα αρχαία ορυχεία των Ελλήνων 18.000-20.000 π.Χ

Ούτε ένα, ούτε δύο, αλλά 118 ορυχεία υπάρχουν διάσπαρτα σε 38 ελληνικά νησιά του Αιγαίου! Και λειτουργούν εδώ και 20.000 χρόνια! Απ' αυτά τα σπλάγχνα ο Αιγαιακός άνθρωπος έκτισε τα σπίτια του, έπλασε τα αγάλματά του, έφτιαξε τα όπλα του, τα εργαλεία του.


Η πρώτη σκαψιά έγινε - απ' ό,τι φαίνεται - στον λόφο Τζίνες της Θάσου, όπου ευρέθησαν τα αρχαιότερα ορυχεία ώχρας στον κόσμο. Δηλαδή ένα από τα αρχαιότερα ορυχεία του κόσμου - εάν όχι το αρχαιότερο! Ο άνθρωπος έσκαβε και έπαιρνε την ώχρα της Θάσου από το 18-20.000 π.Χ. Η ανακάλυψη έγινε από την ΙΗ΄ Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων, σε συνεργασία με το Μουσείο Μεταλλευμάτων του Μπόχουμ της Γερμανίας, τον Σεπτέμβριο του 1995, υπό την αρχαιολόγο Χάιδω Χρυσανθάκη-Κουκούλη. Εντός αυτού του ορυχείου ανακαλύφθηκαν στοές, αλλά και εργαλεία από κέρατα ελαφιών και από πέτρες, εκείνης της εποχής. (Η Θάσος από την αρχαιότητα - τουλάχιστον από το 3.000 π.Χ. - διέθετε και μεταλλεία χαλκού και σιδήρου, ενώ στους ιστορικούς χρόνους διέθετε και μεταλλεία χρυσού!).

Η ώχρα είναι ένα κόκκινο ή κίτρινο μικρής καθαρότητος σιδηρομετάλλευμα. Αλλά τι την έκαναν την ώχρα οι άνθρωποι της Παλαιολιθικής Εποχής; Οι κατοπινοί ξέρουμε: Την είχαν για χρωστική ουσία. Έφτιαχναν μ' αυτήν τις «σκιές» στα ζωγραφικά έργα τέχνης τους (Πλίνιος). Με την κίτρινη και την κόκκινη ώχρα - την λεγόμενη μίλτο, που την βρίσκουμε ακόμη και στις μυκηναϊκές πινακίδες! - εκτός από χρωστική, την χρησιμοποιούσαν και στα φάρμακα και όταν έδεναν ξύλινα σκαριά, διότι είχαν ιδεί πως στην ναυπηγική τους εξασφάλιζε αδιαβροχοποίηση. Την καλύτερη μίλτο έδινε η Κέα (Θεόφραστος). Η πόλις των Αθηνών είχε το μονοπώλιο της ώχρας της Κέας. Εάν οι Κείοι αθετούσαν τους όρους της συμφωνίας με τους Αθηναίους, οι τελευταίοι είχαν σκληρές κυρώσεις για τους Κυκλαδίτες.

Αντιστοίχως, από θηραϊκή γη (προϊόν των γνωστών ηφαιστειακών εκρήξεων της νήσου Θήρας) κατά την αρχαιότητα κατασκευάζονταν προκυμαίες και κυματοθραύστες, και γι' αυτό εν συνεχεία με το ίδιο προϊόν κατασκευάσθηκαν τα τοιχώματα στις διώρυγες της Κορίνθου, αλλά και του Σουέζ! Το θείο χρησιμοποιείτο από την αρχαιότητα ακόμη για απολυμαντικούς σκοπούς. Για την καλύτερη απόδοση των χωραφιών του ο Λαέρτης στην Ιθάκη χρησιμοποιούσε απολυμαντικό θειάφι. Από τότε η γνώση, διατηρήθηκε έως σήμερα, και πωλείται θειόχωμα για καλύτερη απόδοση των χωραφιών. Η γνώση του πατρός χρησίμευσε και στον υιό. Γι' αυτό όταν ο Οδυσσεύς φόνευσε τους μνηστήρες, διέταξε να ραντίσουν με θειάφι τον χώρο, που είχε μολυνθεί με τα αίματα των νεκρών!... Στον Μεσαίωνα θειάφι χρησιμοποιούσαν για την παρασκευή πυρίτιδας. Αλλά και ως εντομοκτόνο. Σήμερα το χρησιμοποιούν στην πολεμική βιομηχανία και την παραγωγή ελαστικών.

Η πόλις των Αθηνών χρωστά την δύναμή της στα μεταλλεία του Λαυρίου. Το κράτος των Μακεδόνων στα ορυχεία της Σκαπτής Ύλης του Παγγαίου.

Όλος αυτός ο κρυμμένος αιγαιακός πλούτος προσέλκυσε πολλούς ξένους επενδυτές και επιστήμονες στην χώρα μας. Ιδίως τον 19ο και τον 20ό αι. οτυχεία λειτουργούσαν σε 29 ακόμη νησιά! Από την δεκαετία του 1830 θεσπίσθηκε ειδική νομοθεσία για εκμετάλλευση των ορυχείων από το Δημόσιο. Το 1861 ψηφίσθηκε «μεταλλευτική νομοθεσία» για τις παραχωρήσεις τους σε ιδιώτες. Η περίοδος 1870-1907 καλείται η «χρυσή εποχή των ελληνικών μεταλλείων». Αρκεί να σκεφθεί κανείς πως τότε διπλασιάσθηκε ο πληθυσμός της Σερίφου! Αυξήθηκαν όμως και τα εργατικά ατυχήματα, που προκάλεσαν την τεράστια απεργία των εργατών το 1916, χαρακτηρίσθείσα «το πρώτο ελληνικό σοβιέτ».

Σήμερα ξέρουμε πως στα έγκατα της γης της Βορείου Ελλάδος ευρίσκεται λανθάνιο, νεοδύμιο, γαδολίνιο, τέρβιο, κ.ά. ορυκτά. Η πρώτη επίσημη απόπειρα εντοπισμού ουρανίου στο ελληνικό υπέδαφος έγινε στις αρχές του 1950. Σήμερα στην Θράκη είναι γνωστό πως έχει εντοπισθεί ουράνιο - ήδη από την δεκαετία του 1990. Η αξία του ελληνικού ουρανίου ανέρχεται σήμερα σε περίπου 125.000.000 δολλάρια. Περίπου 10.000 τ. ουρανίου υπάρχουν στους νομούς Δράμας, Καβάλλας, Σερρών, Χαλκιδικής (σημ. ένα γραμμάριό του αξίζει 20.000 δολλάρια). Στους ορεινούς όγκους των ν. Θεσσαλονίκης και Κιλκίς και σε μια στενή ζώνη - που εκτείνεται ασυνεχώς σε μήκος άνω των 100 χλμ. - από το Κάτω Νευροκόπι Δράμας έως την Σιδηρώ (όνομα και πράμα) του ν. Έβρου, υπάρχουν έως και διαμάντια - εμφανίζονται ως εγκλείσματα σε διάφορα ορυκτά, όπως το ζιρκόνιο, ο γρανάτης και ο βιοτίτης, σε μεγέθη που κυμαίνονται από 2-150 χιλιοστά του χιλιοστού. Το 1999 κοντά στα χωριά Γαλαρινός, Λιβάδι και Μαραθούσα Χαλκιδικής (20-40 χλμ. ΝΑ. της Θεσσαλονίκης), ανακαλύφθηκαν για πρώτη φορά διαμάντια σε πετρώματα του φλοιού. Για τον χρυσό, ούτε λόγος. Για το πετρέλαιο, που δεν χρειάζεται εξόρυξη, αλλά. αναδύεται μόνο του στην Ζουράφα και στον Άγ. Ευστράτιο, ούτε λόγος.

Κι έπειτα καθόμαστε και ακούμε ψέματα από πολιτικούς πως η Ελλάδα θα χρεωκοπήσει, θα πτωχεύσει, θα πεθάνει. Ανίκανοι να σηκώσουν τα μανίκια και να εργασθούν πάνω σε αυτήν την πλούσια γη, ανάξιοι της θέσεώς τους, λιγότεροι της ιστορίας, θα μείνουν στα κιτάπια των επομένων ως οι καημένοι των σύγχρονων ελληνικών καιρών. Ψεύτες, αγύρτες και διαπλεκόμενοι «όλοι μαζί αντάμα» πώς συνέπεσαν στον ίδιο καιρό;

ΠΗΓΕΣ:

Κατράκης Δ. Στ. «Ορυκτός πλούτος και οικονομική ανάπτυξις της χώρας», 1965.

Κλαρκ Έντ. Ντ. «Περιγραφή των ελληνικών μαρμάρων που προέρχονται από τις ακτές του Ευξείνου, του Αρχιπελάγους και της Μεσογείου», 1809.

Κορδέλλας Α. «Η Ελλάς εξεταζομένη γεωλογικώς και ορυκτολογικώς», 1878.

Μαυροκορδάτου Δ., Μενδώνη Λ., Μπαλοδήμου Μ., Μπελαβίλας Ν., Παπαστεφανάκη Λ., Φραγκίσκος Αντ. «Ορυχεία του Αιγαίου», εκδ. «Μέλισσα».

Παπαζήσης Ιω. «Ο άγνωστος ορυκτός πλούτος της Ελλάδος», εκδ. «Κάδμος», 2008. Του ιδίου «Πολύτιμοι λίθοι και στρατηγικά ορυκτά της Ελλάδος», εκδ. «Κάδμος», 2009.

Τσάιμου Κων. Γ. «Ορολογία της αρχαίας μεταλλείας», Πανεπ. Εκδ. ΕΜΠ.

Πηγή.. 

Ευρήματα σε ναυάγιο που μετέφερε γλυπτά του Παρθενώνα

Από KRASOBLOG

Σημαντικά ευρήματα από την υποβρύχια αρχαιολογική έρευνα του πλοίου «Μέντωρ», που μετέφερε τα γλυπτά του Παρθενώνα στην Αγγλία και βυθίστηκε το 1802.

Δύο αρχαία αργυρά νομίσματα και ένα χάλκινο, είναι τα σημαντικότερα ευρήματα από τη φετινή υποβρύχια αρχαιολογική έρευνα στο πλοίο «Μέντωρ», που διενεργήθηκε από κλιμάκιο της Εφορείας Εναλίων Αρχαιοτήτων, στο διάστημα από 6 έως 15 Ιουλίου.

Η υποβρύχια αρχαιολογική έρευνα πραγματοποιήθηκε υπό τη διεύθυνση του καταδυόμενου αρχαιολόγου,...

 Δρα Δημήτριου Κουρκουμέλη, στο ιστορικό ναυάγιο «Μέντωρ» στα νοτιοανατολικά Κύθηρα κοντά στον Αυλέμονα, ενώ την έρευνα χρηματοδότησε και συνέδραμε το Αυστραλιανό Ίδρυμα «Kytherian Research Group».

Το πλοίο, που ως γνωστό μετέφερε τα γλυπτά του Παρθενώνα στην Αγγλία, μέσω Μάλτας, βυθίσθηκε στην είσοδο του λιμένα του Αυλέμονα στα νοτιοδυτικά Κύθηρα, το Σεπτέμβριο του 1802. Τα αποτελέσματα της έρευνας θεωρούνται ιδιαίτερα ενδιαφέροντα και ενθαρρυντικά, τόσο γιατί το εν λόγω ναυάγιο συνδέεται με μία ιδιαίτερα δυσάρεστη στιγμή της συνεχιζόμενης περιπέτειας των γλυπτών του Παρθενώνα, όσο και για το γεγονός ότι τα ευρήματα, που ανασύρθηκαν από το ναυάγιο, αποτελούν ενδείξεις της διαβίωσης των πληρωμάτων των εμπορικών πλοίων σε μία ταραγμένη ιστορική περίοδο της Ανατολικής Μεσογείου.

