Κυριακή 21 Απριλίου 2013

ΘΕΪΚΗ ΚΩΜΩΔΙΑ: Η ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΚΑΙ Η ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΕΩΣ (Ελεύθερη διασκευή πάνω στο έργο "Επανερχόμενοι στη Ζωή" του κυνικού φιλόσοφου Λουκιανού) :


Του φίλου Μάριου Γιαννακόπουλου

Πολύ ευχάριστο! Διαβάστε το.



ΣΩΚΡΑΤΗΣ: Εμπρός Πλάτωνα και Διογένη, βρείτε αυτόν τον άνθρωπο που δηλώνει ότι είναι το
φως του κόσμου και φέρτε τον να εξετάσουμε τη σοφία του. Μην ξεχνάτε, έχουμε 8 ώρες παραμονής στον πάνω κόσμο πριν κατεβούμε για τις υπόλοιπες 14 στο βασίλειο της Αντιχθόνας.

ΠΛΑΤΩΝ: Αυτός είναι ο υιός του ανθρώπου, όπως δηλώνει ο ίδιος.

ΔΙΟΓΕΝΗΣ: Να τον χτυπήσω με το ραβδί μου, για να δούμε αν πιστεύει όσα λέει για την Αγάπη!

ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ: Αυτός ο άνθρωπος κατέλυσε ολόκληρη την εποχή μας. Έγινε η αιτία για να καταστραφεί ο πολιτισμός μας και υπήρξε η αφορμή να διωχθούν η φιλοσοφία και η επιστήμη για ένα μεγάλο διάστημα! Προτείνω να τον λιθοβολήσουμε!

ΙΗΣΟΥΣ: Είστε αδέρφια μου και ότι και να κάνετε, τίποτα δεν πρόκειται να σταματήσει την Αγάπη μου για εσάς. Κι όπως λέει και ο Ποιητής, ο Όμηρος, -κρατήστε με αιχμάλωτο, μα δεχτείτε πρώτα τα αντάξιά μου λύτρα, μαργαριτάρια και χρυσάφι, κάτι τέτοια τα αγαπούν οι φιλόσοφοι-.

ΠΛΑΤΩΝ: Όπως έλεγε ένας άλλος ποιητής μας, ο Ευριπίδης -τα φριχτά έργα φέρνουν φριχτά πάθη-.

ΙΗΣΟΥΣ: Ξανασταυρώστε με τότε, αν νομίζετε ότι σας έκανα αγιάτρευτο κακό κι αν πιστεύετε ότι υπήρξα αφορμή για τα δεινά σας.

ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ: Για το τι μας έκανες, ρώτα καλύτερα τον εαυτό σου. Κι έχω έναν παραπάνω λόγο από τους υπόλοιπους, γιατί από το σύνολο του φιλοσοφικού μου έργου, σώθηκαν ελάχιστα. Αυτό σίγουρα το οφείλω στους πιστούς σου!

ΔΙΟΓΕΝΗΣ: Άνθρωπε ή υιέ του ανθρώπου ή όπως αλλιώς σε λένε, εσύ με τις παραβολές σου δεν ήσουν που κακολογούσες τη φιλοσοφία;

ΙΗΣΟΥΣ: Γίνεστε σκληροί και άδικοι! Δεν έκανα τίποτ' άλλο από το να υπερασπίζομαι τη φιλοσοφία και τα διδάγματά σας.

ΣΩΚΡΑΤΗΣ: Άντρες, αφήστε στην άκρη το θυμό. Κρίνει βεβιασμένα εκείνος που κρίνει εν θερμώ. Ας ακούσουμε τι έχει να μας πει ετούτος ο εξαίσιος άνθρωπος και ας εξετάσουμε στη συνέχεια το αν αυτά που θα μας πει κρύβουν μέσα τους κάποια ορθότητα και κάποια σοφία.

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ: Ας είναι. Εσύ θα κρίνεις όμως Σωκράτη τα λόγια του ανθρώπου εκείνου, γιατί είναι γνωστό ότι είσαι ο κατάλληλος για να εξετάζεις τους λόγους των άλλων.

ΣΩΚΡΑΤΗΣ: Εγώ δεν είμαι άξιος να κρίνω κανέναν, πέρα από τον εαυτό μου.

ΔΙΟΓΕΝΗΣ: Σωκράτη, λησμόνησες τη διαλεκτική σου τέχνη;

ΣΩΚΡΑΤΗΣ: Η διαλεκτική και η μαιευτική, είναι ένας τρόπος να ρωτάω και να μαθαίνω εξετάζοντας τους λόγους των άλλων, αλλά όχι κρίνοντας άλλους ανθρώπους. Σαν σκοπό δεν έχει να κρίνει αφ' υψηλού το ήθος των άλλων, ούτε να καταδικάζει το έργο τους. Ο σκοπός της τέχνης μου, είναι να ξεγεννά μέσα από τους άλλους τη γνώση γιατί η γνώση βρίσκεται μέσα μας και μέσω των ερωτήσεων και των απαντήσεων, να εξετάζει αυτή τη γνώση με την ελπίδα πως όλοι μαζί από κοινού θα φτάσουμε μέσω της γνώσης στη σοφία.

ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ: Ποιος είναι Άξιος και Άριστος, περισσότερο από δέκα χιλιάδες ανθρώπους μαζί, ώστε να γίνει κατήγορος και δικαστής;

ΣΩΚΡΑΤΗΣ: Η ίδια η Φιλοσοφία ως κατήγορος και η ίδια η Αλήθεια ως κριτής αγαπητέ. Ή μήπως να φωνάξουμε τον Άνυτο και τον Μέλητο καλύτερα που είναι πιο ικανοί;

ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΣ ΤΥΑΝΕΥΣ: Ας γίνει έτσι.

ΠΛΑΤΩΝ: Σόλων, πήγαινε να φέρεις τη Φιλοσοφία κι ο Πυθαγόρας ας πάει να φέρει την Αλήθεια.

ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ: Τι βλέπω Αλήθεια; Τι κάνει στον Πάνω Κόσμο ο ανθός των σπουδών μου και το μέλι των οραμάτων σου;

ΣΟΛΩΝ: Μα τον Κύνα Φιλοσοφία, ανεβήκαμε να κρίνουμε έναν άνθρωπο που όπως λένε έφερε μάχαιρα στον κόσμο, αλλά επειδή δεν βρίσκουμε άξιο κριτή ανάμεσά μας, σκεφτήκαμε να καλέσουμε εσένα ως κατήγορο και την Αλήθεια ως κριτή.

ΑΛΗΘΕΙΑ: Ποιος δικάζεται;

ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ: Ο Ιησούς ο Ναζωραίος.

ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ: Πιστεύετε λοιπόν πως κάποιος με διακωμώδησε και μάλιστα ενώ ξέρετε ότι η Τελετή είναι φίλη μου και ότι μαζί εφορεύουμε στις θεατρικές παραστάσεις στα Διονύσια;

ΣΟΛΩΝ: Γι' αυτό αναθέσαμε το ρόλο αυτό σε εσάς.

ΑΛΗΘΕΙΑ: Θα έρθουμε, αλλά μαζί θα φέρουμε και το Χορό μας. Την Αρετή, την Ελευθερία, την Σοφία, τη Δίκη, την Τελετή, την Παιδεία, την Αγάπη, την Απόδειξη, την Αιδώ και την Νέμεση.

ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ: Τιμή μας. Ας πηγαίνουμε όμως γιατί δεν έχουμε απεριόριστο χρόνο παραμονής στον Πάνω Κόσμο.

ΣΟΛΩΝ: Φτάσαμε. Η Απολογία θα γίνει στον Άρειο Πάγο και η Δίκη θα γίνει στον Παρθενώνα.

ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ: Πως ονομάζεσαι κατηγορούμενε;

ΙΗΣΟΥΣ: Εμμανουήλ. Στη γλώσσα μου σημαίνει το φως μεθ' ημών. Στη γλώσσα σας με αποκαλούν Ιησού που σημαίνει ιήσιος δηλαδή θεραπευτής.

ΑΛΗΘΕΙΑ: Ποια είναι η καταγωγή σου;

ΙΗΣΟΥΣ: Γεννήθηκα στη Βηθλεέμ, αλλά πεθαίνοντας έγινα πολίτης του Κόσμου.

ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ: Και πως κατάφερες να μένεις στον Πάνω Κόσμο αφού πέθανες;

ΙΗΣΟΥΣ: Με κρατάν φωνές οργισμένες και απεγνωσμένες. Καθημερινά ακούω κατηγορίες, προσευχές, φόβους, ελπίδες, ενοχές, τον ήχο των σφυριών που δικάζουν στ' όνομά μου και τον ήχο των σπαθιών που σφάζουν στ' όνομα του πατρός μου.

ΑΛΗΘΕΙΑ: Ποια είναι η τέχνη σου;

ΙΗΣΟΥΣ: Να μισώ την αλαζονεία, τον εγωϊσμό, την έπαρση, τη δουλεία, την ανισότητα, την άγνοια, το βόλεμα, την υποκρισία, την ψευτιά, την ματαιοδοξία, την απάτη, το ψέμα και όλους τους μιαρούς ανθρώπους που τα ασκούν. Αντίθετα, αγαπώ όσους ανθρώπους ασκούν τα έργα της αγάπης, της αλήθειας, της σοφίας, της δικαιοσύνης, της αρετής, της κατανόησης και της αυτογνωσίας.

ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ: Δύσκολος δρόμος, γεμάτος αγκάθια και μίση.

ΙΗΣΟΥΣ: Γι' αυτό το λόγο είχα πει ότι όποιος θέλει να με ακολουθήσει, ας πάρει το σταυρό του κι ας με ακολουθήσει στο δικό του Γολγοθά (Κρανίου Τόπο) ώστε να ζήσει τη δική του σταύρωση.

ΑΛΗΘΕΙΑ: Τι θέλεις να ρωτήσεις Σωκράτη;

ΣΩΚΡΑΤΗΣ: Αν έκανε κανείς αυτό που λέει.

ΙΗΣΟΥΣ: Ουδείς. Τον σταυρό τους όμως τον κάνουν εκατομμύρια άνθρωποι και ακόμη περισσότεροι με λατρεύουν σαν θεό. Έκανε κανείς την μελέτη θανάτου στην οποία προέτρεπες τους ανθρώπους;

ΣΩΚΡΑΤΗΣ: Ελάχιστοι.

ΙΗΣΟΥΣ: Παρ' όλα αυτά σε καταδίκασαν και σε θανάτωσαν, για να σε θεωρήσουν ύστερα σοφό.

ΣΩΚΡΑΤΗΣ: Κάποιος έπρεπε να βγάλει το φίδι από την τρύπα και να πάρει πάνω του το βάρος όλου του κόσμου, ώστε να μπορέσει να επικρατήσει η Φιλοσοφία και η Αλήθεια.

ΙΗΣΟΥΣ: Στα λόγια μου έρχεσαι.

ΣΩΚΡΑΤΗΣ: Ναι, αλλά εμένα δεν με θεώρησαν θεό.

ΙΗΣΟΥΣ: Ούτε εγώ ζήτησα να με λατρέψουν σαν θεό.

ΣΩΚΡΑΤΗΣ: Σε ποιο θεό πιστεύεις;

ΙΗΣΟΥΣ: Στον Πατέρα Λόγο.

ΣΩΚΡΑΤΗΣ: Μιλάς συμβολικά, ως άλλος Ορφέας.

ΙΗΣΟΥΣ: Έχω ακούσει πολλά γι' αυτόν τον σπουδαίο άνθρωπο στα ερμητικά κείμενα που διδάχτηκα στην Αίγυπτο και στο τραγούδι του ανέμου που άκουσα στην έρημο.

ΣΩΚΡΑΤΗΣ: Πριν λίγο μίλησες για αγάπη και μίσος. Πως γίνεται να μετέχει ταυτόχρονα ο ίδιος άνθρωπος σ' αυτά τα δύο;

ΙΗΣΟΥΣ: Με το να μισείς το άδικο και με το να αγαπάς το δίκαιο.

ΣΩΚΡΑΤΗΣ: Μπορεί να είναι κάποιος ικανός να ασκεί το ίδιο καλά δύο τέχνες ταυτόχρονα;

ΙΗΣΟΥΣ: Μία είναι κι ας φαίνονται δύο.

ΣΩΚΡΑΤΗΣ: Άρα κι εσύ ένας είσαι κι ας φαίνεσαι διπλός.

ΙΗΣΟΥΣ: Ναι. Ένας είμαι. Ο υιός του ανθρώπου.

ΣΩΚΡΑΤΗΣ: Όσον αφορά αυτή την ενότητα, εσύ κι εγώ είμαστε ίδιοι ή διαφέρουμε κατά την ουσία;

ΙΗΣΟΥΣ: Ίδια ουσία είμαστε κατά βάθος.

ΣΩΚΡΑΤΗΣ: Διαφέρουμε όμως κατά το είδωλο;

ΙΗΣΟΥΣ: Κατ' ανάγκη.

ΣΩΚΡΑΤΗΣ: Για τις κακές πράξεις ποιος ευθύνεται; Η ουσία ή το είδωλο;

ΙΗΣΟΥΣ: Η άγνοια των ειδώλων, ου γαρ οίδασι τι ποιούσι. Κάτι τέτοιο δεν είχες πει κι εσύ;

ΣΩΚΡΑΤΗΣ: Προσπάθησα πολύ να αποδείξω το αντίθετο, ότι δηλαδή η αληθινή γνώση είναι ανάμνηση και βρίσκεται μέσα μας, αλλά κατάφερα το αντίθετο και αυτοακυρώθηκα: Δεν υπάρχει σοφός άνθρωπος και το προνόμιο αυτό ανήκει μόνο στους θεούς. Ας αφήσουμε όμως εμένα και ας εξετάσουμε γιατί σε κρίνουν οι φιλόσοφοι.

