Αφαλάτωση του θαλασσινού νερού μας περιγράφουν αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς !

 Ο Αριστοτέλης παραδίδει,πριν από αυτόν ο Δημόκριτος και τρίτος στην σειρά ο Θεόφραστος, οτι τα ψάρια δεν τρέφονται με το αλμυρό αλλά με το γλυκό νερό που είναι μαζί με το θαλασσινό. Κι επειδή τούτο φαίνεται σχεδόν απίστευτο, ο γιος του Νικόμαχου, θέλοντας να επιβεβαιώσει τον λόγο αυτόν στην πράξη, δηλώνει πως σε όλη την θάλασσα υπάρχει μέρος πόσιμου νερού και πως αποδεικνύεται ως εξής: Αν φτιάξει κάποιος ένα αγγείο από κερί, κοίλο και λεπτό, και το βυθίσει άδειο στην θάλασσα, αφού το έχει δέσει έτσι ώστε να μπορεί να το σηκώσει, άμα το τραβήξει μετά από μια νύχτα και μια ημέρα, είναι γεμάτο με γλυκό και πόσιμο νερό. Ο Εμπεδοκλής ο Ακραγαντινός βεβαιώνει επίσης πως όντως υπάρχει γλυκό νερό στην θάλασσα, που δεν το βλέπουν όλοι, αλλά τρέφει τα ψάρια. Η αιτία που το νερό γλυκαίνεται μέσα στην αλμύρα είναι , λέει, φυσική και μπορείς να την μάθεις από τα έργα του.


Πηγές: Εμπεδοκλής, εκδόσεις Κάκτος, σελ. 95
           Αριστοτέλης, "περί τά ζώα ιστορίαι", 9. 590a. 24