Παλαιότερα είχαν γίνει έρευνες στο πλοίο, από τον πλοίαρχο Κουστώ (1975), το Ινστιτούτο Εναλίων Αρχαιολογικών Ερευνών (1980) και την Εφορεία Εναλίων Αρχαιοτήτων (2009). Ωστόσο σε καμία από αυτές, αλλά ούτε και στη φετινή, εντοπίσθηκαν θραύσματα μαρμάρων ή γλυπτών.

Η φετινή έρευνα επικεντρώθηκε στη περιοχή της πρύμνης του, όπου το 2009, είχαν εντοπισθεί ανάμεσα σε λίθους προφανώς του έρματος του πλοίου, διάφορα ευρήματα, όπως απολιθώματα ιχθύων σε σχιστολιθικές πλάκες, που από τότε είχε θεωρηθεί ότι μπορούν να προέρχονται από το φορτίο. Ακόμα καθαρίσθηκε ένα μέρος του κελύφους του πλοίου, το οποίο είχε εντοπιστεί ήδη από την έρευνα του 1980, και όπως διαπιστώθηκε σώζεται σε αρκετά καλή κατάσταση.

Από την περιοχή που ερευνήθηκε, ανελκύθηκαν αρκετά αντικείμενα, από αυτά που χρησιμοποιούσε το 10μελές πλήρωμα, όπως σκεύη διαφόρων τύπων, γυάλινα, πήλινα ή πορσελάνινα, φιάλες, διακοσμητικά στοιχεία, που βρίσκονταν, προφανώς στο χώρο ενδιαίτησης των αξιωματικών, νομίσματα της συγκεκριμένης περιόδου, αλλά και οπλισμός, όπως δύο πιστόλες, η διακόσμηση του κοντακίου ενός ντουφεκιού, βόλια τριών διαφορετικών διαμετρημάτων, λίθινα τσακμάκια για τα όπλα, μία οβίδα μικρού κανονιού, καθώς επίσης και όργανα ναυσιπλοΐας, μία μικρή πυξίδα χειρός με χρυσή αλυσίδα και η πυξίδα του πλοίου.

Η συνέχιση των ερευνών, ίσως αποδώσει νέα στοιχεία, τόσο για το ίδιο το πλοίο όσο και για την περιπέτεια των γλυπτών του Παρθενώνα.

Και νέα ελληνικά αρχαιολογικά ευρήματα στην Αλβανία

 

Δείχνουν ότι η Αδριανούπολη δεν ήταν ρωμαϊκή


Νέα ελληνικά αρχαιολογικά ευρήματα ανακαλύφθηκαν στην Αλβανία. Κτίσματα στα Σωφράτικα της Κάτω Δρόπολης, μαρτυρούν την ελληνικότητα της Αδριανούπολης, αφήνοντας απογοητευμένους τους Ιταλούς και Αλβανούς αρχαιολόγους που την ήθελαν ρωμαϊκή. Βορειανατολικά του αρχαίου θεάτρου, βρέθηκαν κτίσματα του VI-V π. Χ. αιώνα. Η αρχιτεκτονική τους δείχνει ότι πρόκειται για μεγαλοπρεπή κτίρια,
όμοια με αυτά της Δωδώνης, της Φοινίκης, του Βουθρωτού, της Βυλλίδας, της Απολλωνίας και....
πολλών άλλων ελληνικών ηπειρωτικών πόλεων της ίδιας περιόδου. Όπως επισημαίνει ο δημοσιογράφος Παναγιώτης Μπάρκας "το γεγονός έχει τη δική του ιδιαίτερη σημασία, διότι, από το 2005 μερικές μικτές αρχαιολογικές αποστολές του Αλβανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου του Ιταλικού Πανεπιστημίου της Μαντσεράτα και στη συνέχεια του Πανεπιστημίου του Αργυροκάστρου, το οποίο ανέλαβε την στήριξη των ιταλικών ισχυρισμών, θέλησαν να αποδείξουν ότι η Αδριανούπολη ήταν ρωμαϊκή¨.

Πηγή

Η υπόγεια δεξαμενή στις Μυκήνες

Η σημασία του χώρου είναι υψηλή και αγγίζει τα όρια της μοναδικότητας στην προϊστορική εποχή. Η είσοδος της υπόγειας δεξαμενής, βρίσκεται μέσα στην τειχισμένη πόλη των Μυκηνών, στη βορειοανατολική γωνία και προς το βόρειο κυκλώπειο τείχος. Χρονολογείται στα τέλη του 13ου αι. π.Χ., οπότε και έγινε η τελευταία βαθμιαία ανάπτυξη του περιβόλου των Μυκηνών με σκοπό να τη συμπεριλάβει.

Η υπόγεια δεξαμενή κατασκευάστηκε εντός των τειχών της Μυκηναϊκής ακρόπολης για να παρέχει νερό στους κατοίκους, όταν αυτοί βρισκόντουσαν σε κατάσταση πολιορκίας. Το νερό προερχόταν, κυρίως, από μια πηγή ζωτικής σημασίας, την Περσεία, που από τα προϊστορικά χρόνια έως και στις μέρες μας αναβρύζει ακόμη και υδροδοτεί το σύγχρονο χωριό. Οι σύγχρονοι μελετητές την τοποθετούν με ακρίβεια στα 360 μ. μακριά από την ακρόπολη. Είναι σε πλεονεκτική θέση, 13 μ. ψηλότερα από την κορυφή της Ακρόπολης και μπορούμε να τη θεωρήσουμε από τα Μυκηναϊκά χρόνια σαν το κεντρικό υδραγωγείο της πόλης.

Οι Μυκηναίοι, είχαν την τεχνική εμπειρία να μεταφέρουν το νερό με αγωγούς έως το «πόδι? του λόφου της ακροπόλεως. Η λύση του προβλήματος δόθηκε τη στιγμή που βρέθηκε, μέσα στην ακρόπολη, ένα άνοιγμα στον βράχο, το οποίο εκμεταλλεύτηκαν με σκοπό να φτάσουν την δεξαμενή που κατασκεύασαν έξω από το τείχος. Η σύλληψη του σχεδίου και η πραγματοποίηση του έργου από τους μυκηναΐους τεχνίτες τοποθετεί την υπόγεια δεξαμενή σ' ένα από τα θαυμαστά μηχανικά μυκηναϊκά έργα με γνήσια «κυκλώπεια εκτέλεση? που μπορεί να αναφέρεται και να συγκρίνεται με τα σύγχρονα συστήματα υδροδότησης των πόλεων 33 αιώνες μετά.

Η κάθοδος στην υπόγεια δεξαμενή αρχίζει με το σχήμα της υψηκόρυφης καμάρας που οδηγεί σε μια είσοδο με παραστάδες και υπέρθυρο, χαρακτηριστικά δείγματα της μυκηναϊκής αρχιτεκτονικής. Για να φτάσουμε σ' αυτή κατεβαίνουμε μια κλίμακα σε 3 επίπεδα που εξαρτώνται από το βάθος και την κατεύθυνση. Η πρώτη κατηφορική κλίμακα, από την οποία σώζονται τα 16 σκαλοπάτια οδηγεί σε μια πύλη κυκλώπειας τεχνοτροπίας. Η σωληνοειδής βαθμιδωτή κάθοδος διεισδύει λοξά του τείχους, διαπερνά όλο το πάχος του και συνεχίζει υπόγεια μέχρι να φτάσει σ'ένα σκεπαστό τετράπλευρο πλατύσκαλο - α' στάση - από όπου στρίβει προς τα δυτικά. Η δεύτερη σκάλα αρχίζει από το πλατύσκαλο καταλήγει σ' ένα άλλο - β' στάση - με 20 σκαλοπάτια, αλλάζοντας κατεύθυνση προς τα ανατολικά. Τώρα η παραλληλότητα με το τείχος είναι εμφανής.

Μετά την τελευταία στροφή αρχίζει το τρίτο σύνολο σκαλοπατιών, με απότομη κλίση, που καλύπτει την απόσταση των 12 μέτρων, που απομένουν με 54 σκαλοπάτια. Η τελευταία τουλάχιστον κλίμακα είχε σαν σκοπό να αυξήσει την χωρητικότητα της δεξαμενής. Αυτό φαίνεται διότι αυτή, η υπόγεια δεξαμενή και το φρεάτιο είχαν διπλή στρώση από υδραυλικό ασβεστοκονίαμα.

Η καμαροσκεπής δεξαμενή, βάθους 5 μέτρων έχει στην οροφή της ένα κατακόρυφο φρεάτιο με αραιά τοποθετημένους λίθους που λειτουργούσαν σαν φίλτρα. Εδώ κατέληγε, από τις πηγές ο υπόγειος αγωγός. Το ζήτημα της υδροδότησης της ακρόπολης των Μυκηνών βρήκε λοιπόν την πρακτική του λύση.

Τα όστρακα κεραμικής που βρέθηκαν γύρω από το τείχος και από την υπόγεια δεξαμενή την τοποθετούν χρονολογικά στα τέλη της ΥΕ ΙΙΙ Β (1300 - 1210 π।Χ.) και της ΥΕ ΙΙΙ Γ (1210 -1160). Τέτοιες κατασκευές συναντούμε επίσης στην Ακρόπολη των Αθηνών και στην Τίρυνθα. Η ενίσχυση των υπόγειων υδραγωγείων είναι σχεδόν ταυτόχρονη στα ανακτορικά κέντρα. Το μνημείο είναι προσβάσιμο από τον επισκέπτη με τη βοήθεια φακού.
Πηγή.

http://greeksurnames.blogspot.com/2011/07/blog-post_2579.html

http://irakleitos.blogspot.com/

Ενας διπλούς πέλεκυς από τους αρχαίους Θράκες βρέθηκε στη Βουλγαρία

Εναν τελετουργικό διπλό πέλεκυ, που χρονολογείται στο 600 π. Χ. έφεραν στο φως οι αρχαιολόγοι στη Βουλγαρία κατά τις ανασκαφές που διεξάγονται στην κατοικία των ηγεμόνων του βασιλείου των Οδρυσών, που ήταν η πιο ισχυρή φυλή της αρχαίας Θράκης.  

Ο σιδερένιος πέλεκυς, που έχει μήκος 22 εκατοστά εντοπίσθηκε κοντά στην κύρια πύλη της οχυρωμένης κατοικίας των βασιλιάδων _στο σημερινό ύψωμα Κόζι Γκραμάντι _ και παρ΄ ότι είναι ο δεύτερος που έρχεται στο φως σε αρχαιολογική θέση της περιοχής αυτής θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό εύρημα, διότι ακόμη οι αρχαιολόγοι αναζητούν την ακριβή χρήση του.

«Η λάβρυς, όπως ονομαζόταν από τους αρχαίους Ελληνες χρησιμοποιούνταν περισσότερο για ορισμένα είδη τελετουργιών και λιγότερο για στρατιωτικούς σκοπούς ή ως οικιακό αντικείμενο», εξηγεί ο επικεφαλής της ανασκαφής Ιβάν Κριστόφ. Μία άλλη υπόθεση, που βασίζεται σε αναπαραστάσεις από τάφους της αρχαίας Μακεδονίας καθώς και του τύμβου που έχει βρεθεί στην περιοχή Χάσκοβο είναι, ότι ο διπλούς πέλεκυς χρησιμοποιούνταν στο βασιλικό κυνήγι.

«Αν όχι από τον ίδιο τον ηγεμόνα, ίσως από τους συντρόφους τους», λέει ο αρχαιολόγος. «Υπό αυτή την έννοια, η ανακάλυψη του σιδερένιου όπλου στην αρχαία θρακική κατοικία δεν είναι τυχαία», προσθέτει. Ο ίδιος εξηγεί άλλωστε ότι η λάβρυς στην αρχαία ελληνική μυθολογία ήταν ο διπλούς πέλεκυς του Διός Λάβρανδου, που λατρευόταν στα Λάβρανδα της Καρίας και παριστάνεται όρθιος να κρατά λάβρυ πάνω από τον δεξή του ώμο.