ΙΗΣΟΥΣ: Ας γίνει. Πριν όμως με κρίνεις, θυμήσου ότι κι εσύ κατηγορήθηκες γιατί εισάγεις καινά δαιμόνια και γιατί διαφθείρεις τους νέους.

ΣΩΚΡΑΤΗΣ: Εγώ πήρα το ρόλο του συνηγόρου, και των φιλοσόφων και του δικού σου. Εδώ τελειώνουν οι ερωτήσεις μου. Δεν θα σε κρίνω εγώ, θα σε κρίνουν εκείνες εκεί, η Αλήθεια και η Φιλοσοφία.

ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ: Ετούτοι εδώ μπροστά με τα σκήπτρα, σε κατηγορούν ότι υπήρξες ο καταλύτης μιας εποχής με συνέπεια να φέρεις την καταστροφή στα ιερά και τα όσια που άφησαν ως κληρονομιά οι φιλόσοφοι και οι ποιητές στην ανθρωπότητα κι ότι αντίθετα έφερες το μίσος, τον φανατισμό, το δογματισμό και τη θρησκοληψία της εκκλησίας στην ιστορία, με αποτέλεσμα να καταλύσεις τα ελεύθερα ήθη των Ελλήνων, τον Μωσαϊκό νόμο των Ιουδαίων και την Ιερατική τέχνη των Αιγυπτίων, παραδίδοντας μετά φόβου θεού στα δεσμά της Θεοκρατίας.

Ετούτοι πιο πίσω με τις δάδες, σε κατηγορούν ότι ύψωσες τη φωνή σου πιο ψηλά από εκείνη των φιλοσόφων και των ποιητών, ότι αποδοκίμασες τη φιλοσοφία, την επιστήμη και την τέχνη, κι ότι παρέσυρες τον κόσμο σε μια ουτοπική αγάπη και σε μια μετριοπάθεια που προσέβαλλαν την αλήθεια.

ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΙΗΣΟΥ: Αλήθεια υπήρξα ο καταλύτης μιας εκφυλισμένης δόξας και μιας έκπτωτης εποχής που η σαπίλα της είχε διώξει ήδη μακριά τους φιλόσοφους και τους ποιητές, παρά τις ελάχιστες εξαιρέσεις. Η ελευθερία των Ελλήνων είχε ήδη καταλυθεί από τον κιναιδισμό των Ρωμαίων, ο Μωσαϊκός Νόμος των Ιουδαίων είχε ήδη καταργηθεί από τον Νόμο του Καίσαρα, η Ιερατική Τέχνη των Αιγυπτίων είχε ήδη διαβρωθεί από τις ερμητικές αδελφότητες.
Δεν έκανα τίποτα παραπάνω απ' ότι θα έκανε κάθε υιός του ανθρώπου: Να ακολουθήσω τον μονόδρομό μου προς το Γολγοθά και να προτρέψω όποιον θέλει να με ακολουθήσει να πορευτεί το δικό του μονοπάτι προς το δικό του Γολγοθά. Δεν ζήτησα ούτε να με λατρέψουν, ούτε να με ανακηρύξουν ως θεό. Ζήτησα να μελετήσουν τις Γραφές, χωρίς να ορίσω ποιες, και ζήτησα να με καταλάβουν για να μπορέσουν να νιώσουν το δράμα μου κι έτσι να νιώσουν την αγάπη μέσα τους και να γίνουν αγνοί σαν παιδιά. Ναι, είναι αλήθεια ότι ύψωσα πιο ψηλά τη φωνή μου από εκείνη των φιλοσόφων και των ποιητών, αλλά το έκανα για να ακουστεί η λέξη Λόγος ελληνικά, στα πέρατα του κόσμου! Μ' αυτό τον τρόπο θέλησα να δείξω στους ανθρώπους ότι δεν υπήρξα ποτέ κι ότι το είδωλό μου είναι ένα σύμβολο. Και για να μην νιώθετε αδικημένοι, σας θυμίζω ότι και οι γνωστικοί φιλόσοφοι -αν και χριστιανοί- διώχθηκαν το ίδιο με εσάς, τόσο από την Χριστιανική Εκκλησία όσο και από την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Να σας θυμίσω επίσης, ότι με το τέλος της ελληνιστικής εποχής, οι Έλληνες είχαν καταληφθεί από τους Ρωμαίους και ότι οι Ρωμαίοι οικειοποιήθηκαν τον ελληνικό πολιτισμό και τον παραχάραξαν, μεταστρέφοντας το περήφανο λευκό άλογο σε αναίσχυντο μιαρό γάϊδαρο! Αν είστε εσείς οργισμένοι με τους χριστιανούς και τον ψευδοφιλελεύθερο πολιτισμό τους, τότε τι θα έπρεπε να πω εγώ που σταυρώνουν το όνομά μου τόσα χρόνια τώρα και που καταλογίζουν τις ανίερες πράξεις τους σε εμένα;

Ήταν αναπόφευκτο να μην θαυμάσω τη σοφία των διδαγμάτων σας, τον τρόπο ορισμού σας, την συμβολική τέχνη σας, τις παραβολές του ενάρετου βίου και την ελευθερία του τρόπου σας, ακόμη κι αν αυτή πληρώνεται με θάνατο! Ήταν αναπόφεκτο λοιπόν να μην σας μιμηθώ! Είδα όμως ότι οι περισσότεροι στην εποχή μου δεν διακατέχονταν από έρωτα για τη φιλοσοφία και ότι εκείνο που τους απασχολούσε ήταν η δόξα και οι τιμές. Επιφανειακά, ο καθένας μπορεί να φαίνεται σαν φιλόσοφος, αρκεί να έχει το παρουσιαστικό ενός ανδριάντα και τις γνώσεις των κειμένων, αλλά παραδόξως αυτό έρχεται σε αντίφαση με τον πραγματικό εαυτό των περισσοτέρων. Ο ληστής δεν είναι άξιος να υποδυθεί το ρόλο του Ηρακλή στο θέατρο, όσο καλός υποκριτής και να είναι! Τι νομίζετε; Δεν συνάντησα μυημένους που θεάτριζαν τα μυστήρια που τους αποκάλυψαν οι δύο θεές και με τα καμώματα των οποίων είχα αγανακτήσει; Συνάντησα στο δρόμο μου ανθρώπους πιο δειλούς κι από τους λαγούς, πιο θερμόαιμους κι από τα κουτάβια, πιο κόλακες και από τους πιθήκους, πιο ξεδιάντροπους κι από τα γαϊδούρια, πιο αρπακτικούς κι από τα όρνια. Ανθρώπους που θέλουν να φαίνονται σοφοί, αλλά είναι γελοίοι όταν τσακώνονται στα πλούσια συμπόσια, γεμάτοι φιλοφρονήσεις και δήθεν ευπρέπεια, ξεφουρνίζοντας αμπελοφιλοσοφίες μπροστά στις εταίρες καθώς δεν αντέχουν το ανέρωτο κρασί της αλήθειας! Με αποτέλεσμα, να γελάνε μυημένοι και αμύητοι μαζί τους και φυσικά να καταφτύνουν όλοι οι σώφρονες άνθρωποι τη φιλοσοφία που βγάζει τέτοια αποβράσματα! Το πιο τραγικό είναι ότι κάνουν κρότο λες και είναι άδειοι τενεκέδες, καθώς
κανείς δεν τους έμαθε ότι η σιωπή είναι χρυσός. Περνάνε τους εαυτούς τους σοφούς, φορώντας την βασιλική τους τιάρα ζητιανεύοντας ακροατές κάτω από το πινακάκι τους και ενώ λένε ότι δεν είναι το χρήμα το παν, παίρνουν βαριά αμοιβή για τις γνώσεις που προσφέρουν! Μα την Αλήθεια! Πέταξαν μακριά τα Έπεα Πτερόεντα και ποιος να ξέρει που έχουν πάει; Συνάντησα στην αγορά του κόσμου ανθρώπους που θεωρούσαν τους εαυτούς τους σπουδαίους και οι οποίοι πάθαιναν αυτό που παθαίνουν τα σκυλιά όταν τους πετάξει κανείς ένα κόκκαλο: Τσακώνονται για το ποιος θα το αρπάξει πρώτος και γαβγίζουν εκείνον που θα το πιάσει. Δεν κατηγορώ εσάς τους φιλόσοφους, αλλά καυτηριάζω εκείνους που επικαλούνται τ' όνομά σας για δικό τους όφελος! Αντί να αναδεικνύουν το έργο σας, προσβάλουν και το έργο σας κι εσάς τους ίδιους και γενικά αποτρέπουν έτσι κάποιον να ασχοληθεί με τη φιλοσοφία! Αυτό το νόημα είχαν τα "ουαί" μου ενάντια στην φαρισαϊκή ηθική τους. Είναι ψέμα λοιπόν να ισχυρίζεστε ότι ήρθα να φέρω την Αγάπη! Μάχαιρα ήρθα να φέρω και Πόλεμο! Πρώτα στον εαυτό σας τον ίδιο και ύστερα στους υποκριτές και τους δήθεν όλου του Κόσμου! Μα οι άνθρωποι δεν κατάλαβαν ή δεν τους συνέφερε να καταλάβουν τίποτα απολύτως από τα λόγια μου! Πήραν τα λόγια μου και τα έκαναν Ευαγγέλια για να εξευμενίζουν έτσι τις ενοχές τους, πήραν την μορφή μου και την έκαναν εικόνισμα για να προσεύχονται να αποκτήσουν περισσότερα υλικά αγαθά. Είπαν ψεύτικα και πονηρά ότι ανέβηκα στο σταυρό για να σηκώσω τις δικές τους αμαρτίες και για να τους σώσω! Όχι! Ήρθα να τελειώσω και να τους δείξω τον τρόπο να τελειωθούν μόνοι τους. Και όσα λένε για Ανάσταση και τα σχετικά, είναι παραμύθια για αλαφροϊσκιωτους
ανθρώπους. Οι κριτές μου δίπλα σας, ο Πλάτων, ο Πρόκλος, ο Πορφύριος, ο Πλούταρχος ή ο Ιάμβλιχος, μπορούν να σαν εξηγήσουν πολύ ικανοποιητικά το τι σημαίνει η αποκατάσταση της ψυχής εν τω Νοητώ! Γι' αυτή την Ανάσταση μίλησα, όχι για σαπισμένα νεκροζώντανα πτώματα που βγαίνουν απ' τους τάφους!
Όσο γι' αυτούς που με ανακήρυξαν γιο του Θεού και με λατρεύουν σαν Θεό, έχω να πω ετούτο: Ας πρόσεχαν. Ποτέ μου δεν ζήτησα κάτι τέτοιο, ούτε είχα ποτέ μου τέτοια αξίωση! Το μόνο που τους ζήτησα είναι να χάσουν τον εαυτό τους αν θέλουν να τον βρουν!
Φτάνει λοιπόν! Αρκετά σταυρώσατε το ανθρώπινο γένος στο ονομά μου! Κοιτάξτε να βγάλετε πρώτα το δόρυ από το μάτι σας και μετά ελάτε να βγάλετε την ακίδα από το δικό μας μάτι! Έχει γεμίσει πια ο κόσμος δάσκαλους, θρησκείες και αιρέσεις που διδάσκουν παραποιημένα το λόγο μου, ενώ από την άλλη υπάρχουν άλλοι τόσοι δάσκαλοι, θρησκείες και αιρέσεις που διδάσκουν ότι εγώ είμαι η αιτία των δεινών τους! Πότε επιτέλους θα καταλάβετε ότι ο καθένας σας είναι κύριος του εαυτού του; Πότε τέλος πάντων περιμένετε να μάθετε ότι όσο υπάρχουν μαθητούδια θα υπάρχουν και διδάσκαλοι;

ΑΛΗΘΕΙΑ: Φιλοσοφία, όσο μιλούσε αυτός ο άνθρωπος, ευχόμουν να ανοίξει η γη να με καταπιεί. Δεν βρήκα ούτε ένα ψέμα ή μία σοφιστία σε όσα είπε.

ΑΙΔΩΣ: Κι εγώ έγινα κατακόκκινη από την ντροπή μου.

ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ: Φοβάμαι ότι την πάθατε όπως οι Ιλιείς. Περιμένατε να σας παίξει δραματικά τις συμφορές της Φρυγίας, μα εκείνος σας παρουσίασε με τρόπο τραγικό τα έργα των υβριστών μου. Ας ανεβούμε όμως στην Ακρόπολη κι όταν σταθούμε μπροστά στον Παρθενώνα, τότε θα ανακοινώσουμε την απόφαση της Δίκης.

ΑΛΗΘΕΙΑ: Ω πανσέβαστη Νίκη, μακάρι να βασιλεύεις πάντοτε στο πλάι της Δίκης και να μας στεφανώνεις!

ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ: Κατηγορούμενε, απαλλάσσεσαι από κάθε κατηγορία! Ας καλέσουμε λοιπόν σε κρίση εκείνους που πραγματικά μας προσβάλουν! Κατήγοροι οι όντως φιλόσοφοι και οι αληθινοί ποιητές. Οι υπόλοιποι φιλοσοφούντες και λογοτέχνες πηγαίνετε να φωνάξετε το πλήθος και να το μαζέψετε εδώ!

ΑΛΗΘΕΙΑ: Δεν βλέπω να έρχονται παραπάνω από τρεις άνθρωποι!

ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ: Λογικό, αφού φοβούνται τη Δίκη.

ΕΜΠΕΔΟΚΛΗΣ: Μα είναι απόλυτα φυσικό. Όσοι βρίσκονται στη φορά του Νείκους φεύγουν μακριά. Όσοι βρίσκονται στη φορά της Φιλότητας θέλουν να έρθουν αλλά φοβούνται.

ΠΑΡΜΕΝΙΔΗΣ: Αφήστε τους στην τύχη τους. Δεν έχει νόημα. Ούτως ή άλλως, τα πάντα είναι Εν.

ΖΗΝΩΝ ΕΛΕΑΤΗΣ: Και να συμπληρώσω ότι τα όμοια γίνονται ανόμοια και τα ανόμοια γίνονται όμοια.

ΜΕΝΙΠΠΟΣ: Περιμένετε λίγο να ανέβω στο βράχο. Προσοχή προσοχή! Όσοι λένε πως είναι φιλόσοφοι κι όσοι θεωρούν πως είναι ποιητές, ας ανέβουν στην Ακρόπολη για ένα συμπόσιο με τους αρχαίους φιλόσοφους! Ο πιο δεινός ρήτορας θα κερδίσει ένα κουλούρι με σουσάμι!

ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ: Δεν βλέπω παραπάνω από πέντε ψυχές.

ΔΙΟΓΕΝΗΣ: Προσοχή προσοχή! Έχουμε φιλοσοφικό συμπόσιο πάνω στην Ακρόπολη των Αθηνών. Ο νικητής θα κερδίσει ως έπαθλο ένα στεφάνι φτιαγμένο από καθαρό χρυσάφι, στολισμένο με διαμάντια και άλλους πολύτιμους λίθους.

ΑΝΑΞΙΜΑΝΔΡΟΣ: Θα είναι καμιά εικοσαριά αυτοί που ανεβαίνουν.

ΣΩΚΡΑΤΗΣ: Προσοχή προσοχή! Έχουμε φιλοσοφική συζήτηση στην Ακρόπολη Αθηνών. Ο νικητής που θα επικρατήσει με την ορθότητα της άποψής του, θα κερδίσει τη γνώση του εαυτού του και του κόσμου!

ΕΠΙΜΕΝΙΔΗΣ: Θα είναι καμιά τριανταριά άνθρωποι. Πάω να πάρω έναν υπνάκο, ξυπνήστε με μόλις μαζευτούν όλοι.

ΣΟΛΩΝ: Προσοχή προσοχή! Έχουμε φιλοσοφική συζήτηση στην Ακρόπολη των Αθηνών! Ο νικητής θα κερδίσει όλα τα αμύθητα πλούτη της Ατλαντίδας!

ΧΡΥΣΙΠΠΟΣ: Πωπω, έρχονται δεκάδες!

ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ: Προσοχή προσοχή! Έχουμε επιστημονική συζήτηση πάνω στην Ακρόπολη Αθηνών! Ο νικητής θα μάθει το μυστικό της αντιβαρύτητας και τον τρόπο να φτιάξει κοσμοσκάφος και να ταξιδέψει σε άλλους πλανήτες!

ΑΡΧΙΜΗΔΗΣ: Συρρέουν εκατοντάδες!

ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ: Προσοχή προσοχή! Έχουμε συμπόσιο αθανάτων πάνω στην Ακρόπολη Αθηνών! Ο νικητής θα πάρει ως έπαθλο το μυστικό του πως θα διατηρεί για πάντα την υγεία του και πως θα επεκτείνει το χρόνο ζωής του πάνω στη γη!

ΑΙΣΧΥΛΟΣ: Ω Θεοί! Έρχονται χιλιάδες!

ΙΗΣΟΥΣ: Προσοχή προσοχή! Έχουμε μυστικό δείπνο πάνω στην Ακρόπολη Αθηνών! Ο νικητής θα κερδίσει το κλειδί της Αλήθειας και την Αιώνια Ζωή!

ΟΜΗΡΟΣ: Ακούω τα ποδοβολητά τους σαν καλπασμούς ατίθασων αλόγων! Ετούτοι που έρχονται πρέπει να είναι εκατομμύρια!

ΑΛΗΘΕΙΑ: Ας υποδεχτούμε τους καλεσμένους μας στα Προπύλαια της Ακροπόλεως! Ησυχία παρακαλώ! Είστε πάρα πολλοί και οι ψίθυροι σας ακούγονται σας βουή μελισσών!

ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ: Εσείς πρώτα που στέκεστε στα δεξιά και φοράτε γραβάτες!

ΝΕΟΠΛΑΤΩΝΙΚΟΙ: Εμείς είμαστε οι αληθινοί φιλόσοφοι που κατανοούν και ορίζουν τις τάξεις των Όντων! Εμείς μόνο και άλλα 7 άτομα στον πλανήτη γνωρίζουμε τις τάξεις των Θεών! Εμείς πρέπει να πάρουμε το έπαθλο!

ΝΕΟΠΥΘΑΓΟΡΕΙΟΙ: Όχι εσείς! Εμείς είμαστε πρώτοι καθώς ο Πυθαγόρας είναι αρχαιότερος του Πλάτωνος και καθώς ο Σπυρίδων Νάγος είναι ο πιο πρόσφατος νεοπυθαγόρειος φιλόσοφος!

ΣΤΩΪΚΟΙ: Ανοησίες! Εμείς τιμάμε αληθινά τους θεούς γιατί αναγνωρίζουμε ότι είναι φυσικά φαινόμενα! Εμείς πρέπει να πάρουμε το έπαθλο καθώς είμαστε οι γνήσιοι αναλυτές της Ηρακλείτειας Φιλοσοφίας!

ΠΕΡΙΠΑΤΗΤΙΚΟΙ: Εμείς γνωρίζουμε το πως λειτουργεί ο κόσμος γιατί έχουμε αρχηγό τον Παμμέγιστο Πανεπιστήμονα Αριστοτέλη! Εμείς γνωρίζουμε γιατί κάνει θόρυβο ο αέρας όταν αστράφτει και γιατί οι βάτραχοι έχουν 2 πόδια και 2 χέρια!

ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΟΙ: Εμείς οι Ακαδημαϊκοί έχουμε εξασκήσει στο έπακρο τη διαλεκτική και αμφισβητούμε τα πάντα, εφόσον δεν αντιτίθονται στις διδαχές του θείου Πλάτωνος!

ΕΠΙΚΟΥΡΕΙΟΙ: Εμείς είμαστε οι καλύτεροι γιατί αφενός γνωρίζουμε τη φυσική επιστήμη, αφετέτου δεν πλανευόμαστε από μύθους σχετικά με τις δεισιδαιμονίες που πίστευαν οι παλαιότεροι και πάνω απ' όλα δεν φοβόμαστε το θάνατο!

ΤΕΚΤΟΝΕΣ: Εμείς είμαστε οι πνευματικοί ηγέτες του κόσμου γιατί είμαστε οι πεφωτισμένοι! Γνωρίζουμε όλα τα μυστικά της υπάρξεως και διατηρήσαμε ζωντανή την ερμητική παράδοση ως τις μέρες μας!

ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ: Εμείς είμαστε οι αληθινοί μέτοχοι της θείας κοινωνίας του Ιησού Χριστού και μόνο εμείς διατηρήσαμε την Πίστη στο Θεάνθρωπο ζωντανή!

ΚΥΝΙΚΟΙ: Μπαμ... Ντουφ... Γκτουπ...

ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ: Ε! Εσείς οι Κυνικοί! Σταματήστε επιτέλους να κοπανάτε τους υπόλοιπους με τα ραβδιά σας!

ΑΛΗΘΕΙΑ: Τι θα κάνουμε με όλους αυτούς; Δεν περίμενα ότι υπήρχαν τόσοι πολλοί φιλόσοφοι και ψυχοσώστες στην εποχή μας!

ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ: Θα κρεμάσουμε το βιβλίο της Απόρρητης Γνώσης σε ένα καλάμι ψαρέματος και θα το επικαλύψουμε με χρυσό και πολύτιμους λίθους. Έτσι, θα δούμε ποιος θα ψαρώσει.

ΑΛΗΘΕΙΑ: Για να δούμε τι ψάρια θα πιάσουμε.

ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ: Διογένη, όλοι αυτοί οι κυνικοί που πιάσαμε, έχουν καμία σχέση με την Κυνική Φιλοσοφία;

ΔΙΟΓΕΝΗΣ: Όση έχω εγώ με τον Αλέξανδρο.

ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ: Πλάτωνα, όλοι αυτοί οι νεοπλατωνικοί έχουν σχέση μαζί σου;

ΠΛΑΤΩΝ: Όση έχω εγώ με τα ποιήματα που έκαψα.

ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ: Ζήνων και Χρύσιππε, όλοι αυτοί οι Στωϊκοί έχουν σχέση μαζί σας;

ΖΗΝΩΝ ΣΤΩΪΚΟΣ: Καμία.

ΧΡΥΣΙΠΠΟΣ: Τόση, όση έχει η Μήδεια του Ευριπίδη με την Μήδεια που διασκεύασα εγώ.

ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ: Αριστοτέλη, αναγνωρίζεις ως δικούς σου όλους αυτούς τους περιπατικούς;

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ: Αν τους γνώριζα, θα έμενα στην Μιέζα της Πιερίας και δεν θα έφτιαχνα ποτέ το Λύκειο.

ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ: Επίκουρε! Κοίταξε πόσοι πολλοί δηλώνουν επικούρειοι! Φαίνεται ότι είσαι της μόδας!

ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ: Αν το γνώριζα όσο ζούσα αυτό, θα έκανα τον Κήπο μου Νεκροταφείο.

ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ: Πυθαγόρα, τι έχεις να πεις για όλους αυτούς που δηλώνουν Νεοπυθαγόρειοι;

ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ: Ότι έχω να τους δείξω το χρυσό μου ..., αλλά άσε καλύτερα. Ποιος είμαι εγώ που θα τους κρίνω όταν σαν μέγα διδάσκαλο έχουν τον Νάγο και τόσους άλλους πεφωτισμένους διδασκάλους;

ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ: Εσύ Σωκράτη, τι έχεις να πεις για όλους αυτούς τους Τέκτονες που έχουν μαζευτεί εδώ;

ΣΩΚΡΑΤΗΣ: Τι να πω; Προτιμώ να ρωτάω.

ΑΛΗΘΕΙΑ: Ωραία, τι θες να ρωτήσεις λοιπόν;

ΣΩΚΡΑΤΗΣ: Μπορείτε να μου φέρετε ένα δοχείο κώνειο;

ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ: Ιησού, εσύ τι έχεις να πεις για τα εκατομμύρια ανθρώπους που βλέπεις κάτω και σε προσκυνούν;

ΙΗΣΟΥΣ: Όστις διψά ας έλθει και όστις θέλει ας λάβει δωρεάν το ύδωρ της Ζωής. Αλλά πρώτα θα πρέπει να απαρνηθεί τον εαυτό του.

ΑΛΗΘΕΙΑ: Βλέπω ότι οι στέφανοι τιμής που έφερα, δεν θα χρειαστούν και θα τους πετάξουμε στα σκουπίδια, έτσι θα μπορέσει ο καθένας να τους φορέσει και να κορδώνεται ότι είναι βασιλιάς.

ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ: Και τι θα κάνουμε με όλους αυτούς που έχουν μαζευτεί εδώ κάτω;

ΑΛΗΘΕΙΑ: Άστους να ανακυκλώνονται αιώνια στον κόσμο της γένεσης. Τι πιο δίκαιο;

ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ: Ας γίνει. Θα ήθελα να ακούσω τον τελευταίο λόγο από τους φιλόσοφους που βρίσκονται εδώ κοντά μας γιατί σε λίγο πρέπει να αναχωρήσουν για τον Κάτω Κόσμο.

ΑΛΗΘΕΙΑ: Ας είναι λοιπόν, αφού το θες ας τους ακούσουμε.

ΟΜΗΡΟΣ: Αν μπορούσα να δω τότε όλη την ιστορία, αντί για τα Έπη θα έγραφα τον "Σουλεϊμάν" κι αυτό πολύ τους είναι!

ΟΡΦΕΑΣ: Αν ήξερα ότι θα βρισκόμουν τώρα εδώ, αντί για ύμνους και αργοναυτικές εκστρατείες, θα επέλεγα να ξανακλείσω τον Φάνητα στο Αυγό του!

ΗΣΙΟΔΟΣ: Αν γνώριζα όλη αυτή την κατάληξη, δεν θα έγραφα τίποτα και θα συνέχιζα να βόσκω τα πρόβατά μου στους πρόποδες του Ελικώνα!

ΕΠΙΜΕΝΙΔΗΣ: Αν έβλεπα σε κάποιο όνειρό μου όλη αυτή την ιστορία, θα επέλεγα να μην ξυπνήσω ποτέ!

ΤΡΑΓΙΚΟΙ: Αν γνωρίζαμε την εξέλιξη της Τραγωδίας μας, θα γράφαμε σαπουνόπερες!

ΣΟΛΩΝ: Αν ήξερα τι κατάληξη θα είχε η δημοκρατία μου, θα γινόμουν κτηνοτρόφος αντί για πολιτικός!