Να σημειωθεί ότι οι πρώτες αναπαραστάσεις λάβρεος συναντώνται στη 2η χιλιετία π. Χ. ενώ στην αρχαία Θράκη οι παλαιότερες χρονολογούνται στην Εποχή του Χαλκού. Στον βαλκανικό χώρο όμως εμφανίζεται για πρώτη φορά ως ηγεμονικό σύμβολο στα χάλκινα νομίσματα του βασιλιά των Οδρυσών Αμάδοκου στα τέλη του 5ου π. Χ. αιώνα. Το νέο εύρημα πάντως θα εκτεθεί τώρα στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο της Βουλγαρίας.

 

Πηγή..

Χάπια από λαχανικά, 2.000 ετών

Χάπια από λαχανικά περιείχε τελικά ένα κουτί πρώτων βοηθειών ηλικίας πάνω από 2.000 ετών που είχαν ανασύρει από τον βυθό της θάλασσας αρχαιολόγοι το 1989.

Το ξύλινο κιβώτιο είχε βρεθεί στο εσωτερικό ναυαγίου μήκους 15 μ. που είχε εντοπιστεί στις ακτές της Τοσκάνης το 1974 και χρονολογείται από το 130 π.Χ. Όταν το κιβώτιο ανοίχτηκε, οι αρχαιολόγοι αποκάλυψαν τα χάπια, φυλαγμένα προσεκτικά σε φιαλίδια από κασσίτερο. Μόλις σήμερα όμως στάθηκε δυνατόν να αναλυθεί η σύστασή τους. Κάθε χάπι είναι κατασκευασμένο από τριμμένα βότανα και λαχανικά – σέλινο, κρεμμύδια, καρότα, λάχανο, ρεβίθια και κάστανα, σέλινο, μαϊντανό, νεροκάρδαμο, ραπανάκια και ιβίσκο – όλα γνωστά από κλασικά κείμενα για τις θεραπευτικές τους ιδιότητες. Ψήγματα πηλού περιλαμβάνονταν επίσης στα χάπια, καθώς βοηθούσαν στην θεραπεία των γαστρεντερικών προβλημάτων. 

Το κιβώτιο περιείχε, εκτός από τα χάπια, και ιατρικά εργαλεία: σπάτουλες, κύπελλα για βεντούζες και λαβίδες, ένδειξη για τους αρχαιολόγους ότι κάποιος ειδικός ταξίδευε στο πλοίο μαζί με τους ναυτικούς. Ενδέχεται επίσης ότι μέλη του πληρώματος του εμπορικού αυτού πλοίου να ήταν εκπαιδευμένα στην παροχή πρώτων βοηθειών. Σύμφωνα με τον δρα Alain Touwaide, του Smithsonian Conservation Biology Institute της Ουάσινγκτον, το εύρημα είναι μοναδικό λόγω τόσο της φύσης του όσο και της άριστης διατήρησης που εξασφάλισε η σφράγισή του.

Αυτό που ερευνούν όμως σήμερα οι επιστήμονες είναι το αν τα αρχαία αυτά χάπια καταπίνονταν ή τοποθετούνταν ως κατάπλασμα στο δέρμα των ασθενών. Μεγαλύτερο μυστήριο όμως παραμένει και η ταυτότητα του πλοίου. Ήταν ρωμαϊκό, ελληνικό ή φοινικικό; Δύσκολο να καταλάβει κανείς, δεδομένου του ενδεχόμενου των μικτών πληρωμάτων και των ταξιδιών που ένωναν παρά χώριζαν πολιτισμούς. Πιο λογικό λοιπόν εδώ είναι να στηριχθεί ότι η ιατρική γνώση ήταν κοινό κτήμα εκείνων που αντάλλασσαν εμπορεύματα και ιδέες στη μεγάλη «λίμνη» της αρχαιότητας, τη Μεσόγειο.

 

Πηγή 

Σουβλάκι με μπίρα στην αρχαία Θήρα.

Σουβλάκι με μπίρα στο αρχαίο τραπέζι

Σουβλάκι με μπίρα. Σκέφτεστε τίποτα καλύτερο; Στην αρχαία Θήρα έτρωγαν σουβλάκι (καλαμάκι), όπως δείχνουν τα αρχαιολογικά ευρήματα. Μπύρα έπιναν;

Σαλιγκάρια, ψάρια και...σουβλάκι στο "μενού" των ανασκαφών στο Ακρωτήρι Θήρας

Δεν αποκλείεται, λέει ο Χρήστος Ντούμας, ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών και επικεφαλής των ανασκαφών στο Ακρωτήρι της Θήρας. Οι επαφές των κατοίκων της πόλης με τους αρχαίους Αιγυπτίους, κατά την τρίτη και δεύτερη χιλιετία π.Χ. και διάφορα ευρήματα, τον έχουν οδηγήσει στη σκέψη ότι οι Θηραίοι «μπορεί να είχαν εισαγάγει από την Αίγυπτο και την τεχνική να παρασκευάζουν μπίρα από κριθάρι, αφού αυτό αποτελούσε ένα από τα βασικά αγροτικά προϊόντα της τοπικής παραγωγής». Επιναν, πάντως, οίνο.

Ο κ. Ντούμας παρουσίασε συμπεράσματα από τις πολύχρονες έρευνές του χθες βράδυ στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, σε μια διάλεξη με τίτλο «Από την Ανάγκη στην Απόλαυση. Οι διατροφικές συνήθειες στο Ακρωτήρι της Εποχής του Χαλκού»
Τι άλλο έτρωγαν και έπιναν στο Ακρωτήρι κατά το πρώτο μισό της 3ης χιλιετίας π.Χ.; Δημητριακά, όσπρια, κρέατα ζώων, ψάρια, θαλασσινά. Λίγο αργότερα, δύο «εξωτικά» αγαθά εντάσσονται στο θηραϊκό διαιτολόγιο: τα προϊόντα της αμπέλου και της ροδιάς. Και πάλι από τα ευρήματα, «μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι ο οίνος άρχισε να ευφραίνει «καρδίαν Θηραίων» τουλάχιστον από τις αρχές της 2ης χιλιετίας π.Χ.» Κριθάρι και σπανιότερα στάρι, λαθούρι, μπιζέλια, φάβα και φακές βρίσκουμε ζωγραφισμένα στα αγγεία. Σύκα «στα κατακάθια των υπονόμων της πόλης» σύμφωνα με τον ομιλητή.
Η ελιά, που φύεται στο νησί τουλάχιστον εδώ και 50.000 χρόνια, καλλιεργούνταν, αλλά δεν φυλασσόταν ως διατροφικό είδος. Εβγαζαν ελαιόλαδο. Συγκεκριμένοι αμφορείς δείχνουν εξαγωγές στο Αιγαίο και την Κρήτη. Φαίνεται ότι από την τελευταία εισήγαγαν σαλιγκάρια τα οποία βρίσκουμε προσεκτικά φυλαγμένα σε πιθάρια, αφού αποτελούσαν λιχουδιές, ντελικατέσεν όπως θα λέγαμε σήμερα. Βότανα (ζαφορά, χαμομήλι, ρίγανη, θυμάρι φασκόμηλο κ.α.) χρησιμοποιούνταν ως καρυκεύματα, όπως και για ζωμούς ή ροφήματα. Δεν μπορούμε να αποκλείσουμε και την κατανάλωση φρέσκων χυμών, όπως, π.χ. ροδιού, που χρησιμοποιείται συχνά στην εικονογραφία.
ΤΟ ΨΗΣΙΜΟ
Πώς έψηναν τα σουβλάκια; Με κρατευτές οι οποίοι συνήθως βρίσκονται σε ζευγάρια. «Σε κάθε ζευγάρι οι υποδοχές των οβελών βρίσκονται σε απόλυτη αντιστοιχία μεταξύ τους, ενώ η σειρά μικρών ανοιγμάτων στη βάση των κρατευτών ενός ζευγαριού αποτελεί εξαιρετικό μηχανισμό ανεφοδιασμού των κάρβουνων με οξυγόνο, ώστε να διατηρούνται αναμμένα κατά τη διάρκεια της χρήσης τους».

Αγγελική Κώττη

Πηγή..

Ανακαλύφθηκε Μινωικό ναυάγιο 4000 χρόνια μετά.

Ανακαλύφθηκε το αρχαιότερο
Μινωικό ναυάγιο!(video)

Στην ανακάλυψη του αρχαιότερου Μινωικού ναυαγίου που βρέθηκε ποτέ, προχώρησε ομάδα Ελλήνων επιστημόνων, οι οποίοι ακολούθησαν τους θαλάσσιους δρόμους του Μινωικού εμπορίου.
Την ανακάλυψη έκανε η.... αναπληρώτρια προϊσταμένη της Διεύθυνσης Ενάλιων Αρχαιοτήτων, Ελπίδα Χατζηδάκη, συνεργαζόμενη με ομάδα θαλάσσιων ερευνητών.
Το σκεπτικό να ακολουθηθεί το δρομολόγιο των καραβιών του Μινωικού πολιτισμού προς τα μεγάλα λιμάνια, απέδωσε καρπούς, αφού η περιοχή χαρτογραφήθηκε από δύτες, οι οποίοι στη συνέχεια ανέσυραν αρκετούς μινωικούς αμφορείς.
Η περιοχή είχε εξερευνηθεί και τη δεκαετία του '80 από ομάδα του Κουστώ, με τους Γάλλους ερευνητές να ανασύρουν τότε διάφορα αγγεία.
Η κ. Χατζηδάκη, στις δηλώσεις της, τόνισε πως όταν η ομάδα του Ζαν Ζακ Κουστώ είχε ανασύρει τα αγγεία, είχε αναπτυχθεί μια θεωρία, ότι αυτά προέρχονταν από πλοίο, το οποίο είχε βυθιστεί με το τσουνάμι που προκάλεσε η έκρηξη του ηφαιστείου της Σαντορίνης.

Πηγή
http://e-rodios.blogspot.com/2011/03/4000.html

Πολιτισμός και ανθρώπινα εργαλεία 400.000 ετών στην Θεσσαλία!

"Περάσανε και από εδώ οι "ινδοευρωπαίοι".. Και προϊστορικά σιτοβολώνας η Θεσσαλία
Τα κτήματά τους είναι γεμάτα από κοπάδια με πρόβατα και ίππους, ενώ εκατοντάδες δούλοι τα υπηρετούν.
Στη Θεσσαλία αναπτύχθηκε ένας από τους αρχαιότερους πολιτισμούς της Ευρώπης. Εργαλεία της Παλαιολιθικής περιόδου που βρέθηκαν στη Ροδιά, κοντά στη Λάρισα, χρονολογούνται από 200.000-400.000 χρόνια π.Χ. Άλλα ευρήματα, για παράδειγμα, στην περιοχή της λίμνης Πλαστήρα και στις όχθες του Πηνειού, που χρονολογούνται από το 50000 έως το 3ΟΟ00 π.Χ., τεκμηριώνουν την ανθρώπινη δραστηριότητα κατά τη Μέση Παλαιολιθική εποχή.
Με τις ανασκαφές στο σπήλαιο της Θεόπετρας Τρικάλων, διαπιστώθηκε η συνεχής ανθρώπινη παρουσία από την παλαιολιθική έως τη νεολιθική εποχή, η οποία ξεκίνησε με το τέλος των παγετώνων στην Ευρώπη, διήρκεσε από την 7η έως την 4η χιλιετηρίδα π.Χ. και συνδέθηκε, όπως προαναφέρθηκε, με την έναρξη της άσκησης της γεωργίας από τον άνθρωπο. Αυτά αναφέρουν σε σχετική εργασία η Στέλλα Γαλανοπούλου-Σενδουκά, τέως καθηγήτρια στο πανεπιστήμιο Θεσσαλίας και η Ελένη Κ. Κοντσιώτου τέως επίσης διευθύντρια του Ινστιτούτου Κτηνοτροφικών Φυτών και Βοσκών Λάρισας, οι οποίες εξετάζουν τη γεωργία και τον πολιτισμό στη Θεσσαλία.
Προϊστορική-κλασική περίοδος
Με τη διάρρηξη των Τεμπών και την απόσυρση των υδάτων, της τέως Θεσσαλικής λίμνης, στον Θερμαϊκό κόλπο (~7000 π.Χ.), σχηματίζεται, αναφέρουν οι ερευνήτριες, η «πλατυτάτη» και «ευφορωτάτη» θεσσαλική γη, αναφέρουν οι ερευνήτριες, η οποία μέχρι και σήμερα αποτελεί τη μεγαλύτερη πεδιάδα της Ελλάδος.
Ακολουθεί η «πεδινή Νεολιθική περίοδος» όπου οι παλαιοί Θετταλοί αρχίζουν να κατεβαίνουν από τα όρη στις πεδιάδες εποχιακώς ή για μόνιμη εγκατάσταση, κυρίως στους γηλόφους, τις γνωστές μαγούλες. Έτσι η Θεσσαλία, η οποία από την εποχή του Δευκαλίωνα ήταν γνωστή για τους ίππους και τους ανδρείους ιππείς, γίνεται πλέον περιώνυμη και για τον σιτοβολώνα της, με αποτέλεσμα να κατοικηθεί πυκνότατα από τη λίθινη εποχή, όπως μαρτυρούν οι πρώτες νεολιθικές ακροπόλεις της προϊστορικής Ελλάδος (6000π.Χ.-3000π.Χ.).
Ακμή
Η ακμή της γεωργίας στη Θεσσαλία, κατά τη Νεολιθική περίοδο, τεκμηριώνεται και από τους σπόρους σιταριού και κριθαριού που βρέθηκαν στην Άργισσα Λαρίσης και στο Σέσκλο Μαγνησίας και αποτελούν ένδειξη υψηλού πολιτισμού αντίστοιχου των πρώτων παγκοσμίως οικισμών Μεσοποταμίας. Οι οικισμοί στην Άργισσα και το Σέσκλο αποτελούν τους πρώτους οικισμούς στον Ευρωπαϊκό χώρο.
Η ακμάζουσα γεωργοκτηνοτροφία απλώνεται, σταδιακά, από τις Θεσσαλικές μαγούλες σε ολόκληρη την Ελλάδα. Κατά την εποχή του χαλκού (4.000 π.Χ.-1.100 π.Χ.), με τις μεγάλες πολιτιστικές εξελίξεις στον Ελλαδικό χώρο, δημιουργούνται και νέες εγκαταστάσεις στη Θεσσαλία. Περί τα τέλη του 6ου αιώνα π.Χ. η Θεσσαλία, επισημαίνουν, είναι μία περιφέρεια των μεγάλων γαιοκτημόνων στις αυλές των οποίων φιλοξενούνται ποιητές και διανοούμενοι. Τα κτήματα τους είναι γεμάτα από κοπάδια με πρόβατα και ίππους, ενώ εκατοντάδες δούλοι τα υπηρετούν. Τα σημάδια όμως της ολιγαρχίας είναι έντονα.
Διχόνοιες
Οι διχόνοιες, ανάμεσα στις εξέχουσες οικογένειες, οδήγησαν σε πολέμους για την κατάργηση του απολυταρχικού αξιώματος των Θεσσαλών Βασιλέων. Το αποτέλεσμα ήταν να καταργήσει το Ομοσπονδιακό κράτος και να γίνει η περίφημη Θεσσαλική Ομοσπονδία, ονομαζόμενη «Κοινό των Θεσσαλών», με έδρα τη Λάρισα, που συνέβαλε ώστε να γνωρίσει η Θεσσαλία μεγάλη ακμή σε όλους τους τομείς, ιδιαίτερα μεταξύ του 5ου και 1ου αιώνα π.Χ.. Οι εμφύλιοι πόλεμοι των Ρωμαίων κατά τους 2 τελευταίους αιώνες πριν την έναρξη της Βυζαντινής περιόδου (323 μ.Χ.), έφεραν μεγάλες καταστροφές στις περιουσίες και στη γεωργία των Θεσσαλών, λόγω της εγκατάλειψης των αγρών και της ανασφάλειας των κατοίκων που μετακομίζουν στις ορεινές περιοχές. Αποτέλεσμα ήταν η έλλειψη σιταριού και άλλων προϊόντων. Με το τέλος των πολέμων, η Θεσσαλία αναπτύσσει και πάλι αξιόλογη ευημερία, χάρη στους ακάματους Θεσσαλούς, που καλλιεργούν και πάλι τους εύφορους αγρούς.

Πηγή: Πύλη Ιάσωνος

Η Τεχνολογία των Αρχαίων Ελλήνων (Ντοκιμαντέρ)

Για όποιον έχει διαβάσει τα βιβλία του Χρήστου Λάζου σχετικά με την τεχνολογία των αρχαίων Ελλήνων γνωρίζει τις πολύ σημαντικές πληροφορίες που διαθέτουν.

Το παρακάτω ντοκιμαντέρ αποτελεί την περίληψη των έργων του Χρήστου Λάζου. Πρόκειται για εξαιρετική τηλεοπτική παραγωγή. Το συνιστούμε ανεπιφύλακτα.

Πηγή
http://gomedusa.blogspot.com/2011/02/blog-post_3041.html

Πανάρχαιο ελληνικό σύμβολο ο σταυρός.

Ο σταυρός αποτελεί ένα πανάρχαιο Ελληνικό σύμβολο που σχετίζεται με την ηλιακή λατρεία αλλά και την  γονιμότητα. Εμφανίζεται ήδη από την νεολιθική εποχή σε σφραγίδες με ηλικία άνω των 7000 ετών (Φώτο 1). Νεολιθικά ειδώλια σε σταυρόσχημη μορφή εμφανίζονται σε όλον τον Ελλαδικό και Κυπριωτικό χώρο και φαίνεται να έχουν κυρίαρχο λατρευτικό χαρακτήρα ενώ κάποια από αυτά έχουν επίσης τον σταυρό σαν φυλακτό στον λαιμό τους (Φώτο 2). Στην Μινωική Κρήτη φαίνεται να έχει κατ’ εξοχήν ιερό ρόλο αφού ένας πανέμορφος μαρμάρινος σταυρός που χρονολογείται  στα 1600 προ χριστιανικής χρονολόγησης, βρέθηκε στα αποθετήρια του κεντρικού ιερατικού συμπλέγματος – ναού στην Κνωσό (Φώτο 3). Από την αρχαϊκή – γεωμετρική εποχή εμφανίζεται ως κυρίαρχο μοτίβο στις διακοσμήσεις των αγγείων και ειδικά των ιερατικών σκευών (Φώτο 4) αλλά και στην κλασσική εποχή χαρακτηρίζει ως κυρίαρχο αφηγηματικό σύμβολο μαζί με τον μαίανδρο τις απεικονίσεις των μύθων και των θρύλων σε Αρχαία Ελληνικά αγγεία. (Φώτο 5 και 6). Καθ’ όλη την Ελληνική Αρχαιότητα και τους αλεξανδρινούς χρόνους  υπάρχει σε πολλά νομίσματα Ελληνικών κρατών (Φώτο 7, 8 και 9). Στην Ελληνιστική εποχή αποτελεί σύμβολο της Ορφικής λατρείας που κατά τους εκφραστές της, ανάγεται στην αρχαιότερη προϊστορία των Ελλήνων (Φώτο 10).
Πηγή: Περιοδικό Τρίτο Μάτι, τεύχος 185, σελ. 38, του Γιώργου Αλεξάνδρου 


 ΕΝΝΕΑ ΕΤΗ ΦΩΤΟΣ

16ος αιώνας π.Χ.: Κλάσματα, δεκαδικό σύστημα, γεωμετρικές πρόοδοι

Τα μαθηματικά των Μινωιτών.

 

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΓΕΩΡΓΟΥΔΗ

Σύνθετες και πολύπλοκες μαθηματικές πράξεις γνώριζαν να πραγματοποιούν οι Μινωίτες από τον 16ο αιώνα π.Χ. με κλάσματα και χρήση του δεκαδικού συστήματος, γεγονός το οποίο ανατρέπει πλήρως την εικόνα που έχουμε μέχρι τώρα για την επιστήμη και τις εφαρμογές της στον αρχαίο κόσμο και μάλιστα τόσο νωρίς.

Τη συγκλονιστική αυτή ανακάλυψη πραγματοποίησε ο ερευνητής αιγαιακών γραφών Μηνάς Τσικριτσής, σε πρωτότυπο μαθηματικό κείμενο που βρίσκεται χαραγμένο στον τοίχο του διαδρόμου της μινωικής έπαυλης της Αγίας Τριάδας που είναι πλησίον του ανακτόρου της Φαιστού. Το ίδιο κείμενο είχε εντοπίσει το 1965 ο Μ. Pope που δημοσίευσε στο περιοδικό BSA, όπως αναφέρει ο Μηνάς Τσικριτσής, λέγοντας πως πρόκειται για γεωμετρική πρόοδο, αλλά χωρίς κανέναν άλλο σχολιασμό. Μάλιστα ο Ελληνας ερευνητής τονίζει ότι αντίστοιχα μαθηματικά συναντώνται μόνο στον Ευκλείδη, δηλαδή 11 αιώνες αργότερα.

Η πρωτοποριακή αυτή ανακάλυψη έρχεται να δικαιολογήσει τη δημιουργία των αρχιτεκτονικά πολύπλοκων και πολυδαίδαλων μινωικών ανακτόρων για τα οποία χρειαζόταν ένα συγκροτημένο υπόβαθρο επιστημονικών και θεωρητικών γνώσεων σε διαφορετικά επιστημονικά αντικείμενα και όχι μόνο καλούς εμπειρικούς μαστόρους. Επίσης το ανεπτυγμένο μινωικό εμπόριο στη Μεσόγειο, η εξελιγμένη μικροτεχνία, η ανακάλυψη ολόκληρου οικισμού στον Ψηλορείτη στα 1.200 μέτρα υψόμετρο (Ζώμινθος) απαιτούσαν μια τεχνολογία αρκετά προωθημένη.

Ο ερευνητής Μηνάς Τσικριτσής, με τη χρήση μαθηματικού αλγόριθμου, έχει αναγνώσει τη Γραμμική Α' Γραφή, βρίσκοντας πως συγγενεύει με τη Γραμμική Β', ενώ το 70% των εγγράφων της Γραμμικής Α' είναι μία πρώιμη Αιολική Γραφή και το 30% είναι σε μία άγνωστη γραφή πιθανόν Λουβική. Τη μελέτη του εξέδωσαν οι εκδόσεις της Βικελαίας Βιβλιοθήκης του Δήμου Ηρακλείου.

Σύμφωνα με τον κ. Τσικριτσή, «Τα αριθμητικά σύμβολα που χρησιμοποιούνται στο δεκαδικό σύστημα της γραμμικής Α' είναι όμοια με εκείνα της γραμμικής Β':

* Η κάθετη γραμμή Ι για τη μονάδα Ι

* Η οριζόντια γραμμή - για τη δεκάδα -

* Η κουκκίδα ή κύκλος για την εκατοντάδα ο

* Το σύμβολο για τη χιλιάδα .ο+

π.χ. ο αριθμός 1224 γραφόταν ο+ ο ο =Ι Ι Ι Ι



Εκτός των ακεραίων αριθμητικών συμβόλων οι Μινωίτες καταγραφείς χρησιμοποιούσαν ένα πολύπλοκο σύστημα κλασματικών σημείων για τα μέτρα των στερεών και ρευστών προϊόντων.