ΑΝΑΞΙΜΑΝΔΡΟΣ: Αν γνώριζα ότι το άπειρο εμπεριέχει μέσα του τόση βλακεία, θα έλεγα ότι τον κόσμο τον έφτιαξε ο θεός και δεν θα έσπαγα σαν βλάκας το κεφάλι μου να βρω την πρώτη αρχή.

ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ: Δεν έχω να πω κάτι, το μόνο που θα πω είναι ότι αυτοί που έκαψαν το Ομακοείο και τις φιλοσοφικές σχολές στον Κρότωνα, βρίσκονται τώρα ενώπιόν σας παριστάνοντας τους φίλους της Σοφίας.

ΕΜΠΕΔΟΚΛΗΣ: Εγώ κάτι ήξερα, γι' αυτό και φρόντισα να πέσω έγκαιρα μέσα στην Αίτνα!

ΠΑΡΜΕΝΙΔΗΣ: Μην ασχολείστε με τα μη Όντα. Το όντως Ον είναι ένα και ταυτίζεται με την Νόηση. Όποιος το καταλαβαίνει αυτό, έχει καλώς.

ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ: Πόσο τραγικό! Όλοι ετούτοι ενδιαφέρονται για τη Θεά Υγεία της οποίας ήμουν ιερέας, μα κανένας δεν φροντίζει την σωματική, ψυχική και νοητική υγεία του παρά μόνο όταν τη χάσει! Τότε αρχίζει και παρακαλάει και κλαίει σαν μικρό παιδί ή σαν γέρος στα τελευταία του!

ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ: Αν γνώριζα ότι θα φτάσει κάποτε ο άνθρωπος να φτιάχνει πυρηνικά όπλα, τότε θα έλεγα ότι μέσα στο Ά-τομο βρήκα το Κενό!

ΠΛΑΤΩΝ: Τι να πω; Αν ήξερα ότι η Πολιτεία μου θα γινόταν η Νέα Τάξη Πραγμάτων και ότι ο Κόσμος των Ιδεών θα γινόταν ο θησαυρός των Πεφωτισμένων, τότε θα επέλεγα να μην κάψω τα ποιήματά μου και να παραμείνω για πάντα ποιητής.

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ: Εγώ δεν έχω παράπονο! Πήραν τις γνώσεις μου και έχτισαν ολόκληρο το δυτικό πολιτισμό. Μόνο που ξέχασαν οι άνθρωποι ότι η Αρετή δεν είναι μόνο διανοητική, αλλά και ηθική. Ελπίζω ότι η ενασχόλησή τους με τα καθ'έκαστα να επιβραδύνει την καταστροφή του πλανήτη.

ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ: Ανάθεμα κι αν καταλάβατε ποτέ τα λόγια μου! Με είπατε υλιστή, με είπατε μαρξιστή, με είπατε μηδενιστή, με είπατε ηδονιστή! Εγώ όμως έζησα τη ζωή μου στον κήπο μου μαζί με τους φίλους μου, αρκούμενος μόνο στα βασικά: Λίγο νερό για τη δίψα, λίγους καρπούς για την πείνα και λίγο κρασί για την λύπη. Όλα τα υπόλοιπα, είναι οι δικές σας επίκτητες ανάγκες!

ΖΗΝΩΝ ΣΤΩΪΚΟΣ: Που να περίμενα ότι η Στοά που έφτιαξα θα γινόταν μια μέρα εκατομμύρια Στοές! Μόνο και μόνο όμως για το αίσχος σας, θα άλλαζα το όνομα της σχολής μου σε Σπηλιά ή κάτι άλλο, έτσι ώστε να μην έχω καμία σχέση ούτε με εσάς ούτε με τις ποδίτσες σας! Η Στοά μου απευθυνόταν σε ανθρώπους, όχι σε γουρούνια σαν κι εσάς κι ας έχετε καταλάβει όλα τα ύπατα αξιώματα της κοινωνικής, πολιτικής και πολιτιστικής ιεραρχίας! Μόνο ετούτο σας λέω: Ο Μ.Α.Τ.Σ. που πιστεύετε σαν Δημιουργό Αρχή, δεν είναι άλλος από τον εαυτό σας. Εμείς δεν είχαμε άλλο μέλημα από το να πολεμάμε αυτό τον εχθρό και ετούτο είναι το νόημα της Απάθειας.
Πηγαίνετε να φιλήσετε κατουρημένες ποδίτσες κάτω από τον διαβήτη με το γνώμονα και κάτω από τον πανεπόπτη οφθαλό, ω τρισάθλιοι! Για εμάς, Θεός είναι η Φύση και πιο συγκεκριμένα η αφανής αρμονία της φύσεως που διέπει την ορατή αρμονία των φαινομένων!

ΔΙΟΓΕΝΗΣ: Επιτρέψτε μου να αποχωρήσω, γιατί αν μείνω παραπάνω σε αυτό το καρναβάλι, θα αρχίσω να σιδηροβολώ!

ΜΕΝΙΠΠΟΣ: Ότι έχω να σας πω, θα σας το πω όταν περάσετε το δρομάκι που οδηγεί στις όχθες του Αχέρωντα.

ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ, ΕΥΚΛΕΙΔΗΣ, ΑΡΧΙΜΗΔΗΣ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΙ, ΦΥΣΙΚΟΙ: Εμείς δεν έχουμε να πούμε και πολλά. Απλά όταν κάνεμε μία ανακάλυψη και χαίρεστε σαν τα παιδάκια που βρίσκουν κρυμμένες καραμέλες στα ντουλάπια, να θυμάστε ότι εμείς είμαστε οι γονείς σας που τα κρύψαμε εκεί.

ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ, ΠΛΩΤΙΝΟΣ, ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ, ΙΑΜΒΛΙΧΟΣ, ΠΡΟΚΛΟΣ ΚΑΙ ΛΟΙΠΟΙ ΠΛΑΤΩΝΙΚΟΙ: Μας φαίνεται ότι έχετε γίνει Βεζίριδες στη θέση του Βεζίρη! Εσείς μας διώξατε όμως στην Ανατολή και κλείσατε την χιλιετή Ακαδημία μας! Εκτιμούμε ότι οι κόποι μας βγήκαν πάλι στην επιφάνεια και ότι μελετούνται από χιλιάδες ανθρώπους. Μέσα στα κείμενά μας θα βρείτε τον τρόπο να ανοίξετε το άνθος του Νου σας και το άνθος της Ψυχής σας. Μην αναλώνεστε λοιπόν σε πινακάκια και σε διατριβές ανθρώπων που δεν έχουν καμία σχέση με εμάς! Φροντίσαμε ώστε ότι έχει διασωθεί να αποτελεί έναν πλήρη οδηγό επιβίωσης και αυτογνωσίας, που αν ερευνήσετε σε βάθος ότι έχουμε αφήσει, θα οδηγηθείτε στη μυστική ατραπό των μυστηρίων κι ας έχουν σταματήσει να τελούνται επίσημα από τους ανθρώπους. Θα είμαστε εκεί και θα στεκόμαστε ως φύλακες και οδηγοί για τους ευσεβείς και τους όσιους. Κι αυτό δεν είναι έπαρση, αυτό είναι δικαίωση!

ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ: Κάτι είχα υποψιαστεί, γι' αυτό φρόντισα ώστε να κρυφτεί το έργο μου στο Ναό της Εφέσιας Αρτέμιδος, μακριά από τα αδιάκριτα μάτια του πλήθους. Η Ανάγκη θέλησε ώστε να εμφανιστεί το έργο μου αποσπασματικά και να γίνει πασίγνωστο. Αυτό ήταν καταδίκη και αποτυχία για μένα. Το έχω ξαναπεί: Για μένα δεν έχουν καμία αξία 10.000 ή 100.000 άνθρωποι όσο έχει ένας που είναι Άξιος! Έτσι κι αλλιώς όλα είναι μάταια. Όπου να' ναι θα έρθει το αείζωον πυρ και θα καταλάβει και θα κρίνει τους πάντες και τα πάντα. Οι κρίσεις που κάνουμε τώρα, μοιάζουν με παιχνίδια παιδιών.

ΣΩΚΡΑΤΗΣ: Ήμουν συνεπής στο λόγο μου. Βγήκα από το Σπήλαιο και ξαναγύρισα για να βγάλω και τους υπόλοιπους. Κι ας με περνάνε για τρελό. Το χρέος μου στον εαυτό μου, στους θεούς, στη φιλοσοφία και στην αλήθεια έκανα. Όλοι με νομίζουν για Σοφό και Παντογνώστη, αλλά ακόμη δεν έχουν καταλάβει ότι δεν γνωρίζω τιποτα! Πως να περιμένω λοιπόν να καταλάβουν ότι δεν γνωρίζουν ούτε εκείνοι τίποτα; Ας είναι. Θα τα ξαναπούμε στον επόμενο ενιαυτό.

ΙΗΣΟΥΣ: Κάποτε είχα μιλήσει για την Ημέρα της Κρίσης. Τι άλλο περιμένατε να είναι; Μήπως περιμένατε να πέφτουν αστέρια από τον ουρανό και να πετάνε στον ορίζοντα άγγελοι καβάλα σε άλογα; Είστε γελασμένοι αν πιστεύατε ότι θα γίνει κάτι τέτοιο. Η Αποκάλυψη που διηγήθηκα στον Ιωάννη, είναι η Αποκάλυψη Εντός. Μέσα στον καθένα. Όταν γίνει, θα κλείσει ο Ενιαυτός, θα γίνει η Συντέλεια του Αιώνος και τότε θα πέσουν τα άστρα και θα ξαναγυρίσουν στην αρχική τους θέση προσδιορίζοντας μία νέα χρυσή εποχή. Όσο για τη βασιλεία των Ουρανών, δεν είναι άλλο από την αποκατάσταση των ψυχών στο Νοητό και από τον καταστερισμό τους στον Ουράνιο Θόλο. Εκεί πάνε μόνον οι ενάρετοι δηλαδή οι σοφοί που έχουν ολοκληρωθεί και έχουν ξαναγίνει παιδιά, όχι μόνο ψυχικά αλλά και νοητικά. Αυτό είναι όλο. Τι άλλο περιμένατε; Όσον αφορά την Κρίση, οι πιο πολλοί βλέπω ότι φαντάζεστε φωτιές, πολέμους, σφαγές, καταστροφές, αίμα, μίσος, σατανάδες, χαοτικό μίσος. Βέβαια, αφού τέτοιοι είστε, τέτοια φαντάζεστε! Είπα στον Ιωάννη λοιπόν ότι θα κατέβω ξανά και να ανεβάσω τους πιο αγαθούς και τους πιο σοφούς από εσάς, αλλά τελικά άλλαξα γνώμη και αυτό θα είναι η ανταπόδοση στην προσβολή που έχετε κάνει στο όνομά μου. Δεν θα ξανακατέβω, ούτε θα υπάρξει δευτέρα παρουσία. Δεν θα γίνει άλλη ημέρα της Κρίσεως, τουλάχιστον όχι από εμένα. Παραδίδω το σκήπτρο μου στον πρώτο άξιο τυχόντα κι ας αποφασίσει εκείνος τι θα κάνει μαζί σας. Εγώ έχω να ασχοληθώ με πιο σοβαρά θέματα. Πάψτε λοιπόν να με επικαλείστε στις προσευχές σας και στις ενοχές σας, γιατί δεν θέλω να έχω καμία σχέση με τον κόσμο σας και με το στενό μυαλό σας. Αν μπορείτε, κάντε μόνο αυτό (κι αυτό είναι αρκετό) : Αγαπάτε αλλήλους ως εαυτόν, απαρνηθείτε τον εαυτό σας, άρατε τον σταυρό σας και ακολουθήστε με. Προσοχή όμως. Όπως είχε πει και στον Ιωάννη, θα έρθουν πολλοί ψευδοπροφήτες που θα σας προσυλλητίσουν στο όνομά μου. Μείνετε άγρυπνοι όπως οι λύκοι στα βουνά και πιστοί στον εαυτό σας και στην αλήθεια όπως όπως οι αμνοί στον ποιμένα. Και ποιμένας σας ας είναι η φιλοσοφία. Αυτή αρκεί. Γιατί εδώ είναι η Σοφία. Όστις έχει νουν ας λογαριάσει τον αριθμόν του θηρίου, διότι είναι αριθμός ανθρώπου. Η Βαβυλώνα θα πέσει. Εγώ είμαι το Α και το Ω, ο πρώτος και ο έσχατος. Και Εγώ είμαι Εσύ. Εκεί η πλατιά και η στενή ως κάμηλος οδός. Τις είναι άξιος να ανοίξει το βιβλίον και να λύσει τας σφραγίδας αυτού;

Οι άθλοι του Ηρακλέους σε αντιστοίχιση με τον Ζωδιακό Κύκλο



Κριός - Τα Άλογα του Διομήδη

O Διομήδης βασίλευε στη Θράκη, ήταν γιος του Άρη και της Κυρήνης, και εκεί ανέτρεφε τα άλογα και τις πολεμικές του φοράδες μέσα στους βάλτους της χώρας του. Όλοι όμως έτρεμαν στο άκουσμά τους γιατί ήσαν άλογα θηριώδη που αφάνιζαν πέρα ως πέρα τη χώρα προκαλώντας ζημιές και κανείς δεν μπόρεσε να τις περιορίσει, ενώ ταυτόχρονα, στο διάβα τους, σκότωναν όλους τους ανθρώπους.
Ο Ηρακλής ζήτησε τη βοήθεια του φίλου του Άβδηρου για την επίτευξη αυτού του άθλου και ξεκίνησαν το ταξίδι καταστρώνοντας το σχέδιό τους. Μαζί και οι δύο ακολούθησαν τα άλογα καθώς περιφέρονταν στις κοιλάδες και τους βάλτους και κατάφεραν να τα περιορίσουν. Ο Ηρακλής έδωσε εντολή στην Άβδηρο να τα οδηγήσει στο πλοίο, χωρίς όμως να τον βοηθήσει, με αποτέλεσμα τα άγρια άλογα να τον ποδοπατήσουν, να τον κατασχίσουν και να ξεφύγουν μανιασμένα. Ο Ηρακλής, σε μια δεύτερη προσπάθεια, τα μάντρωσε για άλλη μια φορά και σοφότερος τώρα, τα έδεσε με αλυσίδες οδηγώντας τα στο πλοίο απαλλάσσοντας την περιοχή από το κακό που έσπερναν.
Το σημείο του Κριού είναι η έναρξη του Ζωδιακού, των άθλων, αλλά και της πορείας για την ανθρώπινη εξέλιξη. Είναι το ζώδιο της φωτιάς, της ορμητικότητας, της λογικής, της δράσης. Η φλόγα φωτίζει και διώχνει τον φόβο. Η τόλμη αναγκάζει τον αντίπαλο να σκεφτεί και να ζυγίσει καλύτερα το ατόπημα της επιθετικότητας και η ορμητικότητα αναζωπυρώνει την επιθυμία για επίτευξη των στόχων μας. Ο άνθρωπος που είναι βυθισμένος στην μορφή και ζει κάτω από την επίδραση της υλικής όψης, ακολουθεί θέλοντας και μη την ατραπό της πλάνης και των φαινομένων. Αλλά ο Ηρακλής, υπερνικά την πλάνη και ως ψυχή ακολουθεί τον αληθινό δρόμο, ανατρέπει την συνηθισμένη πορεία μέσα στην ύλη και ως αφυπνισμένη ψυχή εκπληρώνει τους άθλους. Εδώ ο Ηρακλής σαν ψυχή και ο Άβδηρος ως προσωπικότητα έπρεπε από κοινού να φρουρήσουν τα καταστρεπτικά άλογα. Το πιο σημαντικό στοιχείο είναι η κατανόηση του μεγαλείου των άθλων του Ηρακλή καθώς και του αυθορμητισμού, της επανάληψης και της συνεχής υπέρβασης του εαυτού, που οδηγεί στην επιτυχή ολοκλήρωση των άθλων του.
Ο Ηρακλής άρχισε αυτόν τον άθλο με μερική αποτυχία, σημαδεμένη από το θάνατο του φίλου του, όπως συμβαίνει συχνά με τον ορμητικό, αλλά άπειρο ζηλωτή. Εδώ διαφαίνεται η λανθάνουσα συνείδηση της ύπαρξης στο ξεκίνημα του ανθρώπου και στον κύκλο της εμπειρίας που χρειάζεται να χρησιμοποιηθεί η δύναμη της ζωής με ανιδιοτέλεια και όχι για προσωπική ικανοποίηση και απληστία. Εδώ ο Ηρακλής έπρεπε να αρχίσει μέσα από τον κόσμο των σκέψεων για να περάσει σε νοητικό έλεγχο για την ολοκλήρωση του άθλου.



Ταύρος - Η Σύλληψη του Ταύρου της Κρήτης 

O Ηρακλής διέσχισε τις θάλασσες για να βρεθεί στο ηλιόλουστο νησί της Κρήτης και το Βασιλειά του Μίνωα. Εκεί συνάντησε και τον Ιερό Ταύρο, που κατά μία απόδοση ήταν ο φύλακας του λαβύρινθου, οδηγούμενος από ένα άστρο λαμπερό που είχε στο μεγάλο μέτωπό του. Ο Ταύρος είχε χάσει τα λογικά του και τριγυρνούσε σε άγρια κατάσταση. Ο Ηρακλής τον κυνήγησε, τον έπιασε από τα κέρατα και θριαμβευτικά ανέβηκε στη ράχη του για να τον οδηγήσει προς τους Κύκλωπες, όπου και τον άφησε ελεύθερο. Από μια άλλη πλευρά πιστεύεται πως, ο Ηρακλής οδήγησε τον Ταύρο στον Ιερό Τόπο των Μυκήνων και στον Ευρυσθέα όπου δωρήθηκε στην Ήρα. Εκείνη στη συνέχεια τον άφησε ελεύθερο. 


Ο δεύτερος άθλος του Ηρακλή πραγματεύεται την Κοσμική επιθυμία, την ίδια τη δύναμη της επιθυμίας. Ο δαιδαλώδης λαβύρινθος συμβολίζει την πλάνη, ενώ ο ταύρος αντιστοιχεί στην επιθυμία. Όπως βλέπουμε εδώ, δε θανατώνεται αλλά εξουσιάζεται, όταν ο Ηρακλής με δύναμη και θάρρος καβαλλίκεψε στην πλάτη του. Συμβολίζει τον εξουσιασμό του από τον άνθρωπο, γίνεται ο έλεγχος της ορμής ακόμη και της ζωώδους επιθυμίας, φεύγει από τα σκοτάδια της πλάνης και μέσω της αγνής καρδιάς οδηγείται στο φως και την ελευθερία. Για αυτό κατόπιν αποδίδεται στους Κύκλωπες μετουσιωμένος από την κατώτερη φύση του, σε αυτούς με το ένα μάτι που βρίσκονται κοντά στη Θεία Ψυχή.

Μέσω της δημιουργικής δύναμης του Ταύρου ο Ηρακλής τιθασεύει τα κατώτερα στοιχεία, τα σκοτεινά στοιχεία της φύσης του. Τα μετουσιώνει χρησιμοποιώντας το μάτι του Ταύρου, τον οδηγό του στα ανώτερα συνειδησιακά πεδία που ελέγχουν την ύπαρξη. Η μετουσίωση αυτών των στοιχείων, η τιθάσευση των ζωικών ενστίκτων σε δημιουργική συνείδηση είναι πιθανώς το πρώτο βήμα του εσωτεριστή, πριν ασχοληθεί με τις ανώτερες όψεις της δύναμης. Χωρίς τη δύναμη για μετουσίωση η συνείδηση σε αυτό το μονοπάτι κινδυνεύει να εγκλωβιστεί στις κατώτερες όψεις της δημιουργικότητας, που σχετίζονται μόνο με τη σεξουαλικότητα. 
Περισσότερα στο http://www.e-zine.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=109


Δίδυμοι - Τα Χρυσά Μήλα των Εσπερίδων

Στον κήπο των Εσπερίδων είχε φυτέψει η θεά Ήρα το δέντρο με τα Χρυσά Μήλα που ήταν δώρο της μητέρας-Γης στο γάμο της με το Δία. Ήταν Ιερό Δέντρο, το Δέντρο της Σοφίας, φύλακάς του ήταν ο Λάδωνας, ένα πελώριο φίδι με εκατό κεφάλια ενώ τρεις παρθένες ήταν υπεύθυνες για τη φροντίδα του. Ο Ηρακλής εκτελώντας την εντολή του Ευρυσθέα, ξεκίνησε το ταξίδι απόκτησης των τριών Χρυσών Μήλων από τον κήπο τον Εσπερίδων, ο οποίος τον προειδοποίησε πως για την ολοκλήρωσή του θα αντιμετώπιζε πέντε δοκιμασίες. Αρχικά, θα έπρεπε να βρει το σωστό δρόμο που θα τον οδηγούσε στον κήπο των Εσπερίδων. Σε αυτή του την προσπάθεια συνάντησε τον πολύμορφο Νηρέα όπου του απέσπασε κάποια πληροφορία, χωρίς όμως να την εκμεταλλευτεί με τη γνώση που άρμοζε. Συνεχίζοντας για την αναζήτηση του κήπου συνάντησε τον αλυσοδεμένο Προμηθέα και απελευθερώνοντάς τον εκείνος τον συμβούλευσε πως έπρεπε να συναντήσει στην άκρη του κόσμου τον Άτλαντα για να φτάσει πιο κοντά στο στόχο του. Το πρόσωπό του ήταν χαραγμένο από τον πόνο καθώς σήκωνε τόσο καιρό τώρα στους ώμους του το βάρος του κόσμου. Ο Ηρακλής θέλοντας να τον βοηθήσει σήκωσε το φορτίο του για λίγο, με κάποιο αντάλλαγμα, να του φέρει ο Άτλαντας τα Χρυσά Μήλα από τον κήπο των Εσπερίδων. Πράγματι με αυτή τη συνεργασία τα Μήλα προσφέρθηκαν με αγάπη από τον Άτλαντα στον ήρωά μας ολοκληρώνοντας τον τρίτο του άθλο.


Εδώ εκφράζεται το θετικό έργο του ζηλωτή στο φυσικό πεδίο, καθώς αρχίζει να κατανοεί τον εαυτό του, εδώ αρχίζει το έργο ‘ενοποίησης’ στο φυσικό πεδίο της ψυχής και του σώματος. Εκφράζεται η βαθιά επιθυμία για την απόκτηση των χρυσών μήλων της Σοφίας, για να περάσει ο άνθρωπος στη δράση-εκδήλωση, όπου η γνώση μετατρέπεται σε Σοφία. Στον άθλο αυτό, ο Ηρακλής αντιμετωπίζει το τεράστιο έργο να συνενώσει τους δύο πόλους της ύπαρξης και να συντονίσει-ενοποιήσει ψυχή και σώμα ώστε, η δυαδικότητα να δώσει θέση στην ενότητα και να συγχωνευθούν τα ζεύγη των αντιθέτων. Να αφυπνίσει τη συνείδησή του και να αποκαταστήσει την επαφή με την ψυχή αναγνωρίζοντας αρχικά τις ιδιότητές της. Ο Ηρακλής απελευθέρωσε τον εαυτό του, σαν ένας ειλικρινής ερευνητής, ξέφυγε από το κόσμο της αυταπάτης συνεχίζει απελευθερώνοντας τον Προμηθέα, από τα βασανιστήρια του παρελθόντος, τις επιθυμίες που τον βασάνιζαν. Και στη συνέχεια εγκαταλείπει την προσπάθειά του για να βοηθήσει τον κόσμο, μέσω του Άτλαντα, για να ανταμειφθεί με τα Χρυσά Μήλα των Εσπερίδων. Στην αρχή του άθλου έρχεται σε επαφή με την ψυχή του, σαν το Νηρέα ενώ στο τέλος έχοντας ξεπεράσει την θυμική αυταπάτη, κατορθώνει να δει τις τρεις όψεις τη ψυχής του, τρεις παρθένες, κερδίζοντας τα έργα της αγάπης και της σοφίας για την ολοκλήρωση μέσω της υπηρεσίας. Εφόδια για να βαδίσει το Δρόμο του ώστε, Σώμα Ψυχή και Πνεύμα Νους, Αγάπη και Θέληση να εκφραστούν μέσα από την Υπηρεσία για τον Κόσμο.

Περισσότερα στο 
http://www.e-zine.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=110


Καρκίνος - Η Ελαφίνα της Αρτέμιδας 

Σε αυτόν τον άθλο ο Ευρυσθέας στέλνει τον Ηρακλή να συλλάβει την Χρυσοκέρατη Ελαφίνα που ήταν αφιερωμένη στη θεά της Σελήνης, την Άρτεμη. Για κάποιους δώρο της Ταϋγέτης προς τη θεά, όταν τη γλίτωσε από τις ορμές του Δία, και για άλλους δώρο προς τη Διάνα, την κόρη του Ήλιου. Η ελαφίνα αυτή είχε χρυσά κέρατα και οπλές, ο ήρωάς μας προσπαθούσε να την πιάσει για μήνες, ένα ολόκληρο χρόνο την κυνηγούσε χωρίς αποτέλεσμα μέχρις ότου να βρει την κατάλληλη ευκαιρία για να την αιχμαλωτίσει. Και πράγματι έπιασε την ελαφίνα και την οδήγησε στο Ναό των Μυκηνών πάνω στον Ιερό βωμό εμπρός σ το Διδάσκαλό του Ευρυσθέα, ολοκληρώνοντας και αυτόν τον άθλο. 


Εδώ ο Ηρακλής δέχεται ένα μάθημα μεγάλης σημασίας για την ύπαρξή του, γιατί σε αυτόν τον άθλο μετουσιώνει το ένστικτό του σε ενόραση, διάνοια και διαίσθηση και όλα αυτά μαζί, οδηγούν τη διανόηση στην ύψιστη κατανόηση. Όλα αυτά δεν είναι παρά όψεις της συνείδησης και της ανταπόκρισης του ανθρώπου προς το περιβάλλον και τον κόσμο μέσα στον οποίο βρίσκει τον πραγματικό-αληθινό εαυτό του. Όπως η ύλη πρέπει να ανυψωθεί μέχρι τον ουρανό έτσι και το ένστικτο πρέπει επίσης να ανυψωθεί να μετουσιωθεί σε ενόραση, που στο μύθο μας η ελαφίνα συμβολίζει. Η ελαφίνα είναι η διάνοια και ο ήρωάς μας είναι ο μεγάλος αναζητητής. Το ενδιάμεσο στάδιο είναι το στάδιο της διανόησης. Τώρα, η μεγάλη ανάγκη του Ηρακλή τον ωθεί στο να αναπτύξει την ενόρασή του και να εξοικειωθεί με αυτήν την υποσυνείδητη στιγμιαία αναγνώριση της αλήθειας και της πραγματικότητας. Εφόδιο που θα χρησιμοποιήσει και στους μετέπειτα άθλους του αλλά και στην ολοκλήρωση της ύπαρξής του μέσω των επιτεύξεών του.