Γι' αυτό το σύστημα ο ίδιος ερευνητής αναφέρει: «Χαρακτηριστικά ο υπάλληλος που απασχολείτο με διανομή των προϊόντων, αν ήθελε να αποδώσει 4 και 3/8 (δηλαδή 4 >7) μονάδες κρασιού, μετρούσε πρώτα 4 ολόκληρα μέτρα, έπειτα το 1/4 και τέλος το 1/8 του μέτρου.

Ο παρακάτω πίνακας περιέχει τα βασικά σύμβολα, όπως συναντώνται στις πινακίδες της γραμμικής Α', που δηλώνουν μεγέθη μέτρησης υγρών και στερεών. Τα περισσότερα έχουν συσχετισθεί, από τον Ε. Bennett και άλλους ερευνητές, με κλασματικά μεγέθη. Στις δύο τελευταίες γραμμές εμφανίζεται ο αντίστοιχος του κλασματικού μεγέθους όγκος σε λίτρα, με αναγωγή στη μονάδα των 144 λίτρων για τα στερεά και των 36 λίτρων για τα υγρά.

Κλασματικά μεγέθη με αναγωγή στη μονάδα μέτρησης

Σύμβολο 7 + > λ >7 < <7 τ <λ Κλάσμα 1/8 1/5 1/4 1/3 3/8 1/2 5/8 1/6 3/4 5/6 Στερεα 144 18 28,8 36 48 54 72 90 24 108 120 Υγρά 36 4,5 7,2 9 12 13,5 18 25 6 27 30 Για την πολυπλοκότητα των Μινωικών Ανακτόρων και τη χρήση των μαθηματικών, ο κ. Τσικριτσής, επισημαίνει τα εξής: «Στην αρχιτεκτονική κατασκευή των αυλαίων χώρων των ανακτόρων ο W. Graham προσδιόρισε έναν ιερό πόδα 36 εκατοστών (παρατήρησε στην Κνωσό η κεντρική αυλή να έχει διαστάσεις 180Χ90 πόδια, στα Μάλια και Φαιστό 170Χ80 πόδια ενώ στη Ζάκρο 100Χ60 πόδια). Είναι ενδιαφέρον ότι η υποδιαίρεση του ποδιού σε μονάδες (2, 3, 4, 6, 9, 12 και 18) βοηθούσε πιθανόν στις κλασματικές πράξεις».

Μινωικά Μαθηματικά

po-to ku-ro 400+50+2+0,5

ποσσόν ούλο 452,5

ku-ro 31+1 ούlo 31+1

ku-ro 65 ούlo 65

qo-to - ku-ro 97 ποσσόν ούlo 97

Αναλύοντας το σύστημα των Μινωικών Μαθηματικών, ο ίδιος ερευνητής τονίζει: «Σε 32 πινακίδες της γραμμικής Α' υπάρχει, στην τελευταία σειρά, η λέξη ku-ro=χουλο=ούλον, και ακολουθεί το αριθμητικό ποσό, που είναι το άθροισμα των μονάδων που αναγράφονται στις προηγούμενες σειρές. Σε δύο πινακίδες της Αγ. Τριάδας αναγράφεται μερικό άθροισμα με τη λέξη ούλο, και στο τέλος μια γραμμή με τη φράση po-to - ku-ro = po-(s)o- ku-lo, που ερμηνεύεται "ποσόν ούλον" και ακολουθεί το συνολικό άθροισμα των προηγηθέντων μερικών αθροισμάτων».

Το συγκλονιστικό εύρημα

Εκτός των παραπάνω καθημερινών τρόπων καταγραφής των μαθηματικών υπολογισμών των αναγκών της μινωικής γραφειοκρατίας, υπάρχει και ένα μοναδικό εύρημα στην Αγ. Τριάδα (έπαυλη πλησίον της Φαιστού). Στη βορεινή πλευρά του δωματίου, που είχε τοιχογραφίες με παραστάσεις κρίνων και αγριόγατων που κυνηγούν φασιανούς, μία σκάλα οδηγεί σε ένα διάδρομο με τρεις κολώνες. Ο τοίχος του διαδρόμου είχε επίχρισμα, που είχε 3 εγχάρακτες επιγραφές (graffiti). Οι δύο εγχάρακτες επιγραφές αναφέρουν σε γραμμική Α' τις φράσεις: «αισθάνομαι να με διατρέχει η σκέψη του Διός» και «θεραπεία η σκέψη του Διός».

Το μεγαλύτερο ενδιαφέρον επικεντρώνεται στην τρίτη εγχάρακτη επιγραφή, η οποία φέρει με κλασματικά σύμβολα της γραμμικής Α' τους τέσσερις πρώτους όρους μιας γεωμετρικής προόδου. Το κείμενο της εγχάρακτης επιγραφής παρατηρούμε στην παρατιθέμενη εικόνα. Η μεταγραφή των αριθμητικών σημείων του κειμένου και η μετατροπή τους σε σύγχρονη μορφή είναι η εξής:

1 1½ 21/4 3 1/4 1/8 ta 3 1/6

1 3/2 9/4 27/8 στάν 19/6

Στους παραπάνω όρους της γεωμετρικής προόδου παρατηρούμε ότι επιλύεται ένα σύνθετο κλασματικό πρόβλημα: (1+3/2)+(9/4/27/8) = 19/6. Οπου τα αποτελέσματα των πράξεων αποδίδονται (αντί του=) με την λέξη ta= στάν (αναύξητος επικός τύπος αορίστου β' με σημασία στον Ομηρο ζυγίστηκαν). Αντίστοιχη μορφή μαθηματικών παρατηρούμε την ίδια περίοδο του 16ου π.Χ. αιώνα στον αιγυπτιακό πάπυρο του Rhind. Το πρόβλημα που επιλύει είναι σχετικό με μια γεωμετρική πρόοδο με ακέραια πολλαπλάσια του 7 και στο τέλος ευρίσκει το άθροισμα των τεσσάρων πρώτων όρων.

Ο πάπυρος Rhing

Το πρόβλημα είναι το εξής: σε 7 σπίτια (pr w) είναι 7 γάτες (myw w), που κάθε μια τρώει 7 ποντίκια (pnw w). Αν κάθε ποντίκι έτρωγε 7 στάχια σίτου (bd t), που αν τα έσπερνε κάποιος, θα παρήγαγαν 7πλάσια μονάδα Hekat, πόσο στάρι σώθηκε. Το αποτέλεσμα (dmd) των πράξεων παρατηρούμε από τον παρατιθέμενο πίνακα, που στο τέλος κάνει την πράξη:

(7+49+343+2301+16807)=19607

Το μαθηματικό πρόβλημα της γεωμετρικής προόδου παρατηρούμε ότι είναι γνωστό στους Αιγυπτίους από τον 16ο αιώνα π.Χ. με ακεραίους αριθμούς και συγκεκριμένα πολλαπλάσια του 7.

Το πρωτότυπο που παρατηρούμε στο εγχάρακτο αριθμητικό κείμενο στον τοίχο του διαδρόμου της Αγ. Τριάδας είναι ότι: περίπου στο 1550 π.Χ. οι Μινωίτες καταγράφουν μία κλασματική γεωμετρική πρόοδο με λόγο 3/2 που σε κανέναν άλλο λαό δεν συναντάται, παρά μόνο ύστερα από 11 αιώνες στα μαθηματικά του Ευκλείδη. Παράλληλα δε επιλύουν ένα σύνθετο μαθηματικό κλασματικό πρόβλημα.

Τη χρονική περίοδο, γύρω στο 16ο αι., οι Μινωίτες, όπως παρατηρούμε αφενός από το εγχάρακτο αριθμητικό κείμενο της Αγ. Τριάδας με την κλασματική γεωμετρική πρόοδο, και αφετέρου από τις λογιστικές πινακίδες με το άθροισμα των μερικών συνόλων προκύπτει ότι είχαν ανακαλύψει σύνθετες μαθηματικές πράξεις. Το φαινόμενο αυτό μπορεί να χαρακτηρισθεί πρωτοποριακό στην παγκόσμια ιστορία των μαθηματικών (τουλάχιστο με τις μέχρι σήμερα γνωστές γραπτές πηγές).

 Πνευματική Επανάσταση Εν Αρχή Ην ο Λόγος

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 09/12/2006

Αναλύθηκε περιεχόμενο χαπιών που έφτιαχναν οι γιατροί στην αρχαία Ελλάδα

Αμερικανοί αρχαιοβοτανολόγοι μπόρεσαν για πρώτη φορά να μελετήσουν και να αναλύσουν το περιεχόμενο χαπιών που έφτιαχναν οι γιατροί στην αρχαία Ελλάδα και τα οποία ανακαλύφθηκαν προ 20ετίας, σε ένα ναυάγιο ελληνικού πλοίου στα ανοιχτά της Τοσκάνης.
Το πλοίο από ξύλο καρυδιάς, το οποίο ναυάγησε το 130 π.Χ., μετέφερε γυαλικά από τη Συρία και φάρμακα, που τα περισσότερα δεν είχαν καθόλου μουσκέψει από το νερό. Οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν το ναυάγιο το 1989, αλλά μόλις τώρα κατέστη δυνατό να ανακοινωθεί η μελέτη των φαρμακευτικών σκευασμάτων που αυτό περιείχε.

Οι αναλύσεις DNA έδειξαν ότι κάθε χάπι ήταν ένα μίγμα από τουλάχιστον δέκα διαφορετικά εκχυλίσματα φυτών, όπως ο ιβίσκος και το σέλινο. «Για πρώτη φορά έχουμε, πια, φυσικά στοιχεία όσων περιέχονται στα γραπτά των αρχαίων Ελλήνων γιατρών Διοσκουρίδη και Γαληνού», δήλωσε ο Αλέν Τουγουέιντ του Εθνικού Μουσείου Φυσικής Ιστορίας του Ινστιτούτου Σμιθσόνιαν στην Ουάσιγκτον, σύμφωνα με το «New Scientist».
Η ανάλυση του DNA έγινε από τον Ρόμπερτ Φλάισερ του Εθνικού Ζωολογικού πάρκου του Σμιθσόνιαν, ο οποίος συνέκρινε τις γενετικές αλληλουχίες που βρήκε σε δύο χάπια, με τη γενετική βάση φυτών GenBank που έχουν τα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας των ΗΠΑ. Με τον τρόπο αυτό, μπόρεσε να εντοπίσει μέσα στα χάπια ίχνη από καρότο, ραπανάκι, σέλινο, άγριο κρεμμύδι, βαλανίδια, λάχανο, ήμερο τριφύλλι (αλφάλφα), αχίλλεια κ.α. Ακόμα εντόπισε ιβίσκο, που πιθανώς είχε εισαχθεί από την Ανατολική Ασία, την Ινδία ή την Αιθιοπία.
Σύμφωνα με τον Φλάισερ, τα περισσότερα από τα παραπάνω φυτά χρησιμοποιούνταν από τους αρχαίους για να θεραπεύουν τους αρρώστους. Η αχίλλεια π.χ. σταματούσε την αιμορραγία κάποιου τραύματος. Ο Πεδάνιος Διοσκουρίδης, ιατρός και βοτανολόγος (πρόδρομος των φαρμακοποιών), κατά τον 1ο αιώνα μ.Χ., περιέγραφε στα κείμενά του το καρότο ως πανάκεια για πολλά προβλήματα υγείας, θεωρώντας, για παράδειγμα, ότι αν κανείς το έχει φάει προκαταβολικά, δεν τον βλάπτουν τα ερπετά, ενώ παράλληλα βοηθά στη σύλληψη παιδιού.
Η ανάλυση των αρχαίων παρασκευασμάτων-χαπιών, εκτός από τις νέες πληροφορίες, έχει δημιουργήσει και νέα μυστήρια για τους αρχαιοβοτανολόγους. Η μελέτη του DNA δείχνει ότι τα χάπια πιθανότατα περιείχαν και ηλίανθους, ένα φυτό που οι επιστήμονες ως τώρα πίστευαν ότι δεν υπήρχε στον αρχαίο κόσμο, πριν οι Ευρωπαίοι το ανακαλύψουν στην Αμερική. Αν το εύρημα επιβεβαιωθεί, οι βοτανολόγοι θα πρέπει να αναθεωρήσουν την παραδοσιακή ιστορία του φυτού και την παγκόσμια διασπορά του, όπως δήλωσε ο Τουγουέιντ, αν και παραμένει ακόμα η πιθανότητα η παρουσία ηλίανθου στα αρχαία χάπια να προέρχεται από πρόσφατη γενετική «μόλυνση».
Τα βότανα και τα φάρμακα που περιγράφουν στα κείμενά τους ο Γαληνός και ο Διοσκουρίδης, έχουν συχνά θεωρηθεί ως «κομπογιαννίτικα» και αναποτελεσματικά. Τώρα, οι αρχαιοβοτανολόγοι σκοπεύουν να λύσουν την επιστημονική διαμάχη γύρω από την θεραπευτική αξία των αρχαίων παρασκευασμάτων, μελετώντας κατά πόσο τα φυτικά εκχυλίσματα που βρέθηκαν στα χάπια, μπορούν να θεραπεύσουν ασθένειες.
Ο Τουγουέιντ θέλει να βρει τις ακριβείς μετρήσεις που έκαναν οι αρχαίοι έλληνες γιατροί για να παρασκευάσουν τα χάπια τους. «Ποιος ξέρει, αυτά τα αρχαία φάρμακα μπορεί να ανοίξουν νέους δρόμους στη φαρμακολογική έρευνα», σημείωσε.
Οι αναλύσεις της αμερικανικής ερευνητικής ομάδας παρουσιάστηκαν στο 4ο Διεθνές Συμπόσιο Βιομοριακής Αρχαιολογίας, που έγινε αυτή την εβδομάδα στην Κοπεγχάγη της Δανίας.