Περισσότερα στο 
http://www.e-zine.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=119

Λέων - Το Λιοντάρι της Νεμέας

Σε αυτόν τον άθλο ο Ευρυσθέας στέλνει τον Ηρακλή να σκοτώσει το λιοντάρι της Νεμέας, παιδί της Έχιδνας με τον Όρθο, όπου με την καταστρεπτική του δύναμη ερήμωνε την κοιλάδα κατασπαράζοντας ζώα και ανθρώπους. Ο ήρωάς μας προσπάθησε να αντιμετωπίσει το λιοντάρι σκορπίζοντας βέλη εναντίον του χωρίς όμως να καταφέρει να το πληγώσει, άτρωτο καθώς ήταν, και αποφάσισε να αναμετρηθεί μαζί του μέσα στη σπηλιά που είχε για φωλιά. Εκεί δυστυχώς υπήρχαν δύο είσοδοι και πάλι το λιοντάρι του ξέφευγε ώσπου έκλεισε το ένα άνοιγμα και χωρίς όπλα τώρα, μόνο με τη μαγική του δύναμη μέσα στη σκοτεινιά της σπηλιάς παλεύοντας για αρκετή ώρα, το αντιμετώπισε στραγγαλίζοντάς το με τα μπράτσα του. Τελειώνει αυτή την αναμέτρηση ο ήρωάς μας γδέρνοντας το δέρμα του ζώου έξω από την είσοδο της σπηλιάς ενώ στη συνέχεια το πρόσφερε στο Δάσκαλό του εξασφαλίζοντας ταυτόχρονα την άδεια να το φορά σαν πανοπλία. 


Ο Ηρακλής ως αληθινός ζηλωτής, βρίσκεται αντιμέτωπος με το λιοντάρι της προσωπικότητας, το κατώτερο ένστικτο, την πανίσχυρη όψη που τρέχει ξέφρενα και απειλή, με έντονο το στοιχείο της ατομικότητας, του εγωισμού και της επιθετικότητας, με μια καταστρεπτική δύναμη για όλους και όλα. Εδώ απλοϊκά και μόνο με τη δική του δύναμη, με τα χέρια του και χωρίς όπλα, με μια μαγική θα λέγαμε δύναμη, αντιμετωπίζει το δικό του «τέρας» τιθασεύοντάς το και χρησιμοποιώντας το για μια βαθιά κατανόηση της ύπαρξής του. Εδώ αποκτά τον αυτοέλεγχό του, έρχεται σε επαφή με την ατομική του συνείδηση, και με αυτήν σαν εφόδιο, προσφέρει ομαδικά. Φορώντας το δέρμα του ζώου ο Ηρακλής γίνεται Πρίγκιπας, Βασιλιάς, Κυβερνήτης με οδηγό την Ψυχή, γίνεται ο «πεντάκτινος αστέρας» σύμβολο της ατομικοποίησης της ανθρωπότητας όπου το ανθρώπινο ον γνωρίζει τον έσω εαυτό του, αποκτά επίγνωση ως ο Εαυτός και γίνεται πραγματικός υπηρέτης του φωτός.

Περισσότερα στο 
http://www.e-zine.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=120


Παρθένος - Η Ζώνη της Ιππολύτης 

Ο Ηρακλής σε αυτόν τον άθλο καλείται να φέρει στον Ευρυσθέα την ξακουστή Ζώνη, σύμβολο αρχηγίας της Βασίλισσας των Αμαζόνων Ιππολύτης, δώρο από την Αφροδίτη-τη θεά της Αγάπης. Η Ιππολύτη, η φιλοπόλεμη Βασίλισσα, γνώριζε για την αποστολή του ήρωά μας και με ειρηνική διάθεση τον υποδέχθηκε στον τόπο της. Παρόλο που η ίδια του πρόσφερε με τη θέλησή της τη Ζώνη της, ο ήρωάς μας την σκότωσε μη διακρίνοντας την προθυμία της. Υπάρχει και μία άλλη απόδοση που θέλει την Ήρα να σπέρνει την αμφιβολία στις Αμαζόνες πως, ο Ηρακλής θα τους άρπαζε το Βασίλειο, φέρνοντας έτσι τη σύγκρουση αλλά και το θάνατο των Αμαζόνων και της Βασίλισσάς τους. Αυτή η εξέλιξη του άθλου έφερε μεγάλη απογοήτευση στο Δάσκαλο Ευρυσθέα γιατί, του απέδειξε πως, ο ήρωάς μας δεν μπόρεσε να διακρίνει την προσφορά, ούτε και κατάλαβε την αξία του δώρου της μεγάλης Βασίλισσας. 


Ο Ηρακλής εδώ, αν και πέτυχε τον αντικειμενικό του σκοπό, δεν κατάλαβε την πνευματική αποστολή του άθλου του, τον πόλεμο των δύο φύλων, που έχει αρχαία προέλευση. Ενώ έπρεπε να αποκαλύψει την κρυμμένη πνευματική πραγματικότητα αντί αυτού, σκοτώνει εκείνο που τον αγαπά και που χωρίς να το ξέρει του πρόσφερε αγάπη και δύναμη που τόσο χρειαζόταν. Απαιτείται μετά από αυτό να συλλογιστεί βαθιά για το δρόμο της Ζωής και του Θανάτου. 

Εδώ εκδηλώνεται η δύναμη του ορατού και του αόρατου, όπου η ψυχή ενοποιείται συνειδητά με την μορφή και συγχρόνως με το πνεύμα, δηλαδή το χειροπιαστό και αντικειμενικό από τη μια και αυτό που εκφράζει την όλη δημιουργική διαδικασία από την άλλη. Βλέπουμε την πορεία για την ανάδυση του πνευματικού ανθρώπου που γίνεται μέσα από τον έλεγχο της ύλης. 

Η ζώνη που κατείχε η Ιππολύτη ήταν σύμβολο ενότητας, αποτέλεσμα αγώνων, σύμβολο της Μητρότητας και του ιερού Παιδιού, προς το οποίο στρέφεται με ειλικρίνεια κάθε ανθρώπινη φύση για την εξέλιξή της.

Περισσότερα στο 
http://www.e-zine.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=121


Ζυγός - Ο Ερυμάνθιος Κάπρος 

Ο Ευρυσθέας ζήτησε από τον Ηρακλή να του φέρει ζωντανό τον Ερυμάνθιο Κάπρο, ένα φοβερό αγριογούρουνο που προξενούσε μεγάλες καταστροφές στα βουνά της Αρκαδίας. Ξεκίνησε, ο ήρωάς μας, την αναζήτησή του ανιχνεύοντας τα χνάρια του Κάπρου, με μοναδικό όπλο το ρόπαλό του, ψηλά στις χιονισμένες βουνοκορφές. Αντί όμως να ολοκληρώσει την αναζήτησή του κατέληξε να πίνει κρασί μαζί με τους Κένταυρους Φώλο και Χείρωνα, ένα κρασί που ήταν για όλους τους Κένταυρους, ξεχνώντας το μεγάλο έργο που είχε αναλάβει. Αυτό προκάλεσε θυμό στους υπόλοιπους με τραγική κατάληξη το θάνατο του Φώλου και το Χείρωνα από τα χέρια του ήρωά μας. Και όσο οι υπόλοιποι Κένταυροι θρηνούσαν για το χαμό των αδελφών τους ο Ηρακλής τόσκασε και ξεκίνησε τον άθλο που είχε αφήσει ανολοκλήρωτο, ανέβηκε στα ψηλά βουνά και έστησε παγίδα για να αιχμαλωτίσει τον Κάπρο. Πάλεψε μαζί του και του πέρασε μια θηλιά δένοντας χέρια και πόδια και τον έβαλε στους ώμους του. Έτσι τον εμφάνισε εμπρός στο Δάσκαλό του, ο οποίος του ανακοίνωσε πως «πρέπει να συλλογιστείς πάνω στα μαθήματα και τις δοκιμασίες του παρελθόντος. Δύο φορές σκότωσες αυτό που έπρεπε να αγαπάς, να κοιτάξεις βαθιά μέσα του και να μάθεις το γιατί». Παράλληλα υπάρχει και μια άλλη απόδοση που θέλει τον Ηρακλή να σφαγιάζει τον Κάπρο και να φορά το δέρμα του στους ώμους του μαζί με τη λεοντή. Αν και υπάρχει και μια ακόμη που αναφέρει πως, καθώς αιχμαλώτισε τον Κάπρο του έδεσε τα πίσω του πόδια και τον κατέβαζε τραγουδώντας στην βουνοπλαγιά με τα μπροστινά, ένα θέαμα που προκάλεσε πολλά γέλια σε όσους το έβλεπαν. 

Ο Ηρακλής σε αυτόν τον άθλο δεν χρησιμοποίησε τη μεγάλη του δύναμη για να αιχμαλωτίσει τον Κάπρο αλλά στήνει παγίδα, περιμένει υπομονετικά και αφήνει το θηρίο να αυτοπαγιδευτεί. Αυτός είναι ο μόνος άθλος που καταλήγει σε ένα ξέσπασμα γέλιου κάνοντας το θηρίο αντικείμενο γελοιοποίησης. Πολλές τρομακτικές εμπειρίες της ζωής μας, αυτά που θεωρούμε σοβαρά και έχουν βαρύτητα μέσα μας, με μια ελαφρώς αλλόκοτη προοπτική μπορούν να μεταβληθούν χάριν της αίσθησης του χιούμορ. Εδώ χρειάζεται να μάθει για την αληθινή ισοστάθμιση, τη δυναμική ισορροπία, την αυτοκυριαρχία. Σαν μια πολυάσχολη αράχνη ο άνθρωπος του Ζυγού υφαίνει συνεχώς νήματα σχέσεων και δημιουργεί ένα ευαίσθητο δίκτυο εννοιών με αποτέλεσμα τη σύνθεση. Μεταξύ Γης και Ουρανού κοιτά προς τα πάνω το όραμα, αλλά και προς τα κάτω τους βάλτους και τη λάσπη. Αφ’ ενός γνωρίζει τα υψηλά ιδανικά, αφ’ ετέρου τα απαρνείται. Είναι συνεχώς τοποθετημένος μεταξύ των δύο κόσμων για να μπορέσει να αποκτήσει κατανόηση του υψηλότερου ιδανικού αλλά και του πιο χαμηλού, του αφηρημένου και του συγκεκριμένου, του καλού και του κακού, του υπέροχου και του ασήμαντου και όλα αυτά καταλήγουν στην Συμπόνια και την Κατανόηση. Και η αποκτημένη Γνώση που επέρχεται στη συνέχεια είναι, η λύτρωση από την ψευδαίσθηση. Χωρίς επαρκές μέτρο ο κόσμος μας δεν θα μπορούσε να έχει διάρκεια και συνέχεια.


Περισσότερα στο 
http://www.e-zine.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=126


Σκορπιός - H Λερναία Ύδρα 

«Δίπλα στον ποταμό Αμυμώνη του Άργους βρίσκεται το έλος όπου πλαγιάζει το αθάνατο τέρας με τα εννιά κεφάλια. Ετοιμάσου Ηρακλή, είπε ο Μέγας Προεστός, να πολεμήσεις μαζί του μα πρόσεχε γιατί καθώς θα κόβεις το ένα του κεφάλι δύο θα ξεπετιόνται».

Το τέλμα όπου λίμναζε η Λερναία Ύδρα, παιδί της Έχιδνας και του Τυφώνα, μόλυνε με τη δυσωδία της όλη την ατμόσφαιρα, ο Ηρακλής βρήκε την φωλιά του τέρατος μέσα σε μια σπηλιά και ρίχνοντας πυρακτωμένα βέλη το ξετρύπωσε. Εκείνο εμφανίστηκε πετώντας φωτιές από το στόμα έχοντας δηλητηριώδη ανάσα, ενώ η φολιδωτή ουρά του μαστίγωνε τον αέρα. Ο Ηρακλής κατάφερε να της κόψει ένα κεφάλι μα πριν καν αυτό πέσει κάτω ξεφύτρωσαν δύο στη θέση του κάνοντας το τέρας ολοένα και δυνατότερο. Τότε ο Ηρακλής ενθυμούμενος τη συμβουλή του δασκάλου του «Εγειρόμεθα κλίνοντες το γόνυ» άρπαξε την Ύδρα με τα γυμνά του χέρια και τη σήκωσε ψηλά και όσο αυτή κρεμόταν στον αέρα η δύναμή της γινότανε ολοένα και μικρότερη ενώ το φως και ο καθαρός αέρας ολοκλήρωσαν το αποτέλεσμα. Οι εννέα κεφαλές κρέμονταν και ο Ηρακλής διέκρινε τη μία μυστική κεφαλή, την έκοψε και την έθαψε βαθιά. Έχουμε και άλλη μια απόδοση όπου, όταν έκοβε τα κεφάλια της Ύδρας ο Ηρακλής, έχοντας τη βοήθεια του Ιόλαου, ακουμπούσε έναν αναμμένο δαυλό στην πληγή καίγοντάς την, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να αναγεννηθεί.
 