Πηγή..

Εντοπισμός φούρνου από την Πρώιμη Εποχή του Χαλκού στην Κύπρο.

Σημαντικά στοιχεία και αποδείξεις για τον τρόπο για τη ζωή στην Κύπρο την εποχή του Χαλκού έφεραν οι ανασκαφές σε παραθαλάσσιο οικισμό, που εντοπίστηκε στην περιοχή Σκαλιά στην Κισσόνεργα της Πάφου.
Μεταξύ άλλων, όπως ανακοίνωσε το Τμήμα Αρχαιοτήτων Κύπρου, βρέθηκαν κεραμικά, τα οποία χρησιμοποιούσαν ως μαγειρικά σκεύη οι αρχαίοι κάτοικοι αυτού του οικισμού. Μάλιστα εντοπίστηκε και ένας φούρνος παρόμοιος με αυτόν που χρησιμοποιούν ακόμη και σήμερα οι Κύπριοι για να ψήσουν το κρέας.
Βάσει των ανασκαφών που έγιναν από ομάδα του Πανεπιστημίου του Μάντσεστερ, υπό τη διεύθυνση της δρος Lindy Crewe, φαίνεται πως η κατοίκηση αυτής της περιοχής ξεκινά από τις αρχές της Πρώιμης Εποχής του Χαλκού, 2300 - 1650 π.Χ.
Στόχος της έρευνας ήταν η απάντηση σε βασικά ερωτήματα, όπως το πώς ζούσαν οι κάτοικοι της Εποχής του Χαλκού στην Κισσόνεργα, για πόσο διάστημα κατοικήθηκε η θέση και ποιες οι σχέσεις των ντόπιων με άλλες κοινότητες που κατοικούσαν στο νησί.
Αυτός είναι ο πρώτος οικισμός αυτής της περιόδου που ανασκάπτεται στο νοτιοδυτικό τμήμα της Κύπρου αλλά και η μόνη γνωστή θέση που βρίσκεται παραθαλάσσια, σε αντίθεση με τους περισσότερους οικισμούς της Πρώιμης-Μέσης Εποχής του Χαλκού που βρίσκονται στην ενδοχώρα.
Η πιο πρώιμη φάση που έχει εντοπιστεί μέχρι στιγμής, χαρακτηρίζεται από τα τυπικά ορθογώνια κτίσματα αποτελούμενα από πολλά δωμάτια, με τοίχους πλάτους περίπου 80 εκατοστών και θεμέλια που αποτελούνται από δύο σειρές λίθων.
Σύμφωνα με την κεραμική, που βρέθηκε, οι οικίες θα πρέπει να είχαν εγκαταλειφθεί πριν από το τέλος της Μέσης Εποχής του Χαλκού. Οι ανασκαφές έφεραν στο φως ένα μεγάλο ανοικτό χώρο. Κατά την πιο πρώιμη φάση που έχει αποκαλυφθεί μέχρι στιγμής, η περιοχή φαίνεται να είχε χρησιμοποιηθεί για δραστηριότητες που αφορούσαν τη μαγειρική. Βρέθηκε ένας μεγάλος σωρός από στάχτη με αποθέτες διαφόρων φάσεων, κάποιοι εκ των οποίων περιείχαν θραύσματα αγγείων στη βάση τους. Κατά τη διάρκεια της πιο ύστερης φάσης κατασκευάστηκε από πηλό μια μεγάλη κατασκευή που μοιάζει με φούρνο, παρόμοια πιθανόν με τους παραδοσιακούς κυπριακούς φούρνους. Μέσα στο στρώμα από στάχτη που βρέθηκε στη βάση της κατασκευής αποκαλύφθηκε σε μερική κατάρρευση ένα μεγάλο αποθηκευτικό αγγείο, το οποίο είχε τοποθετηθεί όρθιο σε λάκκο με ένα μαγειρικό σκεύος στη βάση του. Η κατασκευή αυτή είναι μοναδική για την Πρώιμη-Μέση Εποχή του Χαλκού στην Κύπρο. Η ομάδα του Πανεπιστημίου του Μάντσεστερ ευελπιστεί ότι οι επόμενες ανασκαφικές περίοδοι θα αποκαλύψουν τις πρωιμότερες φάσεις που διατηρούνται κάτω από τις μεταγενέστερες.
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ – ΜΠΕ
Πηγή..

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ : Βρέθηκαν ασύλητοι Μινωικοί τάφοι.

Ως ένα από τα σημαντικότερα αρχαιολογικά ευρήματα των τελευταίων χρόνων χαρακτηρίζόνται οι ασύλητοι Μινωικοί τάφοι που βρέθηκαν στη διάρκεια διερευνητικών εσκαφών για την ανέγερση μίας οικοδομής στη Λεωφόρο Κνωσού στο ύψος της Β ΔΟΥ. Η αποκάλυψη θεωρείται εξαιρετικά σημαντική καθώς πρόκειται για ένα σύμπλεγμα θολωτών τάφων που δεν έχουν συληθεί και αυτό είναι που κάνει την αποκάλυψη των τάφων αυτών ιδιαίτερα σημαντική,
Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες του CRETALIVE πρόκειται για θολωτούς Μινωικούς τάφους με εξαιρετικά σημαντικά ευρήματα μέσα σε αυτούς. Είναι η πρώτη φορά έπειτα από πολλά χρόνια που έρχονται στο φως ασύλητοι Μινωικοί τάφοι και όπως είναι φυσικό τα ευρήματα είναι ιδιαίτερα σημαντικά. Σύμφωνα με πληροφορίες έχουν βρεθεί σημαντικός αριθμός χρυσών αντικειμένων, περιδέραιων, κτερίσματα και διάφορα άλλα χρυσά αντικείμενα καθώς και πλήθος ανέπαφων αγγείων και άλλων πύλινων αντικειμένων. Σύμφωνα πάντα με τις ίδιες πληροφορίες οι αρχαιολόγοι είναι ιδιαίτερα αισιόδοξοι μιας και δεν έχουν ακόμα ανοίξει όλους τους τάφους ενώ αυτό που όπως επισημαίνουν έχει ιδιαίτερη σημασία είναι το γεγονός πως οι τάφοι είνια ασύλητοι. Είναι χαρακτηριστικό πως κατά τη διάρκεια των εργασιών ανάπλασης της λεωφόρου Κνωσού, είχαν βρεθεί στο ύψος της Β ΔΟΥ και άλλοι θολωτοί Μινωικοί τάφοι μόνο που βρέθηκαν συλλημένοι και μάλιστα όπως διαπίστωσαν οι αρχαιολόγοι είχαν συλληθεί την περίοδο της κατοχής και πιθανότατα από Γερμανούς μιας και είχαν βρεθεί διάφορα αντικείμενα (αξίνες, μικρά φτυάρια, μπουκάλια) όλα με τον αγκυλωτό σταυρό.
Στην ευρύτερη περιοχή της Κνωσού έχουν βρεθεί θολωτοί Μινωικοί τάφοι όμως είναι η πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια που οι τάφοι αυτοί είναι ανέπαφοι δίνοντας σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματα αλλά και σημαντικά στοιχεία για την αρχαιολογική έρευνα.
Το συγκεκριμένο οικόπεδο φρουρείται σε 24ωρη βάση ενώ σύμφωνα με πληροφορίες έχει ήδη ενημερωθεί από την ΚΓ Εφορία Κλασσικών Αρχαιοτήτων και η Αστυνομική Διεύθυνση Ηρακλείου προκειμένου να υπάρχει περιπολία από το συγκεκριμένο σημείο στη διάρκεια της νύχτας.


Πηγή.. 

Συγκλονιστικό : Βρέθηκε το παλάτι του Οδυσσέα στην Ιθάκη !!

Μέγαρο μυκηναϊκής εποχής στην Ιθάκη...
Αυτή τη φορά μια ομάδα αρχαιολόγων που χρόνια τώρα κάνει ανασκαφές στην Ιθάκη, πιστεύει ότι βρήκε το παλάτι του βασιλιά Οδυσσέα. Ένα μέγαρο τριών επιπέδων, με κλιμακοστάσιο λαξευμένο στο βράχο.
Μέσα σ' αυτό υπολείμματα μυκηναϊκής κεραμικής, πινακίδες με...
γραμμική γραφή.
Παρόμοια μέγαρα βασιλιάδων έχουν βρεθεί στην Πύλο, στις Μυκήνες και στην Τίρυνθα.
"Το μέγαρο και τα ευρήματα που εντοπίσαμε μας κάνουν με επιφύλαξη να πιστεύουμε ότι είναι το παλάτι του Οδυσσέα", είπε απόψε στο δελτίο του ΣΚΑΪ ο επικεφαλής της ομάδας των αρχαιολόγων, κ. Παπαδόπουλος.
Ανάμεσα στα ευρήματα είναι και μια κρήνη μυκηναϊκής εποχής που εντυπωσιάσει τους αρχαιολόγους...
.............................
Σοβαρά ευρήματα υποστηρίζουν ότι έχουν ανακαλύψει οι αρχαιολόγοι στην Ιθάκη, τα οποία τους κάνουν να πιστεύουν ότι βρίσκονται μπροστά στο ομηρικό παλάτι του Οδυσσέα. Αρχαιολόγοι του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων συνεχίζουν εδώ και περίπου 16 χρόνια τις ανασκαφές στην περιοχή της Εξωγής Ιθάκης.