Εδώ ο Ηρακλής αρχικά αναγνωρίζει την ύπαρξη της Ύδρας, την αναζητά και τέλος την σκοτώνει. Χρειάζεται διάκριση για να αναγνωρίσει την ύπαρξή της, υπομονή για να ανακαλύψει τη φωλιά της και ταπεινοφροσύνη για να φέρει τα ακάθαρτα στοιχεία του υποσυνείδητου στην επιφάνεια και να τα εκθέσει στο φως της σοφίας. 

Ο Ηρακλής έπρεπε να σηκώσει το τέρας από το βάλτο, από τη λάσπη στον καθαρό αέρα σε μια άλλη διάσταση, σε μια πιο εξυψωμένη σκέψη που αναζητά και ερευνά. 

Το έργο που ανατέθηκε στον Ηρακλή έχει εννέα πλευρές. Κάθε κεφαλή της Ύδρας αντιπροσωπεύει και ένα από τα προβλήματα, τρεις συμβολίζουν τις ορέξεις που συνδέονται: με το σεξ-άνεση-χρήμα. Η επόμενη τριάδα αφορά τα πάθη: τον φόβο-το μίσος-την επιθυμία για δύναμη. Οι τελευταία τριάδα αντιπροσωπεύει τις κακίες του ανθρώπινου νου: υπερηφάνεια-χωριστικότητα-σκληρότητα. 

Ο άνθρωπος κατανοεί ότι ένα τέρας βρίσκεται κρυμμένο στις υπόγειες περιοχές της συνείδησής του και χρειάζεται να επικαλεστεί ένα λαμπρότερο φως, για να ξεπεράσει την μεγάλη πλάνη της μορφής της ύλης, το Φως της Ψυχής, το Φως της Σοφίας για να τον βοηθήσουν να εξουδετερώσει τα πρόσωπα της Ύδρας μέσα του.

Περισσότερα στο 
http://www.e-zine.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=129


Τοξότης - Οι Στυμφαλίδες Όρνιθες 

Στη Βόρεια Αρκαδία στους πρόποδες του βουνού Στύμφαλος βρισκόταν το χωριό και η λίμνη Στύμφαλος και Στυμφαλίδα αντίστοιχα. «Πήγαινε Ηρακλή να βρεις το βάλτο της Στυμφαλίας όπου κατοικούν τα όρνεα» είπε, ο Δάσκαλος στον Ηρακλή. Αυτά τα όρνεα κρύβονταν μέσα στη πυκνή βλάστηση, μεγαλόσωμα, σιχαμένα και άγρια, με σιδερένιο ράμφος ακονισμένο σαν σπαθί. Τα φτερά τους φαίνονταν σαν ατσάλινα βέλη και μπορούσαν να σχίσουν σχεδόν τα πάντα, τα νύχια τους ήταν δυνατά σαν το ράμφος τους. Φρόντισαν να κρυφτούν στο δάσος για να μην τους κατασπαράξουν οι λύκοι, αλλά εξελίχθηκαν σε όρνεα που έτρωγαν ανθρώπινες σάρκες.

Φτάνοντας ο Ηρακλής άκουσε τα πουλιά που έκραζαν βραχνά, απειλητικά και παράφωνα, είδε τα τρία μεγαλύτερα που ήταν άγρια και επιτίθονταν με ορμή. Ο Ηρακλής, προσπάθησε να τα σκοτώσει με το ρόπαλο και τα βέλη, χωρίς μεγάλη επιτυχία. Λέγεται πως ήρθε για βοήθεια η θεά Αθηνά και του έδωσε χάλκινα κρόταλα, για άλλους τα κρόταλα ήταν του ίδιου, τα οποία έκαναν εκκωφαντικό θόρυβο και έτσι μπόρεσε να τα ξετρυπώσει από την πυκνή τους βλάστηση. Σκότωσε τα περισσότερα, ξετρυπώνοντάς τα με τη βοήθεια του δυνατού ήχου των κροτάλων, και όσα απέμειναν έφυγαν μακριά.
 

Στο ζώδιου του Τοξότη βλέπουμε την αλήθεια σαν όλο, χρησιμοποιώντας τα βέλη της σκέψης μας σωστά, αντικρίζουμε τον τελικό μας στόχο. Βλέπουμε την αλήθεια μέσα μας, σαν ένας ζηλωτής της εξέλιξης, σαν ένα πνεύμα που πετά ελεύθερα. 

Η θεά Αθηνά εδώ, βοηθά ώστε να βγει από την πλάνη, χτυπώντας κάθε τόσο τα κύμβαλα, αφυπνίζοντας στην ουσία την ύπαρξη, βλέποντας ό,τι κρυβόταν βαθιά. 

Οι βάλτοι είναι σύμβολα του νου και του συναισθήματος, συμβολίζουν όλο το νέφος των μορφών-σκέψεων όπου κάθε είδος όρνεου πρέπει να αποκαλυφθεί, ώστε να τα αντικρίσουμε και να τα νικήσουμε. Τα όρνεα συμβολίζουν τη σκληρή κακολογία (κουτσομπολιό), την περιαυτολογία (εγωιστική ομιλία), αλλά και την «ρίψη μαργαρίτων εμπρός στους χοίρους». Τι σημαίνουν αυτά; Λέγεται πως η κακολογία είναι πνευματική δολοφονία γιατί, παίρνουμε ό,τι δίνουμε, εξάλλου δεν μπορεί κάποιος να προσφέρει υπηρεσία χωρίς να διακατέχεται από καλοσύνη και αγάπη. Αν φροντίσουμε για την αβλάβεια στη σκέψη, στο λόγο και στην πράξη, η εχθρότητα αυτόματα παύει να εκφράζεται από την εγωιστική μας ύπαρξη. Και τέλος, δεν μπορούμε να μιλάμε με ανθρώπους για πράγματα που δεν είναι προετοιμασμένοι να δεχτούν ή να κατανοήσουν, δεν μπορούν οι μαργαρίτες να φυτρώσουν μέσα σε βαλτώδες έδαφος. 
Περισσότερα στο http://www.e-zine.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=130


Αιγόκερως - Η σύλληψη του Κέρβερου και η κάθοδος στον Άδη
 Ο Ηρακλής ξεκινά ένα ταξίδι σωτηρίας για τον Τιτάνα Προμηθέα γιο της Τιτανίδας Θέμιδας ή της Γης ενώ για άλλους της Ωκεανίδας Κλυμένης με πατέρα τον Τιτάνα Ιαπετό. Ως άλλος ήρωας ο Προμηθέας, καταδικάζεται σε έναν αιώνιο βασανισμό μέσα στις πύλες της σκοτεινιάς του Άδη. Τούτο γιατί βοήθησε την ανθρωπότητα κλέβοντας τη φωτιά από τους θεούς και προσφέροντάς την στους ανθρώπους. Ο πυροφόρος θεός, το πνεύμα της φωτιάς, μυθοποιήθηκε σαν θεσμοθέτης της Εστίας, του Βωμού, της Θυσίας. Η σημασία της φωτιάς για τη συντήρηση του ανθρώπου, για την εξέλιξη του πολιτισμού έκανε τον Προμηθέα να εναντιωθεί ως γνήσιο «ανεξάρτητο πνεύμα» προς τον πατέρα όλων των θεών τον Ολύμπιο Δία. Και αυτό έφερε τον Προμηθέα αντιμέτωπο με την οργή τουΚραταιού Δία, ο οποίος, για τιμωρία του τον μεταφέρει στην πιο ψιλή κορφή του Καυκάσου, τον δένει σε έναν βράχο με άθραυστα δεσμά. Την τιμωρία του συμπληρώνει ένας τρομερός γύπας που κατατρώγει καθημερινά κομμάτι από το συκώτι του Τιτάνα Προμηθέα δεσμώτη, ταλανίζοντάς τον σε ένα ατέλειωτο και βασανιστικό μαρτύριο.
Ο Ηρακλής ξεκινά το ταξίδι του σε έναν τόπο απέραντο, κρύο και σκοτεινό, εκεί που οι ψυχές όλων όσων έχουν αποχωρήσει από τη ζωή περιπλανούναι αιώνια σε ένα κόσμο όπου ο φύλακάς τουΚέρβερος, επιτρέπει μόνο την είσοδο των ψυχών και όχι την έξοδό τους από αυτόν. Περνώντας την Πύλη ο Ηρακλής εισέρχεται στο βασίλειο του Πλούτωνα-Άδη και της Περσεφόνης και βρίσκεται μέσα στην αποπνικτική ατμόσφαιρα του Κάτω Κόσμου, μέσα στη σκοτεινιά ολομόναχος περιπλανιέται με μοναδικό εφόδιο τα λόγια της Θεάς της Σοφίας Αθηνάς και του Ερμή. Στην είσοδο της Πύλης αντικρίζει την Αχερουσία Λίμνη - τον ποταμό της Στυγγός, εκεί όπου οι ψυχές των νεκρών περνούν δίνοντας τον χαρόντειο όβολό τους στον πορθμέα Χάρωντα. Ο Ηρακλής πέρασε στο Κάτω Κόσμο και μέσα σε ομίχλη και σκιές διακρίνει τη φιγούρα της Μέδουσας με μαλλιά γεμάτα φίδια να σφυρίζουν στον αέρα, βγάζει το σπαθί του χωρίς να καταφέρει να την αντιμετωπίσει, γιατί εκείνη τον αποφεύγει και χάνεται. Συνεχίζοντας την πορεία του μέσα από λαβυρινθώδεις διαδρομές αντικρίζοντας αρκετούς από τους ήρωες, βρίσκεται αντιμέτωπος με το Βασιλιά του Κάτω Κόσμου Άδη. Θαρρετά τού ανακοινώνει την πρόθεσή του να απελευθερώσει τον Προμηθέα. Ο Άδης απαντά πως ο δρόμος για την απελεθέρωση του Προμηθέα φρουρείται από το σκύλο-τέρας Κέρβερο και πως θα πρέπει πρώτα να αντιμετωπίσει αυτόν για να τον σώσει από τα δεσμά του θέτοντάς του έναν όρο, να τον αντιμετωπίσει χωρίς όπλα. Ο Κέρβερος ήταν ένα θηρίο με τρία σκυλίσια κεφάλια και πολλά άλλα διαφόρων ζώων στη ράχη του, με φιδίσια φαρμακερή ουρά και απίστευτη δύναμη.
Τα τρία κεφάλια συμβολίζουν την αίσθηση, την επιθυμία και τις καλές προθέσεις η ουρά αποτελείται από φίδια και απεικονίζει όλες τις πλάνες που εμποδίζουν την πρόοδο της πνευματικής ζωής.
Ο Ηρακλής εξοπλίζεται με τόλμη και προχωρά βαθύτερα, ακολουθώντας το διαπεραστικό γρύλισμα του σκύλου. Ο Ήρωας μας τυλίγοντας τα μπράτσα του γύρω από τον Κέρβερο τον αρπάζει και τον ακινητοποιεί κυριαρχώντας πάνω του, κυριαρχώντας ουσιαστικά πάνω στην κατώτερη φύση. Μετά από αυτή του τη νίκη βρίσκει τον Προμηθέα πάνω στον βράχο αλυσοδεμένο να υποφέρει αιμορραγόντας. Ο Ηρακλής σπάζει τις αλυσίδες και τον απελευθερώνει από τα δεινά του.
Στον συγκεκριμένο μύθο ο Ηρακλής είναι ελευθερωτής, Λύσιος. Ξεπερνά τις δοκιμασίες της προσωπικότητας και βαδίζει προς την πνευματική του πραγματικότητα. Αναγεννάται μέσα από τη μορφή της ύλης και γίνεται πνευματική ύπαρξη, η συνείδησή του δεν εστιάζεται πλέον στις επιθυμίες του νου ή του σώματός του. Η συνείδησή του εστιάζεται στο μεγαλείο της ψυχής, στην όψη αυτή που είναι απελευθερωμένη από την ψυχή, πολωμένη στην υπηρεσία της ανθρωπότητας, στο γενικό καλό. Απομονώνονται από την εστίαση του εγώ στο εμείς, από το άτομο στο σύνολο, στην ομαδική συνείδηση.



Υδροχόος - Οι σταύλοι του Αυγεία 

Όταν ο Ηρακλής πλησίαζε το βασίλειο που κυβερνούσε ο δυνατός και γεμάτο πλούτο Αυγείας, γιος του ΄Ηλιου με θνητό πατέρα τον Φόρβα, τον ετύλιξε μια φρικαλέα δυσωδία. Έμαθε πως για πολλά χρόνια ο Βασιλιάς Αυγείας δεν καθάριζε την κοπριά των ζώων, δώρο από το θεϊκό πατέρα του ΄Ηλιο, που κατοικούσαν στους Βασιλικούς Σταύλους και που διαρκώς αυξάνονταν. Οι δε βοσκότοποι ολόγυρα ήταν ασφυχτικά γεμάτοι από αυτή τη βρωμιά ώστε δεν μπορούσε πια τίποτε να φυτρώσει και να καρποφορήσει σε αυτό το έδαφος. Οι αρρώστιες κυρίεψαν τη χώρα και πολλές ζωές χάθηκαν. Ο Ηρακλής πήγε στο παλάτι και ζήτησε από το Βασιλιά Αυγεία να καθαρίσει τους Σταύλους του από αυτή τη βρωμιά και την αρρώστια που σκόρπιζαν παντού. Αν και δύσπιστος ο Βασιλιάς έκανε συμφωνία με τον Ηρακλή τάζοντάς του το 1/10 του κοπαδιού έαν τα κατάφερνε μα, στην αποτυχία του, η ζωή του Ήρωα αλλά και η περιουσία του θα πέρναγε στη δικαιοδοσία του βασιλιά.
Ο Ηρακλής περιπλανήθηκε στον ερειπωμένο τόπο και παρατήρησε πως δύο ποτάμια ο Αλφειός και ο Πηνειός-Ελισούντα έρρεαν εκεί κοντά. Με μεγάλη προσπάθεια κατάφερε να αλλάξει τα δύο ρεύματα των ποταμών από τις κοίτες τους ή κατά άλλους να γκρεμίσει τους τοίχους των σταύλων, και σκάβοντας ένα βαθύ αυλάκι ώθησε τους ορμητικούς χείμαρρους των ποταμών να εκβάλουν στους γεμάτους κοπριά σταύλους, ώστε να παρασύρουν μακριά όλες τις ακαθαρσίες που είχαν με τα χρόνια συσσωρεύσει.
Ο Ηρακλής εκπλήρωσε με επιτυχία και αυτόν του τον άθλο, αλλά ο Βασιλιάς Αυγείας θεώρησε πως ο Ηρακλής τον ξεγέλασε γιατί οι ‘δικοί’ του ποταμοί επέφεραν το αποτέλεσμα αυτό και όχι ο Ηρακλής με τα ίδια του τα χέρια, θύμωσε, δεν του έδωσε την αμοιβή που είχαν συμφωνήσει και στο τέλος τον εξόρισε και από την Ήλιδα.
Σε αυτόν τον άθλο, βλέπουμε το «γκρέμισμα» κάτι που «χαρακτηρίζει» την εποχή του Υδροχόου. Εδώ γκρεμίζονται τα φράγματα της χωριστικότητας και αφηνόμαστε στους ποταμούς της ζωής και της αγάπης, που ρέουν μέσα από τον αμφορέα. Νους και συναίσθημα οδηγούν στη δημιουργία στοχαστών, με μια συνείδηση για την οικοδόμηση του μέλλοντος. Εδώ ο Ηρακλής-μαθητής γίνεται διδάσκαλος - υπηρέτης, έχει μάθει να υπηρετεί πειθαρχώντας στο πνευματικό φως, μέσα από δοκιμασίες και έγινε ικανός να προβάλει το φως μέσα στο σκοτάδι. Με αυτό του τον άθλο βοηθά στον εξαγνισμό - κάθαρση του κόσμου μέσω της ορθής κατεύθυνσης των δυνάμεων της ζωής. Και εδώ, σε αυτό το ζώδιο, η συνείδηση από ατομική γίνεται συμπαντική, το εγώ γίνεται ομαδικότητα και αυτοθυσία, μια προσφορά για το παγκόσμιο έργο. 



Ιχθύες - Τα κόκκινα βόδια του Γηρυόνη

Ο Ηρακλής πριν ξεκινήσει τον τελευταίο του άθλο προσευχήθηκε μέσα στο Ναό και έκανε προσφορές στο Θεό ΄Ηλιο, όπου του δόθηκε το χρυσό κύπελο του Ήλιου, φτιαγμένο από τον Ήφαιστο, για να μπορέσει να διασχίσει τις θάλασσες και να αντιμετωπίσει τους ανέμους σε αυτή την τελευταία δοκιμασία.
Ο Ηρακλής έφτασε στο νησί Ερύθεια μέσα στην κούπα και αναρριχήθηκε στην κορυφή του βουνού Άβαντα σκεφτόμενος πώς θα αρπάξει τα όμορφα κόκκινα βόδια του Γηρυόνη. Τότε τον μυρίστηκε ο σκύλος Όρθος και όρμησε καταπάνω του, ο ήρωάς μας σήκωσε το ρόπαλό του και με δύο δυνατά χτυπήματα του έσπασε και τα δύο κεφάλια και στη συνέχεια σκότωσε και το βοσκό Ευρυτίωνα. Έβαλε τα βόδια μέσα στη χρυσή κούπα και, καθώς ετοιμαζόταν να φύγουν προς τη θάλασσα εμφανίστηκε ο Γυρυόνης, ένα τρομερό τέρας με τρία κεφάλια και τρία σώματα, τον οποίο σκότωσε.
Για κάποιους ο Ηρακλής έβαλε τα ζώα στη χρυσή κούπα και πήγε στην ιερή πόλη και τα πρόσφερε θυσία στην Αθηνά, τη θεά της Σοφίας. Για άλλους ξεκινά ένα μεγάλο ταξίδι, γεμάτο περιπέτειες όπου αρκετοί σε αυτήν την πορεία θέλησαν να του αρπάξουν τα κόκκινα βόδια, έως ότου έφτασε στις Μυκήνες και παρέδωσε τα βόδια στον Ευρυσθέα που με τη σειρά του τα θυσίασε στην Ήρα.
Εδώ μπορούμε να θεωρήσουμε τον Ηρακλή ως «Σωτήρα του κόσμου», ο ίδιος βλέπει την ανθρωπότητα να ανήκει σε ένα τέρας, έναν άνθρωπο με τρία σώματα και τρία κεφάλια, το σύμβολο του ανθρώπινου όντος με νοητικό, συναισθηματικό και φυσικό, τρία σώματα ενωμένα. Ο συμβολισμός των κόκκινων βοδιών αφορά σαφώς τις κατώτερες επιθυμίες, επιθυμίες που πάντοτε υπήρξαν ένα κύριο χαρακτηριστικό της ανθρωπότητας. Φρουρούνται από ένα βουκόλο που είναι ο νους, η όψη ύλη και η ψυχική φύση. Ο σκύλος με τα δύο κεφάλια συμβολίζει την υλική όψη και την ψυχοσυναισθηματική φύση.
Οι Ιχθύες είναι το «σημείο του θανάτου» από διάφορες απόψεις. Είναι το σημείο του θανάτου της προσωπικότητας, της καταστροφής των μορφών και της ενοποίησης της ανθρώπινης φύσης με τη συμπαντική - πνευματική. Δεν ταυτίζεται με το απρόσωπο κάρμα, αλλά με την αιθέρια ιδιότητα του αιώνιου κύκλου της ζωής που δεν έχει αρχή και τέλος. 

https://www.facebook.com/notes/%CE%B1%CF%81%CE%B5%CF%84%CE%AE-%CE%AE%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%B1/%CE%BF%CE%B9-%CE%AC%CE%B8%CE%BB%CE%BF%CE%B9-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B7%CF%81%CE%B1%CE%BA%CE%BB%CE%AD%CE%BF%CF%85%CF%82-%CF%83%CE%B5-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%AF%CF%87%CE%B9%CF%83%CE%B7-%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%B6%CF%89%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CF%8C-%CE%BA%CF%8D%CE%BA%CE%BB%CE%BF/543834199000856

Τρίτη 27 Νοεμβρίου 2012

Η εγκατάλειψη του Έρωτος



Το παρακάτω άρθρο σκοπό έχει να κρούσει το καμπανάκι του κινδύνου σε αυτό που έρχεται ....



 Τον παλιό καιρό, ο μεγάλος Ησίοδος ανέφερε πως δύο μεγάλες δυνάμεις, η Αιδώς και η Νέμεσις, είχαν φορέσει τα πέπλα τους και είχαν φύγει μακριά από αυτόν τον κόσμο. Μας εγκατέλειψαν και επήλθαν οι συνέπειες αυτής της εγκατάλειψης.
 Σήμερα κινδυνεύουμε να μας εγκαταλείψει άλλη μία δύναμις, πιο ισχυρή από τις προηγούμενες, ο Θεός  που είναι υπεύθυνος για την διαιώνιση του είδους μας, ο Έρως. Γιος του Πόρου και της Πενίας, με τα πλούσια συναισθήματα που μας προσφέρει, τα οποία τα έχει κληρονομήσει από τον πατέρα του και την φτώχια που νιώθουμε από την έλλειψη του προσώπου στο οποίο ανταποκρίνεται ο Έρωτάς μας, προνόμιο που του το κληροδότησε η μητέρα του.
 Η κοινωνία μας σήμερα υφίσταται μια ισχυρή βλάβη. Έχει αρχίσει και χάνεται έντονα κάθε είδος ηθικής αξίας. Έχουμε πέσει με τα μούτρα στην ύλη και στον υπερκαταναλωτισμό. Αλήθεια, τι θα έλεγε ο απλός Διογένης αν βρισκόταν στο σήμερα; Θα νόμιζε πως βρέθηκε στον Άδη, όπου αντί για φωτιές θα έβλεπε παντού καύσιμα πετρελαίου και ηλεκτρισμό. Και φυλακή της ψυχής τα κλουβιά από ντουβάρι με ηλεκτροφόρα καλώδια γύρω τους.
Πέφτοντας με τέτοιον τρόπο στην ύλη, θρέφουμε μόνο το επιθυμητικό κομμάτι της ψυχής μας. Το μαύρο άλογο στον Πλατωνικό διάλογο «Φαίδρο», που μας πάει όλο και πιο κάτω και σέρνει μαζί και το άσπρο άλογο και τον Ηνίοχο.. ‘Εχουμε πλέον τόσα πολλά υλικά αγαθά, το μέτρο έχει χαθεί και λόγω της ασυδοσίας, αρχίζουμε και χάνουμε τον εαυτό μας και την επαφή με την ομορφιά αυτού του κόσμου. Όχι μόνο δεν αντικρίζουμε την ωραία Ελένη, κάτι που συμβαίνει σε ελάχιστους, άλλα έχουμε ξεχάσει πως είναι και το είδωλό της, εκείνο για το οποίο μάχονταν Αχαιοί με Τρώες.
 Τα κακά λοιπόν διαδέχονται το ένα το άλλο, και μετά τον υπερκαταναλωτισμό, την σκυτάλη παίρνει η ασυδοσία της τεχνολογίας. Είναι το κερασάκι στην τούρτα ώστε ο άνθρωπος να «ρομποτοποιηθεί» και να χαθεί ο Έρωτας απ’ την ψυχή του. Όταν τα έχουμε όλα στο χέρι γινόμαστε οκνηροί. Αποτέλεσμα τούτου να επιζητούμε το πιο εύκολο και να αποφεύγουμε την διαδικασία να κυνηγήσουμε το οτιδήποτε. Αν δεν έχεις διάθεση για κυνήγι όμως, δεν έχεις διάθεση και να ερωτευθείς.
 Τα σημερινά παιδιά μεγαλώνουν μέσα στους κόλπους της τεχνολογίας. Από νήπια μέχρι να γίνουν έφηβοι έχουν στο μυαλό τους τα παιχνίδια του υπολογιστή. Τους λείπει η όρεξη για να παίξουν μεταξύ τους ξύλο όπως άλλοτε οι νέοι, τους λείπει η όρεξη για καμάκι.. Απέχουν λοιπόν από κάθε γνώρισμα του Άρεως και της Αφροδίτης. Απέχουν όμως έτσι και από την Αρμονία, διότι η Αρμονία είναι κόρη του Άρεως και την Αφροδίτης. Όταν απέχουν από την Αρμονία, αρχίζουν τα ψυχικά νοσήματα όταν περάσουν στην ενηλικίωση. Άνθρωποι με ψυχικά νοσήματα μπορούν να ερωτευθούν;  Πώς να ερωτευθούν όταν το μόνο που γνωρίζουν από νήπια είναι ένας υπολογιστής; Που ακόμη κι όταν νοιώθουν την ορμή της διαιώνισής τους, πετούν τους απογόνους τους στην οθόνη, η οποία αλλάζει κάθε φορά προσωπείο, μια γίνεται το είδωλο της ερωτικής γυναικείας – αντρικής απόλαυσης, μία το είδωλο της διασκέδασης. Διότι αληθινή απόλαυση και διασκέδαση δεν γνωρίζουν, και αν τύχει και γνωρίσουν, θα είναι γι’ αυτούς κάτι ξένο, έξω απ’ τα νερά τους, και με δυσκολία θα το δεχτούν στην καθημερινότητά τους. Γιατί θα τους αναγκάσει να αποβάλλουν την οκνηρία, στην οποία τους έχει ρίξει η τεχνολογία.
 Όταν λοιπόν μεγαλώνουν τέτοια παιδιά, και το ποσοστό τους αρχίζει και αυξάνεται, τα ψυχικά νοσήματα θα κυβερνούν τους ανθρώπους και στην καρδιά τους δεν θα υπάρχει θέση για τον Θεό Έρωτα, ο οποίος πικραμένος, θα μαζέψει τα βέλη του και θα πετάξει μακριά απ’ αυτόν τον τόπο. Θα πάει στον Όλυμπο και θ’ αναγγείλει τα κακά μαντάτα του τέλους μας. Διότι με την έλλειψή του δεν θ’ αντέξει το είδος μας για πολλές γενεές ακόμη.
 Μόνη μας σωτηρία η αποφυγή της τεχνολογίας και η επιστροφή στον παλαιό τρόπο ζωής, όπου υπήρχε περισσότερη ευδαιμονία και όλοι ήμασταν πιο κοντά.


Γεωργακοπούλου Αρετή
Related Posts with Thumbnails