Όπως δήλωσε στην Τηλεόραση του ΣΚΑΪ που μεταδόθηκε στις 20/8/2010, ο καθηγητής Αρχαιολογίας στο πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, Θανάσης Παπαδόπουλος, οι ανασκαφές έφεραν στο φως ένα τριμερές κτίριο με διαστάσεις ανακτόρου, παρόμοιες με εκείνα που έχουν ανακαλυφθεί στις Μυκήνες, την Πύλο και την Τίρυνθα.
Επιπλέον, όπως υποστηρίζει ο κ. Παπαδόπουλος, ένα ακόμα εύρημα που τους κάνει να πιστεύουν ότι έχουν ανακαλύψει το παλάτι του Οδυσσέα είναι και μία κρήνη, η οποία χρονολογείται το 13ο αιώνα π.Χ, περίοδο δηλαδή κατά την οποία έζησε ο Οδυσσέας.Στην Ιθάκη υπάρχει μία περιοχή κοντά στο χωριό Αγ. Αθανάσιος που σήμερα ονομάζεται Σχολή Ομήρου. Στην τοποθεσία πολλοί πραγματοποίησαν ανασκαφές μεταξύ των οποίων και ο Σλήμαν διαισθανόμενοι προφανώς ότι κάτι σημαντικό υπάρχει εκεί. Η αρχαιολογική σχολή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων κλήθηκε μετά 60 χρόνια να συνεχίσει τις ανασκαφές που είχε ξεκινήσει στις αρχές του αιώνα η Βρετανική Αρχαιολογική σχολή. Το ζεύγος των αρχαιολόγων Θανάσης Παπαδόπουλος και Λίτσα Κοντορλή Παπαδοπούλου έθεσαν σαν στόχο ζωής να ανακαλύψουν την Ομηρική Ιθάκη.
Πριν από τέσσερα χρόνια, το Νοέμβριο του 2006, είχαν φέρει στο φως ένα σημαντικό εύρημα από την Ιθάκη, μία πινακίδα που «αφηγείται» με γλαφυρό τρόπο ένα από τα επεισόδια της Οδύσσειας, παρουσιάστηκε στο γερμανικό αρχαιολογικό περιοδικό
«Kadmos».

 












Στην πινακίδα απεικονίζεται ένα πλοίο με τον Οδυσσέα δεμένο στο κατάρτι και εκατέρωθεν τερατόμορφα σχέδια, μία τρίαινα και σημάδια πιθανής γραφής Γραμμικής Β. Το εύρημα, βρέθηκε μαζί με άλλες πινακίδες που φέρουν επίσης σκηνές από την Ιλιάδα και Οδύσσεια. Την επιστημονική δημοσίευση του αρχαίου συνυπογράφουν οι δύο Ελληνες αρχαιολόγοι με τον ειδικό σε θέματα επιγραφικής Βρετανό G. Owens.

Πινακίδες με Γραμμική Β στην Ελλάδα έχουν βρεθεί σε προαύλια αρχαίων ανακτορικών συγκροτημάτων. Στη θέση του «Αγίου Αθανασίου» έχει ανακαλυφθεί από το 1996 που ερευνάται, μεγάλη αρχαία κτιριακή εγκατάσταση με δύο άνδηρα που επικοινωνούν μεταξύ τους με λαξευμένες στο βράχο κλίμακες που παραπέμπουν σε ανακτορικού τύπου συγκρότημα. 
Στην πινακίδα παραπλεύρως διακρίνουμε την επιγραφή: "ΕΥΧΗΝ ΟΔΥΣΣΕΙ"
nonews-NEWS
Περισσότερα για τις ανασκαφές βλέπε:
http://www.friendsofhomer.gr/Excavations/Excavations.html

Δείτε και στο youtube σχετικό ρεπορτάζ !
.......................... 

Σχόλιο Καλόπουλου:

Η είδηση που θα έπρεπε να συγκλονίσει το πανελλήνιο, αφού βγάζει από την αχλή του μύθου καθιστώντας τον ιστορική προσωπικότητα, μια από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της μυθ-ιστορίας μας... τον ΟΔΥΣΣΕΑ! Κι όμως, περιορίστηκε στην ανακοίνωση της, μόνο από το κανάλι του ΣΚΑΙ…
Ω δύστυχη Ελλάδα… ω Ελλάδα της παρακμής και της σκληρής χριστιανικής υποτέλειας, μια τέτοια είδηση παγκοσμίου ενδιαφέροντος, μια τέτοια αφορμή θαυμάσιας προβολής της χώρας και της ιστορίας μας, ουσιαστικά δεν την εκμεταλλεύθηκε κανείς.
Πως θα μπορούσε άλλωστε να γίνει διαφορετικά, όταν το αφιονισμένο πανεπιστημιακό κατεστημένο… οι πνευματικοί αυτοί κηφήνες, που έχουν οχυρωθεί στο ακαδημαϊκό τους γκέτο και αρκούνται στο ρόλο του παθητικού θεατή των εξελίξεων, δεν έχουν ουτε ένα πανεπιστημιακό ραδιοφωνικό σταθμό, απ’ τον οποίο θα μπορούσαν να ανακοινώνουν τα ευρήματα κάθε επιστημονικού κλάδου, να φιλοξενούν αμφισβητήσεις, να διαφημίζουν τον ελληνικό πολιτισμό, και να εκλαϊκεύουν τις επιστημονικές κατακτήσεις, αλλά και να ξεναγούν τους φιλομαθείς πολίτες στις ενδιαφέρουσες πτυχές της απέραντης ελληνικής πολιτισμικής ιστορίας. Πρόσφατα μάλιστα μια ολόκληρη ομάδα καλοπροαίρετων καθηγητών πανεπιστημίου, με τους οποίους συζητήσαμε τα χάλια της εκπαίδευσης, κυνικά μου ομολόγησε ενώποιων πολλών άλλων ότι: "το πανεπιστήμιο δεν έχει καμιά σχέση με τον πολιτισμό! Εκεί είναι απλά τα γραφεία της εργασίας μας"!
Αυτό δυστυχώς είναι το αποτέλεσμα της διαχρονικής αφανιστικής διάθεσης κάθε ελληνικής αξίας, από τον σκοτεινό δυνάστη του τόπου, τον Ιουδαιο-χριστιανισμό, την πιο ακραία ανθελληνική και υποκριτική θρησκεία όλων των εποχών, που με απίστευτη βία και σαγήνη, έκατσε βαριά στο σβέρκο των Ελλήνων!
Ας ελπίσουμε ότι ο "Οδυσσέας" τελικά, θα επιστρέψει κάποτε στην Ιθάκη, θα ελευθερώσει την γλυκιά "Πηνελόπη" (Ελλάδα) από τον ασφυκτικό κλοιό των μνηστήρων της, και θα λογαριαστεί όπως πρέπει με τους σφετεριστές του οίκου και της λαμπρής ιστορίας του.
Μ. Καλόπουλος

Πηγή..

Εκθέµατα «ακατάλληλα για ανηλίκους» 2.000 ετών!

    Η ρωμαϊκή αγορά της Θεσσαλονίκης.

Αρχαίες σάουνες, οµοιώµατα φαλλών και άλλα εκθέµατα «ακατάλληλα για ανηλίκους» φιλοξενούνται στο νέο Μουσείο της Αρχαίας Αγοράς της Θεσσαλονίκης.
Η αφήγηση της ιστορίας της πόλης στο «κρυπτό» µουσείο αρχίζει από τον 3ο π.Χ. αιώνα σ΄ έναν διάδροµο εκατέρωθεν του οποίου οι βιτρίνες φιλοξενούν σειρά ευρηµάτων (από τα 25.000 και πλέον τα οποία αποκαλύφθηκαν στον χώρο από το 1962 µέχρι σήµερα που διήρκεσαν οι ανασκαφές).
Εργαστήρια κεραµικής και οστέινα εργαλεία (του 2ου π.Χ. αιώνα), τέσσερις ογκώδεις αµφορείς (παλαιστινιακής τεχνικής και εισαγωγής) του 148 π.Χ., ρωµαϊκές επιγραφές που «θέλουν» τη Θεσσαλονίκη µια πόλη ελεύθερη («Civitas libera»), ένα ογκώδες φαλλόσχηµο τελετουργικό αγγείο µε τη µορφή του Διονύσου του 1ου π.Χ. αιώνα, γυάλινα αγγεία από το βαλανείο µε ανάγλυφη τη θεά Τύχη µε το Κέρας της Αµάλθειας (1ος αιώνας π.Χ.), αρχαίοι δονητές (από τα εξαρτήµατα του βαλανείου το οποίο εντοπίστηκε µόλις το 1997), δεκάδες λυχνάρια, εργαλεία του νοµισµατοκοπείου, εφυαλωµένα πιάτα κ.ά.
Ο µοναδικός κίονας που βρέθηκε στον κτιστό αγωγό της ανατολικής στοάς (είχαν στο µεταξύ εντοπιστεί η κρυπτή στοά και τα ψηφιδωτά δάπεδα) αναστηλώθηκε την τελευταία ηµέρα της ανασκαφής (31/3/1966) µε πρωτοβουλία του τότε εφόρου Αρχαιοτήτων Φώτη Πέτσα.
Ο κίονας παραµένει µέχρι σήµερα στον χώρο της Αγοράς ενώ φωτογραφίες από την ιστορική ηµέρα της αναστήλωσής του (που σήµανε ουσιαστικά το τέλος του «πολέµου» και το κέρδος του µεγαλύτερου αρχαιολογικού χώρου στην καρδιά της πόλης) εκτίθενται στην πρώτη αίθουσα.
Η έκθεση ολοκληρώνεται µε λιγοστά ευρήµατα από τη βυζαντινή περίοδο και την παρακµή της Αγοράς, την περίοδο της Τουρκοκρατίας και τέλος µία ενότητα µε ευρήµατα - αποκαΐδια (θραύσµατα πολυτελών πιάτων από εφυαλωµένο πηλό και πορσελάνη) ενός εβραϊκού σπιτιού από τα πολλά των εβραίων κατοίκων τα οποία βρίσκονταν πέριξ της Αρχαίας Αγοράς και αποτεφρώθηκαν στην πυρκαγιά του 1917.

Το βαλανείο
Ο χώρος του βαλανείου, οίκου ανοχής και λουτρών, που εντοπίστηκε µόλις το 1997 δίπλα από το Ωδείο της Αρχαίας Αγοράς περιλαµβάνει λουτρά (25 κτιστές µπανιέρες τοποθετηµένες σε κυκλικό σχήµα), κυκλικές αίθουσες εφίδρωσης (σάουνα;), πισίνες, θερµαντικούς κλιβάνους, αλλά και εκατοντάδες κινητά ευρήµατα (πήλινα και γυάλινα αγγεία, ίχνη τροφών, οµοιώµατα φαλλών, ακόµα και θραύσµατα από ένα είδος αρχαίου δονητή (µε κινητό µάλιστα στέλεχος), τα οποία εκτίθενται σε ειδική «ακατάλληλη για ανηλίκους» αίθουσα του Μουσείου. Η ανέγερση του βαλανείου ανάγεται στα ύστερα ελληνιστικά χρόνια, διατηρείται µέχρι τα χρόνια του Βεσπασιανού, οπότε και καταστρέφεται πιθανότατα από σεισµό το 78 µ.Χ.



Πηγή: Τα Νέα, Β. Χαρισοπούλου, 18/8/10 

http://www.arxaiologia.gr/site/content.php?artid=7364 

Η περιοχή των τεσσάρων στρεμμάτων που βρίσκεται κάτω από το Μουσείο της Ακροπόλεως βγαίνει στην επιφάνεια! Γίνεται αναφορά και στα ευρήματα που βρέθηκαν εκεί.

ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΚΑΤΑ ΤΙΣ ΕΚΣΚΑΦΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΑΚΡΟΠΟΛΕΩΣ

 

 50000 ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ ΒΡΕΘΗΚΑΝ ΣΤΗΝ ΔΙΑΡΚΕΙΑ  ΕΚΣΚΑΦΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΗΣ ΑΚΡΟΠΟΛΕΩΣ

                

Καθρέφτες, χτένια, αρωματοδοχεία, κλειδιά από μπιζουτιέρες, τα όπλα της γυναικείας κοκεταρίας, όπως επίσης θήλαστρα, κούκλες, κουδουνίστρες, ζάρια, κότσια, ό,τι συνέθεταν στην αρχαιότητα τον κόσμο της γυναίκας και των παιδιών……. Είναι οι θησαυροί που έφερε στο φως η ανασκαφική σκαπάνη από το 1997 έως το 2003 στο οικόπεδο Μακρυγιάννη με αφορμή τη θεμελίωση του νέου Μουσείου της Ακρόπολης. Το σύνολο των ευρημάτων ανέρχεται σε 50.000 αντικείμενα όπως έλεγαν ο πρόεδρος του ΟΑΝΜΑ  Δημ. Παντερμαλής, η προϊσταμένη της Α' Εφορείας Ακρόπολης Αλκ. Χωρέμη και η υπεύθυνη της ανασκαφής, αρχαιολόγος Στ. Ελευθεράτου Πρόκειται για  αντικείμενα, που αντιπροσωπεύουν την καθημερινή ζωή των ανθρώπων που έζησαν σ' αυτή τη γωνιά της Αθήνας, στη σκιά της Ακρόπολης από τα προϊστορικά μέχρι τα μεσοβυζαντινά χρόνια. Τα καλύτερα διατηρημένα ασφαλώς είναι τα νεότερα από τον 3ο έως τον 7ο αιώνα μ.Χ.

Χρησιμοποιούσαν μέχρι και ειδικό κουταλάκι για το αβγό (4ος - 5ος αι. μ.Χ.)

Η ιστορία αυτής της ανασκαφής ξεκινάει από τη μακέτα του νέου Μουσείου της Ακρόπολης γιατί εξαιτίας αυτού του έργου έχουμε τόσα πολλά νέα αρχαιολογικά ευρήματα. Αμέσως μετά σε ένα μεταλλικό βάθρο φιγουράρει μια πανέμορφη Ανατολίτισσα θεά από λευκό μάρμαρο. Οι Έλληνες ήταν πάντα ανοιχτοί στις ξένες λατρείες, ιδίως εκείνες που προέρχονταν από την Ανατολή και στην ανασκαφή Μακρυγιάννη έχουν βρεθεί στο εσωτερικό των σπιτιών ή στις αυλές χώροι ιδιωτικής λατρείας διάφορων θεοτήτων.

Στη γειτονιά της Ακρόπολης λατρευόταν η Ισις Πανθέα (2ος - 3ος αι. μ.Χ.)

 Το συγκεκριμένο λατρευτικό αυτό μικρό άγαλμα είναι της Ισιδος Πανθέας (2ου-3ου αι. μ.Χ.) καταστόλιστο με το δίσκο του Ηλίου στο κεφάλι, τα στάχυα της Δήμητρας, τα σταφύλια του Διονύσου, ενώ στο στήθος φορά την αιγίδα της Αθηνάς. Και δεν είναι η μοναδική θεότητα της Ανατολής που φαίνεται πως λατρευόταν σ' αυτή τη γειτονιά. Υπάρχει επίσης ένας Δίας Ηλιοπολίτης (2ου-3ου αι. μ.Χ.), ήταν κύρια θεότητα της Ηλιούπολης- Baalbek (σημερινό Λίβανο) προστάτης της αγροτικής φύσης, της ωφέλιμης βροχής και της γονιμότητας.

Απεικονίζεται φορώντας ένα ρηχτό ρούχο (επενδύτη) χωρισμένο σε πλαίσια μέσα στα οποία διακρίνονται ανάγλυφες μορφές θεών, ζώων και συμβόλων ανά ζεύγη (επάνω Κρόνος και κάτω Δίας-Ηρα, Ηλιος-Σελήνη, Αθηνά-Ερμής). Το γλυπτό αυτό βρέθηκε μέσα σε ένα πηγάδι που περιείχε και άλλα ευρήματα. Σε μια γωνιά της έκθεσης απεικονίζεται το πηγάδι με σιδερένιο πλέγμα εντός του οποίου κρέμονται τα αρχαία στο ύψος που βρέθηκαν.

Στον ανδρώνα τα λυχνάρια είχαν ερωτικές σκηνές (1ος αι. π.Χ.)

* Στην ενότητα του ανδρώνα και των συμποσίων (είναι ειδικό δωμάτιο στο σπίτι που βρισκόταν συνήθως στο ισόγειο και ήταν στρωμένο με ωραία ψηφιδωτά δάπεδα, δείγματα δαπέδων  υπάρχουν  πιάτα, αλατοδοχεία για τις σάλτσες και τα καρυκεύματα, μικρές ληκύθους για το επιτραπέζιο λάδι, πλατύστομες προχοΐσκες για παχύρρευστα υγρά όπως το μέλι και το πιο εντυπωσιακό είναι ένα κουταλάκι για αυγό (υπάρχουν ακόμη και τα τσόφλια αυγού που βρέθηκαν στην ανασκαφή). Κι επειδή οι άνδρες διασκέδαζαν παίζοντας ζάρια, παρουσιάζονται ζάρια και πούλια αλλά και λυχνάρια με ερωτικές σκηνές.

Οι άνδρες έπαιζαν ζάρια στους ανδρώνες (1ος αι. π.Χ. - 1ος αι. μ.Χ.)

 Βρέθηκαν επίσης  εκτός από τους αμφορείς (μεταφοράς προϊόντων) που φέρουν σφραγίδες από την Κνίδο, τη Ρόδο, τη Χίο, τη Θάσο, την Πάρο, τη Κω και τη Σινώπη, νομίσματα και μικρά μολύβδινα «σύμβολα» που χρησιμοποιούνταν ως εισιτήρια για παραστάσεις. Βρεθήκαν και  τα «εγκαίνια» των σπιτιών (τελετουργική πυρά, θυσία θεμελίωσης) με τα καμένα αγγεία και τα εργαστήρια αγγειοπλαστικής, μαρμαροτεχνίας και κοροπλαστικής.

Τελετουργικό σκεύος με μορφή κεφαλής παιδιού (4ου - 5ου αι. μ.Χ.)

 Ο ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΣ ΤΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ  ΧΩΡΟΣ ΟΠΟΥ ΒΡΕΘΗΚΑΝ ΤΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ΔΙΚΤΥΟ  

Η περιοχή των τεσσάρων στρεμμάτων που βρίσκεται κάτω από το Μουσείο της Ακρόπολης βγαίνει στην επιφάνεια!

Η ωραιότερη γειτονιά της Αθήνας είναι μια αρχαία γειτονιά. Δεν έχει πολυτελή κτίσματα και εκτείνεται μόλις σε τέσσερα στρέμματα. Σε αυτά όμως διατηρείται ιστορία 3.500 χρόνων. Με τους δρόμους, τα σπίτια, τα λουτρά, τις βιοτεχνικές εγκαταστάσεις της, σε μία αλληλουχία επάλληλων στρωμάτων διαφορετικών εποχών. Είναι η γειτονιά την οποία «πατούν» καθημερινά οι χιλιάδες επισκέπτες του Μουσείου Ακρόπολης. Βρίσκεται στα πόδια τους, κάτω από τα γυάλινα δάπεδα του κτιρίου το οποίο την προστατεύει, αλλά δεν μπορούν να την επισκεφθούν.

Εννέα μήνες μετά τα εγκαίνια του Μουσείου και εν όσω το έχουν δει 1,7 εκατομμύρια επισκέπτες, όπως αναφέρει ο πρόεδρός του καθηγητής κ. Δημήτρης Παντερμαλής, αυτός ο μοναδικός αρχαιολογικός χώρος παραμένει κλειστός για το κοινό. Με τη μελέτη όμως που εγκρίθηκε ομόφωνα από το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο ανοίγει ο δρόμος για την ανάδειξή του. Υστερα από τις εργασίες συντήρησης και αναστήλωσης και τη χάραξη διαδρομών, οι επισκέπτες θα μπορούν να περπατήσουν στους αρχαίους δρόμους και να περιηγηθούν ανάμεσα στις οικίες, «ζώντας» τις ζωές ξεχασμένων ανθρώπων. Οι προθήκες στις οποίες θα τοποθετηθούν αντικείμενα που ήρθαν στο φως κατά την ανασκαφή, καθώς και το πληροφοριακό υλικό, θα συμμαχήσουν για τον σκοπό. Αλλωστε, όπως είπε ο κ. Παντερμαλής, «αυτή η ανασκαφή είναι ένα τεράστιο αρχαιολογικό έκθεμα». Πότε θα γίνουν όλα αυτά; Περίπου σε έναν χρόνο. Η επίσπευση των εργασιών για τα εγκαίνια του Μουσείου άφησε πίσω ορισμένες εκκρεμότητες.

«Είναι η μοναδική περίπτωση στην Αθήνα όπου διασώζεται ένα κομμάτι τής αρχαίας πόλης, παρά τις εκατοντάδες ανασκαφές που έχουν γίνει ως σήμερα » σημείωσε η γενική γραμματέας του ΥΠΠΟ κυρία Λίνα Μενδώνη. Παρ΄ όλα αυτά 109 μηνυτήριες αναφορές για καταστροφή αρχαιοτήτων είχαν γίνει για αυτή την ανασκαφή, που διήρκεσε από το 1997 ως το 2005, ενώ ουδείς είχε διαμαρτυρηθεί για τα αρχαία που καθαιρέθηκαν λόγω της κατασκευής του διπλανού σταθμού του μετρό. Εν αρχή πάντως, τα έργα αποκατάστασης, σύμφωνα με τη μελέτη του δρος Μιχάλη Χατζηγιάννη, πολιτικού μηχανικού, και του δρος Βασίλη Λαμπρόπουλου, χημικού μηχανικού, με αρχαιολόγο την κυρία Σταματία Ελευθεράτου. Λουτρά, αυλές, πατώματα και δρόμοι, κατοικίες, λουτρά, αποχωρητήρια, αγωγοί, ψηφιδωτά δάπεδα, εργαστήρια και δύο δρόμοι που αντιπροσωπεύουν σημαντικές χρονικές περιόδους, από τον 5ο αιώνα π.Χ. ως τον 8ο- 9ο αιώνα μ.Χ., πρόκειται να αποκατασταθούν και να αναδειχθούν στον αρχαιολογικό χώρο του Μουσείου της Ακρόπολης. Συγκεκριμένα: Μία οικία του 5ου αιώνα π.Χ. με ανδρώνα, τμήμα κρήνης (4ος αι. π.Χ.), τρία λουτρά (από τον 2ο ως τον 7ο αι. μ.Χ.), δύο αποχωρητήρια (2ος- 3ος αι. μ.Χ. και 4ος- 5ος αι. μ.Χ.), οικία με πλακόστρωτη αυλή (5ος- 6ος αι. μ.Χ.), ένα κτίριο του 6ου αι. μ.Χ. και, τέλος, το καλύτερα διατηρημένο μνημείο της ανασκαφής, ένα κτίριο του 7ου αιώνα μ.Χ.

Εξάλλου, οι δύο βασικοί αρχαίοι δρόμοι θα επιστρωθούν με υλικά που θα καταστήσουν βατή την επιφάνειά τους. Τέλος, στην ταράτσα του σταθμού «Ακρόπολη» του μετρό, όπου υπάρχει γκαζόν, θα υποστηλωθούν με μεταλλικό πλέγμα τα περιγράμματα των σημαντικότερων οικοδομημάτων της ανασκαφής εκείνης τα οποία αποσπάστηκαν.
 

Πηγή
http://www.hellinon.net/EvrimataAcropolis.htm
http://visaltis.blogspot.com/2010/07/blog-post_12.html